Κορυφαίος κλιματολόγος παραιτείται από τη NASA για να εστιαστεί στον ακτιβισμό

Ο Τζέιμς Χάνσεν αποχωρεί

Ο Δρ Χάνσεν είχε προειδοποιήσει για την κλιματική αλλαγή σε μια ιστορική κατάθεσή του στο Κογκρέσο το 1988

Ο Τζέιμς Χάνσεν, ο κλιματολόγος που έγινε γνωστός για τις ηχηρές προειδοποιήσεις του κατά του κινδύνου της κλιματικής αλλαγής, παραιτείται από τη θέση του στη NASA προκειμένου να αφοσιωθεί στη μάχη κατά των ορυκτών καυσίμων.
Από το 1981, ο Δρ Χάνσεν είναι διευθυντής του Κέντρο Διαστημικής Πτήσης Goddard της NASA στο Μανχάταν. Η αποχώρησή του «θα στερήσει την ομοσπονδιακή έρευνα στην κλιματική αλλαγή από την πλέον γνωστή δημόσια φιγούρα της», γράφουν οι New York Times.
Ο Χάνσεν θα όμως έχει το χρόνο να συμμετάσχει πιο ενεργά σε δικαστικούς αγώνες προκειμένου να αναγκαστεί η αμερικανική κυβέρνηση να επιβάλλει όρια στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.
«Ως υπάλληλος της κυβέρνησης, δεν μπορούσα να καταθέσω κατά της κυβέρνησης» είπε ο ίδιος.
Ο Χάνσεν, σήμερα 72 ετών, σχεδιάζει επίσης να ζητήσει από τον Καναδά και την Ευρώπη να φορολογήσουν το «βρόμικο» πετρέλαιο που εξορύσσεται από αποθέσεις ασφαλτούχου άμμου.
Ο εμβληματικός κλιματολόγος είχε ήδη γίνει ακτιβιστής τα τελευταία χρόνια, συμμετέχοντας σε διαδηλώσεις κατά της παγκόσμιας θέρμανσης, και σε πολλές περιπτώσεις είχε συλληφθεί.
Το 2006, κατηγόρησε την κυβέρνηση του τότε προέδρου Τζορτζ Μπους -γνωστού αρνητή της κλιματικής αλλαγής- για  απόπειρα φίμωσης και λογοκρισίας της επιστήμης.
Έπειτα από τις έρευνές του τη δεκαετία του 1970, οι οποίες ήταν από τις πρώτες που ανέδειξαν το πρόβλημα, ο Χάνσεν έδωσε μια ιστορική κατάθεση ενώπιον του Κογκρέσου το 1988:
«Είναι πια καιρός να πάψουμε να φλυαρούμε και να πούμε ξεκάθαρα ότι υπάρχουν πλέον ισχυρές ενδείξεις ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι εδώ» είχε προειδοποιήσει τότε.
'Εκτοτε, πάντως, ο Χάνσεν έχει δεχθεί επικρίσεις ότι υπερβάλλει για τους κινδύνους. Έχει ζητήσει για παράδειγμα να κατηγορηθούν οι αρνητές της κλιματικής αλλαγής για «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» και έχει επίσης υποστηρίξει ότι η παγκόσμια θέρμανση θα καταστήσει τελικά τη Γη ακατοίκητη και αφιλόξενη όσο η εφιαλτική Αφροδίτη.

Πηγη

Περισσοτερα...

Η Μαρί Κιουρί και τα δύο βραβεία Νόμπελ

Η ζωή της μεγάλης κυρίας της επιστήμης

Η Μαρί Κιουρί είναι πέραν αμφιβολίας η διαπρεπέστερη γυναίκα επιστήμονας όλων των εποχών.

Η πρωτεργάτρια της έρευνας για τη ραδιενέργεια ήταν μια παθιασμένη ερευνήτρια, αφοσιωμένη σύζυγος και μητέρα και ένα από τα λαμπρότερα μυαλά που είδε ποτέ ο κόσμος.

Τα δύο βραβεία Νόμπελ το αποδεικνύουν άλλωστε αυτό με τον πλέον περίτρανο τρόπο!

Η ζωή της σημαδεύτηκε από μια σειρά πρωτιές, τις οποίες και θα δούμε παρακάτω.

Το φαινόμενο Μαρί Κιουρί ήταν ωστόσο δύο άνθρωποι, με την αυταπάρνηση του συζύγου της Πιερ, που άφησε τη δική του ερευνητική δουλειά για τη συνδράμει στη μελέτη της ραδιενέργειας, να συντελεί αποφασιστικά σε μια σειρά ανακαλύψεων που φέρουν το όνομά της.

Κι αυτό δεν αναφέρεται βέβαια για να μειώσει σε τίποτα την αίγλη της, απλώς για να υποδείξει άλλη μια πτυχή του βίου της.

Η επιστήμονας λοιπόν που ανακάλυψε μια σειρά από ραδιενεργά στοιχεία, όπως το Πολώνιο και το Ράδιο, και συνέβαλε αποφασιστικά στην προαγωγή της επιστημονικής γνώσης, έμελλε να περάσει στην ιστορία της επιστήμης ως η μόνη γυναίκα που τιμήθηκε με δύο Νόμπελ σε δύο διαφορετικά επιστημονικά αντικείμενα, τη Φυσική και τη Χημεία...

Πρώτα χρόνια



Η Μαρία Σκλοντόφσκα (ευρέως γνωστή ως Μαρί Κιουρί) γεννιέται στη Βαρσοβία της Πολωνίας στις 7 Νοεμβρίου 1867 ως το νεότερο από τα πέντε παιδιά μιας οικογένειας δασκάλων. Η μικρή Μαρί έδειξε από νωρίς την κλίση της στα μαθηματικά και τη φυσική, ακολουθώντας σε αυτό την αγάπη του πατέρα της για τις επιστήμες.

Οι άριστες επιδόσεις της στο σχολείο και ο ασίγαστος νους της έδιναν χαρά στους γονείς της, μέχρι να χτυπήσει η τραγωδία την οικογένεια: η Κιουρί θα χάσει τη μητέρα της από φυματίωση στην τρυφερή ηλικία των 11 ετών.

Κορυφαία μαθήτρια και στα γυμνασιακά της χρόνια, η Κιουρί δεν είχε τη δυνατότητα να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, καθώς μόνο αγόρια γίνονταν δεκτά. Συνέχισε βέβαια τη μάθηση στο «κρυφό σχολειό» της πόλης, μια εκπαιδευτική δομή που δρούσε υπογείως και σε πλήρη μυστικότητα.

Τόσο η Μαρί όσο και η αδερφή της, Μπρόνια, ονειρεύονταν να φύγουν στο εξωτερικό για να αποκτήσουν κανονική πανεπιστημιακή μόρφωση, η οικονομική κατάσταση όμως της οικογένειας το απαγόρευε. Απτόητες οι δύο αδερφές, έκαναν μια συμφωνία για να επωφεληθούν αμοιβαία: η Μαρί θα έπιανε δουλειά για να στηρίξει την Μπρόνια όσο ήταν ακόμα στο σχολείο και μόλις η μικρότερη αδερφή ενηλικιωνόταν θα ανταπέδιδε τη χάρη στη Μαρί. Για τα επόμενα 5 χρόνια λοιπόν, η Μαρί θα απασχολούταν ως οικοδιδάσκαλος, αφιερώνοντας τον ελεύθερο χρόνο της στη μελέτη της φυσικής, της χημείας και των μαθηματικών.

Άφιξη στο Παρίσι



Το 1891, η Κιουρί έφτανε επιτέλους στο πολυπόθητο Παρίσι. Πρώτος σταθμός, η Σορβόννη. Αφιερώθηκε με όλες της τις δυνάμεις στα ακαδημαϊκά της καθήκοντα, με την προσήλωσή της να έχει ωστόσο προσωπικό κόστος για την ίδια: με τα πενιχρά οικονομικά της, η Μαρί επιβίωνε με βουτυρωμένο ψωμί και τσάι, με την κακή διατροφή να της δημιουργεί συχνά προβλήματα υγείας.

Τίποτα δεν μπορούσε ωστόσο να την καταβάλει. Το 1893 θα ολοκληρώσει τις μεταπτυχιακές της σπουδές στη φυσική, ενώ ο επόμενος χρόνος θα της φέρει άλλο ένα πτυχίο, αυτή τη φορά στα μαθηματικά. Την ίδια εποχή, θα πάρει μια χρηματοδότηση για να ερευνήσει μια σειρά από διαφορετικούς τύπους χάλυβα και τις μαγνητικές τους ιδιότητες.

Η Κιουρί χρειαζόταν πλέον ένα εργαστήριο για τις έρευνές της και ένας συνάδελφος θα τη σύστηνε στον γάλλο φυσικό Πιερ Κιουρί. Ο έρωτας θα χτυπούσε κατακούτελα το νεαρό ζευγάρι, το οποίο θα έμενε στην Ιστορία ως εκρηκτικό επιστημονικό ντουέτο!

Τα χρόνια των ανακαλύψεων



Ο Πιερ και η Μαρί Κιουρί ήταν αμφότεροι ταγμένοι επιστήμονες και εντελώς αφιερωμένοι ο ένας στον άλλο. Αρχικά μάλιστα εργάζονταν σε διαφορετικά projects, με τη Μαρί να γοητεύεται από τη δουλειά του Ανρί Μπεκερέλ, του γάλλου φυσικού που είχε ανακαλύψει ότι το ουράνιο ανέδιδε ακτίνες, ασθενέστερες μάλιστα από τις ακτίνες Χ του Ρέντγκεν.

Η Κιουρί θα πήγαινε το έργο του Μπεκερέλ μερικά επίπεδα παραπάνω, διεξάγοντας πλέον τα δικά της πειράματα. Θα ανακάλυπτε λοιπόν ότι οι ακτίνες παρέμεναν σταθερές παρά τη μορφή ή την κατάσταση στην οποία βρισκόταν το ουράνιο. Το θεωρητικό της μοντέλο υποδείκνυε ότι οι ακτίνες προέρχονταν από την ατομική δομή του στοιχείου, μια επαναστατική επιστημονική υπόθεση που θα οδηγούσε στην ανάπτυξη της πυρηνικής φυσικής. Για να περιγράψει το φαινόμενο που είχε διαπιστώσει, η Κιουρί θα χρησιμοποιούσε τον όρο «ραδιενέργεια».



Η Μαρί και ο Πιερ θα αποκτούσαν μια κόρη το 1897, την Ιρέν, γεγονός που δεν στάθηκε φυσικά εμπόδιο στο ερευνητικό τους έργο. Την ίδια εποχή μάλιστα ο Πιερ θα βάλει κατά μέρος τις δικές του επιστημονικές μελέτες για να βοηθήσει τη Μαρί στην περαιτέρω εξερεύνηση αυτού του καινοφανούς φαινομένου που η σύζυγός του είχε ονομάσει κομψά «ραδιενέργεια».

Πειραματιζόμενο με διάφορα ορυκτά, το φοβερό και τρομερό ντουέτο θα ανακάλυπτε ένα νέο ραδιενεργό στοιχείο το 1898. Το ονόμασαν «Πολώνιο», από τη γενέτειρα της Μαρί, την Πολωνία. Την ίδια εποχή θα ανίχνευαν την παρουσία ενός ακόμη ραδιενεργού υλικού, το οποίο αποκάλεσαν «Ράδιο».

Το 1902, το ζεύγος Κιουρί ανακοίνωσε ότι είχε παράγει στο εργαστήριο ένα δέκατο του γραμμαρίου καθαρό Ράδιο, αναγορεύοντας την ύπαρξή του ως ένα ιδιαίτερο χημικό στοιχείο.

Επιστημονική διασημότητα



Η Μαρί Κιουρί έγραψε Ιστορία το 1903, όταν έγινε η πρώτη γυναίκα που βραβευόταν ποτέ με Νόμπελ (Φυσικής). Μοιράστηκε βέβαια τον ιδιαίτερα τιμητικό έπαινο με τον σύζυγό της Πιερ και τον Ανρί Μπεκερέλ για τη συνολική συνεισφορά τους στην ανακάλυψη της ραδιενέργειας.

Με τη βράβευση, το ζεύγος Κιουρί απέκτησε διεθνή φήμη για τα επιστημονικά του επιτεύγματα, την ίδια στιγμή που χρησιμοποίησε το διόλου ευκαταφρόνητο χρηματικό ποσό που συνόδευε το Νόμπελ για να επεκτείνει την ερευνητική του δραστηριότητα. Ο επόμενος χρόνος θα σημαδευτεί από ένα χαρμόσυνο γεγονός για το ευτυχισμένο ζεύγος: θα υποδεχτούν τη δεύτερη κόρη τους, Ιβ.



Το 1906 θα είναι μια πολύ κακή χρονιά για τη Μαρί, αφού θα χάσει τον σύντροφο της ζωής της και μόνιμο συνεργάτη της: ο Πιερ θα σκοτωνόταν στο Παρίσι όταν τον παρέσυρε διερχόμενη άμαξα. Παρά το συντριπτικό πένθος της, η Μαρί δεν θα το βάλει κάτω και σύντομα θα πάρει τη θέση του στη Σορβόννη, γινόμενη μάλιστα η πρώτη γυναίκα καθηγητής του περίφημου πανεπιστημίου.

Η φήμη της Κιουρί έμελλε ωστόσο να εκτοξευτεί ακόμα περισσότερο, όταν θα της απονεμόταν άλλη μια σημαντική τιμή το 1911: το βραβείο Νόμπελ, αυτή τη φορά στη Χημεία! Οι ανακαλύψεις του Ραδίου και του Πολωνίου της εξασφάλισαν άλλο ένα βραβείο, γινόμενη έτσι ο πρώτος επιστήμονας στα χρονικά που κέρδιζε δύο βραβεία Νόμπελ. Παρά το γεγονός βέβαια ότι το βραβείο τής απονεμήθηκε για τη δική της ερευνητική δουλειά, η Κιουρί δεν παρέλειψε στον λόγο που εκφώνησε να αποτίσει φόρο τιμής στον πολυαγαπημένο της σύζυγο.

Εκτόξευση στη δόξα



Η φήμη της Κιουρί είχε αγγίξει πλέον ταβάνι. Θα ένωνε τις δυνάμεις της με άλλους περίφημους επιστήμονες της εποχής, όπως ο Άλμπερτ Αϊνστάιν και ο Μαξ Πλανκ, στο πρώτο παγκόσμιο συνέδριο φυσικής, το οποίο διοργανώθηκε ακριβώς για να συζητηθούν οι πρωτοποριακές ανακαλύψεις που τράνταζαν πλέον συθέμελα πολλούς τομείς της επιστήμης.

Η Κιουρί έμελλε βέβαια να γευτεί και την πικρή πλευρά της διασημότητας, όταν το 1911 έγινε γνωστός ο δεσμός της με τον πρώην μαθητή του συζύγου της. Διασύρθηκε και χλευάστηκε από τον περιοδικό Τύπο ως «αντροχωρίστρα» (ο δεσμός της ήταν παντρεμένος), με τα σκανδαλοθηρικά έντυπα της εποχής να ξετρυπώνουν σκανδαλιστικές λεπτομέρειες για τη δύο φορές Νομπελίστα.

Α' Παγκόσμιος Πόλεμος



Όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος το 1914, η Κιουρί άφησε αμέσως το ερευνητικό της έργο και αφιέρωσε τον χρόνο και τις πηγές της στους πολεμικούς σκοπούς. Πρωτοστάτησε στην ανάπτυξη φορητών τομογράφων για το πεδίο της μάχης, με τα ιατρικά αυτά ακτινολογικά οχήματα να μένουν γνωστά ως «Μικρές Κιουρί».

Μετά τον πόλεμο, η Κιουρί χρησιμοποίησε τη φήμη της για να προάγει τις έρευνές της. Επισκέφτηκε τις ΗΠΑ δύο φορές -το 1921 και το 1929-, για να συγκεντρώσει κονδύλια ώστε να προμηθευτεί Ράδιο και να ιδρύσει ένα ερευνητικό ινστιτούτο για τη ραδιενέργεια στη Βαρσοβία.

Τελευταία περίοδος και κληρονομιά



Όλα αυτά τα χρόνια που πειραματιζόταν με τα ραδιενεργά υλικά θα άφηναν το στίγμα τους στην υγεία της Κιουρί, η οποία τριγύριζε μάλιστα παντού με δοκιμαστικούς σωλήνες που περιείχαν Ράδιο. Το 1934 λοιπόν η διαπρεπής επιστήμονας θα περνούσε την πόρτα σανατορίου της Γαλλίας, για να ξεκουραστεί και να ανακτήσει τις δυνάμεις της. Δεν θα έβγαινε ωστόσο ποτέ από κει, καταλήγοντας στις 4 Ιουλίου 1934 από αναιμία, η οποία είχε προκληθεί από τη χρόνια έκθεση στη ραδιενέργεια.

Η Κιουρί έκανε μια σειρά από κολοσσιαίες επιστημονικές ανακαλύψεις κατά τη διάρκεια της ζωής της, γεγονός που θα την αναγόρευε στην κορυφαία γυναίκα επιστήμονα όλων των εποχών, εξασφαλίζοντάς της τόνους επαίνων και βραβείων, που δεν θα σταματούσαν με τον θάνατό της.

Το 1995, τα απομεινάρια της Κιουρί και του συζύγου της θα μεταφέρονταν στο Πάνθεο του Παρισιού, τον τελικό τόπο ανάπαυσης για τα μεγαλύτερα μυαλά της Γαλλίας. Η Κιουρί είναι μάλιστα η πρώτη (και η μόνη) γυναίκα που αναπαύεται στο Πάνθεο.

Η λατρεία που είχε στην επιστήμη δεν πέθανε βέβαια μαζί της: η κόρη της, Ιρέν Κιουρί, ακολούθησε τα βήματα της επιφανούς μητέρας της, κερδίζοντας το Νόμπελ Χημείας το 1935. Και όμοια με τους γονείς της, μοιράστηκε την τιμή με τον σύζυγό της, για τη δουλειά τους στη σύνθεση νέων ραδιοενεργών στοιχείων!

Η διαπρεπέστερη γυναίκα επιστήμονας άφησε κληρονομιά στην ανθρωπότητα την αφοσίωση και την αγάπη με την οποία περιέβαλλε σε όλο της τον βίο την επιστήμη...

Πηγη

Περισσοτερα...

Σαν σήμερα «έσβησε» ο Νικόλας Άσιμος

Στις 17 Μαρτίου του 1988 «έφυγε» από τη ζωή ο Νικόλας Άσιμος...

Ο τραγουδοποιός Νικόλας Άσιμος γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1949 στη Θεσσαλονίκη. Το πραγματικό του όνομα ήταν Νικόλαος Ασημόπουλος.
Οι γονείς του ήταν από την Κοζάνη, όπου ο Νικόλας έζησε τα παιδικά του χρόνια και τελείωσε το σχολείο. Ως έφηβος, ασχολήθηκε με τον αθλητισμό. Διακρίθηκε στο άλμα εις ύψος, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στους μαθητικούς αγώνες σχολείων της Μακεδονίας το 1965, καθώς και στο ποδόσφαιρο. Μάλιστα, του έγινε επίσημη πρόταση από την ομάδα της Κοζάνης, αλλά τελικά η συμφωνία ναυάγησε.

Στα δεκαοχτώ του έφυγε για τη Θεσσαλονίκη, για να σπουδάσει στο Νεοελληνικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής. Αρχικός στόχος του ήταν να περάσει στο τμήμα δημοσιογραφίας, την οποία άσκησε ερασιτεχνικά παράλληλα με τις σπουδές του. Σε κάποιο άρθρο του σε εφημερίδα της Θεσσαλονίκης χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Άσιμος κι έκτοτε το καθιέρωσε. Παράλληλα, ασχολήθηκε και με το θέατρο. Έφτιαξε ένα φοιτητικό θεατρικό εργαστήρι, παίζοντας Αριστοφάνη, Μένανδρο, Μολιέρο.
Τότε αγόρασε και την πρώτη του κιθάρα. Σχεδόν από την Α' Γυμνασίου έγραφε στιχάκια και ποιήματα, αλλά ποτέ δεν είχε εκδηλώσει καμία έφεση προς τη μουσική.

Αυτοδίδακτος μουσικός, άρχισε εμφανίσεις σε μικρές μπουάτ. Ανυπότακτος, αγνόησε όλες τις προειδοποιήσεις της λογοκρισίας για τα τραγούδια του και τα λεγόμενά του. Συνελήφθη και κρατήθηκε στην Ασφάλεια. Όταν τον άφησαν, η ταυτότητά του είχε χαθεί. Δεν έβγαλε άλλη, παρά μόνο 18 χρόνια αργότερα, οπότε κατάφερε να του εκδώσουν μία ταυτότητα στο όνομα Άσιμος, με τη «διευκρίνιση» στο σημείο του θρησκεύματος: Άνευ θρησκεύματος.
Το 1973, και χωρίς πτυχίο, κατέβηκε στην Αθήνα. Εμφανίστηκε σε αρκετές μπουάτ στην Πλάκα, σε συνεργασία με τραγουδιστές, ηθοποιούς και συνθέτες, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα με μουσική, κείμενα, σκετς και ντοκουμέντα κόντρα στο κατεστημένο: «5η εποχή», «11η εντολή», «Χνάρι», «Μουσικό Θέατρο Φτώχειας», «Σούσουρο». Ανάμεσα στους τότε συνεργάτες του, πολλά και γνωστά ονόματα: Γκαϊφύλιας, Τραντάλης, Πανυπέρης, Φινίκης, Μουζακίτης, Σπυρόπουλος κ.α.
Το 1975 κυκλοφόρησε τα πρώτα του τραγούδια σ' ένα δισκάκι 45 στροφών (Ρωμιός- Μηχανισμός). Παράλληλα άρχισε την έκδοση «παράνομων» κασετών, που ηχογραφούσε και διακινούσε μόνος του στα Προπύλαια, στο Πολυτεχνείο, στα Εξάρχεια, στο Μοναστηράκι, στο Λυκαβηττό. Δημιούργησε την «Exarchia Square Band» και συμμετείχε σε συναυλίες, κοινωνικοπολιτικές εκδηλώσεις, μουσικοθεατρικά σχήματα, θέατρο του δρόμου, διάφορα δρώμενα. Κατά καιρούς, συνεργάστηκε με πολλά σχήματα και καλλιτέχνες.

Το 1977 φυλακίστηκε για δύο μήνες, μαζί με άλλους πέντε εκδότες - συγγραφείς, με επίσημη κατηγορία: «εξέχουσες προσωπικότητες που επηρεάζουν αρνητικά το κοινωνικό σύνολο». Το 1981 έγραψε το βιβλίο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους» και το 1982 κυκλοφόρησε τον πρώτο του μεγάλο δίσκο, με τίτλο «Ξαναπές το», σε τέσσερα τραγούδια του οποίου συμμετείχαν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και η Χαρούλα Αλεξίου.
Περίπου ένα χρόνο αργότερα άνοιξε ένα μαγαζάκι στα Εξάρχεια, στην οδό Καλλιδρομίου. Ήταν ο «Χώρος Προετοιμασίας» όπως το ονόμασε, αλλά και διαμονής, αφού αυτό ήταν και το σπίτι του. Εκεί έγραφε, συνέθετε τα τραγούδια του, πουλούσε βιβλία, παιχνίδια για παιδιά, πρόχειρα κοσμήματα κατασκευής γνωστών του, κασέτες δικές του κυρίως, φωτιστικά, πήλινα, κάρτες παλιές και πολλά άλλα.

Το 1987 οδηγήθηκε βιαίως σε ψυχοθεραπευτική κλινική και λίγο αργότερα στις φυλακές Κορυδαλλού, με την κατηγορία του βιασμού. Αποφυλακίστηκε με χρηματική εγγύηση, αλλά δεν κατάφερε να ξεπεράσει τη μεγάλη του πίκρα γι' αυτή την αβάσιμη κατηγορία, που δεν τεκμηριώθηκε ποτέ. Η εκκρεμούσα δίκη, μαζί με τ' άλλα προβλήματα που ήταν πολλά, συσσωρεύτηκαν μέσα του... Μετά από δύο ανεπιτυχείς απόπειρες αυτοκτονίας, στις 17 Μαρτίου του 1988 βρέθηκε απαγχονισμένος στο σπίτι του.



Πηγη

Περισσοτερα...

Ο Αϊνστάιν ήταν καλός μαθητής!

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, γεννήθηκε το 1879 και θεωρείται από πολλούς ο σημαντικότερος επιστήμονας του 20ού αιώνα. Σύμφωνα βέβαια με ένα αστικό μύθο ο Αϊνστάιν ήταν κακός μαθητής στο σχολείο. Στην πραγματικότητα βέβαια ο νεαρός Αϊνστάιν είχε πολύ καλές επιδόσεις σε όλη του τη σχολική θητεία. Οι βαθμοί του αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.
Οι βαθμοί του στο γυμνάσιο του Μονάχου δεν ήταν ποτέ κάτω από 2 (σε μια κλίμακα με άριστα το 1 και χειρότερη επίδοση το 6) συμπεριλαμβανομένων των Λατινικών και Αρχαίων Ελληνικών. Ο Αϊνστάιν εγκατέλειψε το γυμνάσιο, χωρίς να αποφοιτήσει, για να ακολουθήσει τους γονείς του στο Μιλάνο.
Ο επόμενος σταθμός στην εκπαίδευσή του ήταν η Ελβετία, όπου η βαθμολογική κλίμακα ήταν αντίστροφη από αυτή της Γερμανίας. Έτσι στην Ελβετία το άριστα ήταν το 6 και η χειρότερη βαθμολογία το 1. Ο Αϊνστάιν ήταν και πάλι καλός μαθητής αφού όπως φαίνεται στον έλεγχο προόδου του είχε άριστη επίδοση στην Άλγεβρα, τη Γεωμετρία και τη φυσική ενώ ο μόνος κακός βαθμός του ήταν στα γαλλικά τα οποία διδασκόταν για πρώτη χρονιά ενώ οι συμμαθητές του για τρίτη. Από τη διαφορά λοιπόν της βαθμολογικής κλίμακας μεταξύ Αυστρία και Γερμανίας προέκυψε ο μύθος πώς ο Αϊνστάιν ήταν κακός μαθητής. Λυπούμαστε που θα απογοητεύσουμε τους νεαρούς φίλους μας αλλά θα πρέπει να διαβάζουν περισσότερο…



Πηγη

Περισσοτερα...

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Κοπέρνικος. Το doodle της Google

Αφιερωμένο στον Νικόλαο Κοπέρνικο είναι το σημερινό doodle της Google.

Ο Νικόλαος Κοπέρνικος ήταν ένας μαθηματικός και αστρονόμος της Αναγέννησης, που διαμόρφωσε μια ολοκληρωμένη θεωρία για το ηλιοκεντρικό μοντέλο με το οποίο ανέδειξε τον Ήλιο, αντί για τη Γη, στο κέντρο του σύμπαντος.

Ο αστρονόμος αυτός μεταμόρφωσε την κατανόησή μας για το ηλιακό σύστημα, και είναι ο πιό γνωστός για τη θεωρία του ότι ο ήλιος και η Γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος.

Γεννημένος στις 19 Φεβρουαριου του 1473 ως γιος ενός εμπόρου στην πόλη του Τορούν, στην Πολωνία, σπούδασε στην Ακαδημία Κρακοβίας, πριν από το ταξίδι στην Ιταλία για να σπουδάσει νομικά το 1496.

Εκεί τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, το πάθος του για τη γεωγραφία και την αστρονομία είχαν ενθαρρυνθεί από ένα καθηγητή μαθηματικών, Domenico Μαρία ντε Νοβάρα.

Επέστρεψε στην Πολωνία και εργάστηκε για αρκετά χρόνια ως γραμματέας του θείου του, ενός επίσκοπου, όπου συνέχισε να μελετήσει αστρονομία.

Με 1514, κατ 'εντολή της Καθολικής Εκκλησίας, ασχολήθηκε για να βελτιώσουν το ημερολόγιο και το 1530 παρήγαγε ένα σημαντικό κομμάτι της έρευνας, De Revolutionibus Orbium coelestium (Επαναστάσεις με τιε ουράνιες σφαίρες).

Η σημαντική του παρατηρήση ήταν η τοποθέτηση του ήλιου και όχι της Γης, στο κέντρο του ηλιακού μας συστήματος.

Η ηλιοκεντρική του αυτή επανάσταση καταδικάστηκε από τον Martin Luther.

Πέθανε τον Μάιο του 1543. Ο θρύλος λέει ότι το πρώτο τυπωμένο αντίγραφο του De Revolutionibus τοποθετήθηκε στα χέρια του την ημέρα του θανάτου του.

Πηγη

Περισσοτερα...

Σαν σήμερα [18/02]: Γεννιέται ο Alessandro Volta

Σαν σήμερα, πριν από 268 χρόνια, στις 18 Φεβρουαρίου του 1745, ήταν η ημέρα κατά την οποία γεννήθηκε ο ο Αλεσάντρο Βόλτα (πλήρες όνομα Αλεσάντρο Τζουζέπε Αντόνιο Αναστάσιο Τζερολάμο Ουμπέρτο Βόλτα), Ιταλός εφευρέτης της μπαταρίας. Παρόλο που μελέτες πάνω στο αντικείμενο είχαν προϋπάρξει, ενώ ο Βενιαμίν Φρανκλίνος ήδη είχε χρησιμοποιήσει τον όρο “μπαταρία” από το 1749 για να περιγράψει μία πυκνωτική συσκευή των πειραμάτων του, ο Βόλτα είναι ο πρώτος που κάνει την επιστημονική περιγραφή της ηλεκτρικής στήλης. Ο Βόλτα επίσης είναι αυτός που θα εισάγει τις έννοιες του δυναμικού (τάση) και της ηλεκτρικής χωρητικότητας, ενώ εκτός από εφευρέτης της ηλεκτρικής μπαταρίας, ήταν και εκείνος που κατασκεύασε το ηλεκτρόμετρο και το ευδιόμετρο.

Παρόλο που προοριζόταν από τους γονείς του για δικηγόρος, ο Αλεσάντρο Βόλτα ασχολήθηκε από νωρίς με τη φυσική και ιδιαίτερα τον ηλεκτρισμό. Σε ηλικία 29 ετών γίνεται καθηγητής φυσικής στη Βασιλική Σχολή του Κόμο. Αξίζει να σημειωθεί ότι στη διετία 1776-78, οπότε ο Βόλτα ασχολήθηκε πειραματικά με τη χημεία των αερίων, ήταν εκείνος που ανακάλυψε το μεθάνιο (CH4). Το 1779 παίρνει την έδρα φυσικής του Πανεπιστήμιου της Παβια, την οποία και διατηρεί για 25 χρόνια. Στην εφεύρεση της ηλεκτρικής μπαταρίας θα οδηγηθεί από τα πειράματα του Λουίτζι Γκαλβάνι πάνω στην ηλεκτροχημεία. Με αφορμή τη διαφωνία του Βόλτα πάνω στα συμπεράσματα του Γκαλβάνι, το 1800 θα κατασκευάσει την βολταϊκή στήλη, ένα είδος πρώιμης ηλεκτρικής μπαταρίας που τροφοδοτούσε με σταθερό ρεύμα. Για την εργασία του, ο Μέγας Ναπολέων θα του απονείμει το βαθμό του Κόμη το 1801. Ο Αλεσσάντρο Βόλτα θα αποσυρθεί από την πειραματική φυσική το 1819, 8 χρόνια πριν το θάνατό του (5 Μαρτίου 1827).

Πηγη

Περισσοτερα...

Επιστήμονες που έγιναν πειραματόζωα του εαυτού τους

Όταν ο άνθρωπος γίνεται αυτοβούλως... ινδικό χοιρίδιο!

Ο σκοτσέζος συγγραφέας Robert Louis Stevenson μας έχει δώσει μια περιληπτική και ακραία διδακτική ιστορία για το γεγονός ότι δεν πρέπει να κάνουμε πειράματα με τον εαυτό μας: μιλάμε φυσικά για το «The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde» του 1886!

Στην πασίγνωστη νουβέλα, ο Dr. Henry Jekyll, ένα φιλήσυχο μέλος της κοινωνίας, πειραματίζεται με ένα παρασκεύασμα και μετατρέπεται σε μια βίαιη και ανήθικη εκδοχή του εαυτού του, στον απεχθή Mr. Hyde.

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι απλό: μην πειραματίζεσαι ποτέ με τον εαυτό σου!

Κι όμως, στην εποχή που εκδόθηκε το βιβλίο του Stevenson ήταν κοινή πρακτική οι επιστήμονες και οι ερευνητές να δοκιμάζουν πάνω τους τα πειράματά τους. Αυτοί μπορούσαν άλλωστε να κρίνουν καλύτερα τις παρενέργειες και την ίδια τη διαδικασία από τον αδαή κόσμο, γινόμενοι ταυτόχρονα ερευνητές και υποκείμενα του πειράματος.

Σήμερα, ο αυτο-πειραματισμός έχει εξοριστεί διά παντός από το επιστημονικό κατεστημένο, η πρακτική αυτή γέννησε ωστόσο μια σειρά από σημαντικές ανακαλύψεις στη μελέτη του εγκεφάλου, της φυσιολογίας και της φαρμακευτικής.

Ας δούμε λοιπόν μια σειρά από ερευνητές που έβαλαν την επιστήμη πάνω από την υγεία τους...

Sir Henry Head



Ο γνωστός βρετανός νευρολόγος του 19ου αιώνα είχε εμμονή με την ιδέα ότι άνθρωποι που υπέφεραν από βλάβη των νεύρων μπορούσαν να ανακτήσουν τη χαμένη αίσθηση αργότερα. Ο Head επιδίωκε να χαρτογραφήσει την οδό μέσα από την οποία επέστρεφε η αίσθηση, οι μαρτυρίες των ασθενών του δεν τον κάλυπταν όμως καθόλου. Τότε ήταν που συνέλαβε την ιδέα να μελετήσει την αίσθηση του πόνου πειραματιζόμενος με τον εαυτό του. Στις 25 Απριλίου 1903, στο σπίτι φίλου του χειρουργού, ο Head υποβλήθηκε σε επέμβαση για να καταστρέψει ένα νεύρο στο αριστερό του χέρι, υπονομεύοντας την αίσθηση της αφής και του πόνου. Τρεις μήνες μετά την εγχείριση, ο Head ανέκτησε την αίσθηση του πόνου από το κομμένο του νεύρο, όφειλε λοιπόν να συνεχίσει: μέσα στα επόμενα 5 χρόνια, υποβλήθηκε σε αμέτρητες χειρουργικές επεμβάσεις για να ερευνήσει και άλλες πτυχές της χαμένης αίσθησης. Χάρη στις πρώιμες εργασίες του Head για το σωματικό άλγος, μάθαμε ως ανθρωπότητα πολλά για τον τρόπο που ο ανθρώπινος εγκέφαλος επεξεργάζεται διαφορετικά απτικά ερεθίσματα...

Friedrich Sertürner



Περίπου 100 χρόνια προτού ο Sir Head κόψει το νεύρο του χεριού του, ο γερμανός χημικός Friedrich Wilhelm Sertürner έγινε ο πρώτος που απομόνωσε αυτό που πίστευε ότι ήταν το αλκαλοειδές που έπαιζε τον ρόλο του ενεργού συστατικού του οπίου. Ακολουθώντας μια πειραματική διάταξη 52 βημάτων, ο Sertürner απομόνωσε κρυστάλλους που ονόμασε μορφίνη, από τον Μορφέα, τον θεό του ύπνου. Διαπίστωσε σε πειράματα που έκανε σε αδέσποτους σκύλους ότι τα ζώα έπεφταν σε βαθύ ύπνο, από τον οποίο μάλιστα δεν ξυπνούσαν ποτέ. Τότε ήταν που σκέφτηκε να επεκτείνει τις δοκιμασίες σε ανθρώπους, χρησιμοποιώντας ως υποκείμενα τον εαυτό του και τρεις 17χρονους φίλους του (ο ίδιος ήταν τότε στα 20 του). Η δόση που τους έδωσε ήταν ωστόσο γιγαντιαία, περίπου 10 φορές πάνω από το επιτρεπτό ημερήσιο όριο χορήγησης μορφίνης, γεγονός που οδήγησε σε ύπνους τρικούβερτους. Οι κρύσταλλοι του Sertürner, που δοκίμασε πάνω του, αποτελούν μέχρι και σήμερα το βασικό φάρμακο για την ανακούφιση του πόνου...

Santorio Santorio



Ο ιταλός ευγενής του 16ου αιώνα ήταν πράγματι ένας αναγεννησιακός άνθρωπος με πολλά ενδιαφέροντα. Ένα από αυτά ήταν η φυσιολογία και ιδιαίτερα η ερευνητική υπόθεση που αποφάσισε να ελέγξει στα επόμενα 30 χρόνια της ζωής του: αν δηλαδή η ποσότητα τροφής και υγρών που προσλαμβάνουμε καθημερινά ισούται με την ποσότητα των κοπράνων και των ούρων που αποβάλλουμε. Ως αφοσιωμένος επιστήμονας, ο Santorio θα περνούσε τα επόμενα 30 χρόνια εκτελώντας καθημερινά το πείραμα: ζυγιζόταν ο ίδιος, ζύγιζε ό,τι έτρωγε και ό,τι απέβαλλε από τον οργανισμό του και υπολόγιζε κατόπιν τη διαφορά. Τριάντα χρόνια αργότερα, κατέληξε σε αυτό που πίστευε: αυτό που καταναλώνουμε ζυγίζει περισσότερο από αυτό που αποβάλλουμε, με τη διαφορά ωστόσο να μην μπορεί να αποδοθεί στη διαδικασία της πέψης. Παρά το γεγονός ότι η ανακάλυψη ήταν τεράστιας σημασίας, δεν θα είχε κανένα πρακτικό αποτέλεσμα. Η δουλειά του Santorio θα οδηγούσε αργότερα στη μελέτη του μεταβολισμού, μιας πραγματικής επανάστασης στην κατανόηση της ζωής...

Albert Hofmann



Ένα από τα πλέον διαβόητα παραδείγματα αυτο-πειραματισμού ανήκει στον επιστήμονα Albert Hofmann, τον ελβετό χημικό που συνέθεσε το LSD-25, την περίφημη παραισθησιογόνα ναρκωτική ουσία. Το 1943, ο Hofmann εργαζόταν στη Sandoz Pharmaceuticals και πειραματιζόταν με τη συνθετική παρασκευή του ενεργού συστατικού ενός μύκητα που αναπτυσσόταν στα δημητριακά και ήταν γνωστός για τις εξαιρετικά παραισθησιογόνες ιδιότητές του. Απομόνωσε λοιπόν πράγματι το συστατικό, το LSD-25, ένιωσε ωστόσο άρρωστος κατά τη διαδικασία και επέστρεψε σπίτι του. Τα αποτελέσματα της χημικής ένωσης ήταν ωστόσο αρκετά ιντριγκαδόρικα και ο Hofmann θα δοκίμαζε ξανά τρεις μέρες αργότερα: αυτή τη φορά θα κατάπινε μεγαλύτερη ποσότητα. Μέσα σε λίγη ώρα άρχισε πάλι να νιώθει περίεργα και επέστρεψε στο σπίτι με το ποδήλατό του. Αυτή η βόλτα με το ποδήλατο μνημονεύεται μάλιστα έκτοτε κάθε χρόνο από τους χρήστες της ουσίας, αναγορεύοντάς τη επισήμως σε Bicycle Day και γιορτάζοντάς τη στις 19 Απριλίου! Ο Hofmann θα καταγράψει αναλυτικά την επίδραση της ουσίας στον οργανισμό του γράφοντας: «Βίωσα μια απρόσκοπτη ροή από φανταστικές εικόνες, απίστευτα σχήματα με έντονα καλειδοσκοπικά χρώματα». Το LSD θα χρησιμοποιούταν αρχικά για μπόλικα χρόνια στην ψυχοθεραπεία, πριν απαγορευτεί τελικά το 1967. Ο Hofmann θα αποκαλέσει μάλιστα το LSD αργότερα στην αυτοβιογραφία του «το προβληματικό μου παιδί»...

Jan Purkinje



Ο καλόγερος από την Τσεχοσλοβακία που έγινε γιατρός στα 1819 ήταν αρκετά σκεπτικιστής για τις προτεινόμενες δόσεις των φαρμάκων που συνιστούσαν οι γιατροί της εποχής: τις θεωρούσε ιδιαίτερα μικρές, αποφάσισε λοιπόν να καθορίσει εκ νέου τις κατάλληλες δόσεις χορηγώντας τα φάρμακα στον εαυτό του, προσέχοντας παράλληλα για πιθανές παρενέργειες και αντενδείξεις. Στα επόμενα χρόνια, ο Purkinje θα δοκίμαζε έναν τεράστιο αριθμό ουσιών και φαρμακευτικών φυτών, θέτοντας πολλές φορές τη ζωή του σε κίνδυνο. Η γνώση που αποκομίσαμε για τη σωστή συνταγογράφηση αλλά και την αλληλεπίδραση των φαρμάκων λογίζεται ανεκτίμητη...

Hermann Ebbinghaus



Και η πειραματική ψυχολογία έλαβε σημαντική ώθηση από επιστήμονες που είχαν τη διάθεση να πειραματιστούν με τον εαυτό τους, με τον γερμανό ψυχολόγο Hermann Ebbinghaus να κάνει ωστόσο τη διαφορά. Ήταν από τους πρώτους που προσπάθησε να εφαρμόσει τα διδάγματα των παραδοσιακών θετικών επιστημών, όπως η φυσική και η ιατρική, στην έρευνα των ανώτερων γνωστικών λειτουργιών και ιδιαίτερα της μνήμης. Η μεθοδολογία του Ebbinghaus και τα αποτελέσματα της έρευνάς του ισχύουν μάλιστα μέχρι και σήμερα. Από το 1879-1880, ο Ebbinghaus πειραματιζόταν με τη μνήμη του, διεξάγοντας μια σειρά από χρονοβόρα πειράματα αποστήθισης συλλαβών και ανάκλησής τους, γεγονός που θα επαναλάβει και το 1883. Τα εξαγόμενα των πειραματικών του δεδομένων θα άλλαζαν μια και καλή τις γνώσεις μας για την ανθρώπινη μνήμη...

Karl Landsteiner



Όταν ο αυστριακός γιατρός Karl Landsteiner ξεκίνησε τις έρευνές του για το αίμα, η επιστήμη είχε ήδη παρατηρήσει ένα περίεργο φαινόμενο: κάποια ερυθρά αιμοσφαίρια του ανθρώπου συσσωρεύονταν όταν αναμειγνύονταν με το αίμα άλλων ανθρώπων, ως αποτέλεσμα κάποιας άγνωστης ασθένειας ή ανωμαλίας. Ο Landsteiner δεν είχε ωστόσο πειστεί για το γεγονός και χρησιμοποίησε το δικό του αίμα, καθώς και το αίμα συναδέλφων του, για να αποδείξει την υπόθεση της ύπαρξης διαφορετικών ομάδων αίματος: ο Landsteiner θα χρησιμοποιούσε δείγματα για να αποδείξει ότι οι άνθρωποι έχουν διαφορετικούς τύπους αντιγόνων στο αίμα τους. Το 1901, ο Landsteiner θα αναγνώριζε τρεις (και αργότερα τέσσερις) ομάδες αίματος: A, B, O και AB. Μέσα από τον αυτο-πειραματισμό, ο γιατρός θα άνοιγε τον δρόμο για τις μεταγγίσεις αίματος και τη δωρεά οργάνων...

Jack Goldstein



Το 1981, 80 χρόνια μετά τον Karl Landsteiner που απομύζησε το αίμα του για να αποδείξει τις διαφορετικές ομάδες αίματος, άλλος ένας γιατρός επιδόθηκε σε αυτο-πειραματισμό: ο Dr. Jack Goldstein επέκτεινε το πεδίο των μεταγγίσεων, αυξάνοντας τη δεξαμενή των διαθέσιμων δοτών για τους ανθρώπους με ομάδα αίματος O: παρά το γεγονός ότι οι άνθρωποι με ομάδα O έδιναν αίμα σε όλους, μπορούσαν να λάβουν αίμα μόνο από τη δική τους ομάδα. Ο Goldstein θα ανακάλυπτε ότι ένα ένζυμο που υπάρχει στον καφέ προκαλούσε μια χημική αντίδραση που μεταμόρφωνε το αίμα ομάδας Β σε κάτι που έμοιαζε με την ομάδα Ο. Αν λοιπόν μεταγγιζόταν σε ασθενείς με ομάδα αίματος Ο, θα μπορούσε να αυξήσει τους διαθέσιμους δότες για την ομάδα Β. Ο Goldstein είχε ομάδα αίματος Ο και ήταν κατάλληλος για τα πειράματά του, γεγονός που έκανε χωρίς να διστάσει καθόλου: υποβλήθηκε σε πολυάριθμες μεταγγίσεις για να αποδείξει τη θεωρία του, γεγονός που θα έσωζε πολλές ζωές στο μέλλον...

George Stratton



Ο γνωστός ψυχολόγος του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια αποφάσισε το 1890 να ερευνήσει τις θεωρίες του αντεστραμμένου ειδώλου του αμφιβληστροειδούς, που διορθώνονται στον εγκέφαλο για να συμβεί η οπτική πρόσληψη του κόσμου μας. Για να διαπιστώσει την αλήθεια της υπόθεσης, ο Stratton θα χρησιμοποιήσει δύο αντεστραμμένους φακούς, οι οποίοι «αναποδογύριζαν» τον κόσμο σε όποιον τους φορούσε. Οχτώ μέρες κράτησε το περίεργο πείραμά του, με τον αντεστραμμένο κόσμο να εμφανίζεται αρχικά δυσβάσταχτος, μετά την πέμπτη μέρα ωστόσο ο ψυχολόγος κατάφερε να κινηθεί μέσα στο σπίτι του. Ο Stratton, μέσα από το επίπονο πείραμά του, απέδειξε ότι οι οπτικές πληροφορίες μπορούν να παρουσιαστούν στον εγκέφαλο είτε στη σωστή τους κατεύθυνση είτε αντεστραμμένες χωρίς πρόβλημα, καθώς ο εγκέφαλος θα προσαρμοστεί προοδευτικά...

Elsie Widdowson



Αν ο Santorio Santorio εγκαθίδρυσε το ερευνητικό πεδίο της μεταβολικής έρευνας, τότε η Dr. Elsie Widdowson αποτελεί τον διαπρεπέστερο διάδοχό του. Στα 60 χρόνια της έρευνάς της για τον μεταβολισμό και τη διατροφή, η βρετανή ερευνήτρια χρησιμοποίησε τον ίδιο της τον εαυτό ως υποκείμενο των πειραμάτων της. Ήταν λοιπόν στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου όταν η Widdowson θα πειραματιστεί με τις τροφές, καθορίζοντας επακριβώς την ποσότητα και τα συστατικά της υγιεινής διατροφής, μέσα από τα δελτία της βρετανικής κυβέρνησης για το φαγητό του πολέμου. Υποβάλλοντας τον εαυτό της σε εξαντλητικές δίαιτες, για να μοιάσει στον μέσο βρετανό του πολέμου, η Widdowson θα κατέληγε σε ένα πρόγραμμα διατροφής που αποτελείται από λάχανο, πατάτες και ψωμί, το οποίο και θα υπέβαλε στην κυβέρνηση ως τρόπο να παραμείνει ο πληθυσμός υγιής. Η βρετανική κυβέρνηση θα το υιοθετήσει, με την ίδια την ερευνήτρια να λειτουργεί ως τρανό παράδειγμα της δίαιτάς της: για να δείξει ότι με τη διατροφή αυτή μπορούσε να υπομείνει ακόμα και τις πιο σκληρές φυσικές δοκιμασίες, η ίδια και ο συνεργάτης της πήραν τα βουνά μισοπεινασμένοι, κάνοντας ορειβασία και εξαντλητικές διαδρομές χιλιομέτρων, μέχρι να πειστούν οι ιθύνοντες ότι το διατροφικό της πρόγραμμα ήταν όντως υγιεινό και κατάλληλο για τις πολεμικές ανάγκες.

Πηγη

Περισσοτερα...

Carl Edward Sagan

Πριν από 16 χρόνια στις 20 Δεκεμβρίου αυτός ο άνθρωπος «άλλαξε» σύμπαν. 

Ο Carl Edward Sagan, ήταν, είναι ένας εξαιρετικός επιστήμονας και ένας μοναδικός αφηγητής. Έχει αγγίξει τις ζωές των ανθρώπων με τέτοιο τρόπο που είναι αδύνατον να περιγράφει.  Δεν ήταν μόνο ένας υπέροχος δάσκαλος, αλλά κάποιος που «άναβε φωτιές» από περιέργεια σε εκείνους που τον παρακολουθούσαν.

Θυμήσου (ή μάθε) τη χαρακτηριστική του αφηγηματικότητα: 

Δες κι ένα αφιέρωμα:




Πηγη

Περισσοτερα...

Πέθανε ο πρωτοπόρος στις μεταμοσχεύσεις οργάνων

Ο Δρ Τζόζεφ Μάρεϊ, ο χειρουργός που πραγματοποίησε την πρώτη επιτυχημένη μεταμόσχευση νεφρού και αργότερα τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ για την έρευνά του στην ιατρική και την φυσιολογία πέθανε τη Δευτέρα στη Βοστόνη σε ηλικία 93 ετών.

Ο Μάρεϊ υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο την περασμένη Πέμπτη, ανακοίνωσε ο Τομ Λάνγκφορντ εκπρόσωπος του Brigham and Women's Hospital.

Ο Μάρεϊ και η ομάδα του πραγματοποίησαν το 1954 την πρώτη μεταμόσχευση οργάνου. Μεταμόσχευσαν το νεφρό από έναν ομοζυγωτικό δίδυμο στον άλλο, ανοίγοντας το δρόμο σε ένα νέο τομέα της ιατρικής, επισήμανε ο Λάνγκφορντ.

"Ο κόσμος είναι καλύτερος εξαιτίας όλων αυτών που πρόσφερε ο Δρ Μάρεϊ. Η κληρονομιά του θα παραμείνει στις καρδιές μας για πάντα, αλλά και στην καρδιά κάθε ασθενή που κέρδισε το δώρο της ζωής μέσω μιας μεταμόσχευσης", τόνισε η πρόεδρος του νοσοκομείου Ελίζαμπεθ Νέιμπελ.

Αργότερα, ο Μάρεϊ συνέχισε τις έρευνες για την καταστολή των αντιδράσεων του ανοσοποιητικού συστήματος ώστε οι ασθενείς να μην απορρίπτουν τα ξένα μοσχεύματα και το 1990 τιμήθηκε με το Νόμπελ για τις εργασίες του αυτές.

"Οι δυσκολίες αποτελούν ευκαιρίες. Αυτή η φράση βρισκόταν πάνω στο γραφείο του πατέρα μου στο σπίτι μας. Δείχνει την 'αιώνια' αισιοδοξία ενός μεγάλου άντρα, γενναιόδωρου, γεμάτου περιέργεια, αλλά πάντα ταπεινού", τόνισε ο γιος του Μάρεϊ Ρικ.

Ο Μάρεϊ αποφοίτησε την δεκαετία του '40 από την Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ και άρχισε να ενδιαφέρεται για τις μεταμοσχεύσεις ιστών όταν ασχολήθηκε με τους τραυματίες του Β Παγκοσμίου Πολέμου.

Ολοκλήρωσε την πρακτική του στο Brigham and Women's Hospital και αργότερα επέστρεψε εκεί, αναλαμβάνοντας διευθυντής του τμήματος πλαστικής χειρουργικής. Περισσότεροι από 600.000 άνθρωποι σε όλον τον κόσμο έχουν υποβληθεί σε μεταμοσχεύσεις μετά την πρωτοποριακή πρώτη επέμβαση του Μάρεϊ.

Στο σύντομο βιογραφικό του σημείωμα, πριν από την βράβευση του με το Νόμπελ Ιατρικής, ο Μάρεϊ είχε γράψει πως ο ίδιος και η ευρύτερη οικογένειά του "ήταν ευλογημένη στη ζωή τους, πέρα από τα πιο τρελά τους όνειρα".

"Το μόνο που εύχομαι ήταν να μπορούσα να ζήσω άλλες δέκα ζωές στον πλανήτη. Αν ήταν δυνατόν, θα τις περνούσα ασχολούμενος με την εμβρυολογία, τη φυσική, την αστρονομία και την γεωλογία", είχε πει.

"Θα ήθελα επίσης να ήμουν πιανίστας, τενίστας και συγγραφέας για το National Geographic", είχε προσθέσει.

Με αφορμή το βραβείο Νόμπελ είχε δηλώσει στους New York Times: "Οι μεταμοσχεύσεις νεφρών φαίνονται σήμερα ρουτίνα, όμως η πρώτη ήταν σαν την πτήση του Λίντμπεργκ πάνω από τον ωκεανό".

Ο 23χρονος στον οποίο μεταμοσχεύτηκε το νεφρό του δίδυμου αδελφού του έζησε άλλα οκτώ χρόνια, παντρεύτηκε μια από τις νοσοκόμες που γνώρισε στη διάρκεια της νοσηλείας του και απέκτησε δύο παιδιά.

Ο Τζόζεφ Μάρεϊ παντρεύτηκε το 1945 και απέκτησε τρεις γιους και τρεις κόρες.

Πηγη

Περισσοτερα...

Πέθανε ο «πατέρας» της ψηφιακής φωτογραφίας

Ο Bryce Bayer δημιούργησε το «μαγικό» ψηφιακό φίλτρο το 1976

Ο Bryce Bayer, ο επιστήμονας της Eastman Kodak που χαρακτηρίστηκε ως ο «πατέρας» της ψηφιακής φωτογραφίας, απεβίωσε πριν από λίγες ημέρες σε ηλικία 83 ετών. Ο Bayer ήταν γνωστός για την κατασκευή ενός ψηφιακού φίλτρου το οποίο χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα στο σύνολο των ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών, συμπεριλαμβανομένων και αυτών των smartphones.

Η εφεύρεση αυτή, η οποία φέρει το όνομα του (Bayer Filter), κατοχυρώθηκε ως δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1976 (U.S. Patent No. 3,971,065) και διαθέτει μια μωσαϊκή διάταξη φίλτρων σε κόκκινο, πράσινο και μπλε χρώμα που επιτρέπουν σε ένα αισθητήρα CCD ή CMOS να καταγράφει έγχρωμες ψηφιακές εικόνες. Ο σχεδιασμός του συστήματος μάλιστα βασίζεται στον τρόπο που το ανθρώπινο μάτι αντιλαμβάνεται το χρώμα.

Το 2009 η Kodak σε δελτίο τύπου της είχε ανακοινώσει πως ο Bayer τιμήθηκε με το βραβείο «Royal Photographic Society's Progress Award», με τον τότε επικεφαλής του τεχνολογικού τμήματος, Terry Taber να δηλώνει πως «η κομψή τεχνολογία χρώματος που εφευρέθηκε από τον Bryce Bayer κρύβεται πίσω από σχεδόν οποιαδήποτε ψηφιακή εικόνα λαμβάνουμε σήμερα».


Παράλληλα με το έργο του στον τομέα αυτό, ο Bayer ανέπτυξε ακόμα βασικούς αλγόριθμους για την αποθήκευση, την ενίσχυση καθώς και την εκτύπωση ψηφιακών εικόνων.

Ο Bayer συνταξιοδοτήθηκε από την Kodak την δεκαετία του 1990 μετά από μια μακρά καριέρα στην εταιρεία. Ο θάνατος του, στις 13 Νοεμβρίου στο Maine, επιβεβαιώθηκε από εκπρόσωπο της εταιρείας Direct Cremation.

Πηγη

Περισσοτερα...

Το ιδιαίτερο γράψιμο του ντα Βίντσι!

Τον Λεονάρντο ντα Βίντσι τον γνωρίζουν όλοι ως έναν από τους καλύτερους ζωγράφους του κόσμου, είτε αρέσκονται στην τέχνη είτε όχι. Τα έργα του προκαλούν εντύπωση αλλά και προβληματίζουν, ενώ κοσμούν μουσεία και μνημεία του κόσμου.



Κάποιοι γνωρίζουν, επίσης, ότι υπήρξε άριστος εφευρέτης, ενώ οι ανακαλύψεις του κρίθηκαν από τους επιστήμονες ότι ήταν «πολύ μπροστά από την εποχή τους». Παιδί-θαύμα, μεγαλοφυΐα ή απλώς φιλομαθής; Γλύπτης, ζωγράφος, αρχιτέκτονας, βιολόγος, μηχανικός και πολλά ακόμη. Αυτό ήταν ο Ντα Βίντσι.



Μια ιδιοφυΐα της εποχής του, και όχι μόνο! Και για όσους δεν αποδέχτηκαν την πολυσχιδή προσωπικότητά του… μάλλον εξωγήινοι τον είχαν απαγάγει(!), επειδή υπάρχει ένα κενό στη βιογραφία του σχετικά με τα πρώτα χρόνια της ζωής του! Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι υπήρξε μυστικοπαθής στη ζωή του, και ειδικότερα στις σημειώσεις του.



Τι σημαίνει αυτό; Όσο «ξεκάθαρα» ζωγράφιζε τα πορτρέτα του αλλά και τις διάσημες θρησκευτικές σκηνές του τόσο «ακαταλαβίστικα» ήταν τα κείμενά του. Περίεργα γράμματα, φράσεις ακατανόητες κάτω από σχήματα και σχέδια βρέθηκαν στις σημειώσεις του. Και πριν σκεφτεί ο καθένας ότι χρησιμοποιούσε κάποια άγνωστη γλώσσα, η απάντηση είναι μία: πρώτος αυτός ανακάλυψε τη «γραφή-καθρέφτη» (mirror writing), από τα δεξιά προς τα αριστερά και ανάποδα, που μπορούσε να διαβαστεί μόνο με τη χρησιμοποίηση ενός καθρέφτη.



Όντας αριστερόχειρας, βρήκε έναν πρωτότυπο και παράξενο τρόπο για να αποφεύγει τις μουντζούρες από το μελάνι στις σημειώσεις του αλλά και μια μέθοδο «απορρήτου των σημειώσεών» του. Πάντα μπροστά από την εποχή του…
 


Πηγη

Περισσοτερα...

2 Νοεμβρίου 1815: Γεννήθηκε ο George Boole, η “λογική” του οποίου είναι το θεμέλιο των σημερινών υπολογιστών

Η σημερινή ημέρα είναι επετειακή όχι μόνο για τα γενέθλια του Οδυσσέα Ελύτη, αλλά και για αυτά του George Boole (2 Νοεμβρίου 1815), ο οποίος εισήγαγε την ομώνυμη άλγεβρα (Άλγεβρα Μπουλ) για την αναγωγή των λογικών προβλημάτων σε δύο μεταβλητές (true-false, δυαδικό σύστημα) και επίλυση τους με απλές μαθηματικές πράξεις, κάτι που αποδείχτηκε θεμελιώδες για την μετέπειτα δημιουργία των ηλεκτρονικών υπολογιστών!

Ο George Boole ήταν αυτοδίδακτος μαθηματικός που ξεκίνησε να διδάσκει σε σχολεία σε ηλικία 16 ετών, ενώ στα 24 είχε ήδη δημοσιεύσει επιστημονικά άρθρα σχετικά με διαφορικές εξισώσεις και γραμμικούς μετασχηματισμούς σε μεγάλα επιστημονικά περιοδικά της εποχής. Η καθολική αναγνώριση ήρθε το 1844 για άρθρο του σχετικά με τον συνδυασμό άλγεβρας και αριθμητικής, με αποτέλεσμα να κερδίσει έδρα καθηγητή στο Queen’s College του Cork (Ιρλανδία).
Φυσικά, ούτε ο ίδιος δε θα μπορούσε να φανταστεί ότι η άλγεβρα του θα αποτελούσε τη βάση των σημερινών υπολογιστών, κάτι που ανακάλυψε έναν αιώνα αργότερα ο Claude Shannon, ο οποίος συνδύασε ένα δυαδικό αριθμητικό σύστημα (όλοι τα ψηφία είναι 1 ή 0) με τους βασικούς τελεστές του Boole και είδε ότι μπορεί να εφαρμοστεί σε ηλεκτρονικά κυκλώματα.
Έτσι, ο συνδυασμός δυαδικού συστήματος και Άλγεβρας Boole αποδείχτηκε ότι μπορεί να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή προγραμμάτων σε υπολογιστή που μπορούν να διαχειριστούν όχι μόνο μαθηματικά προβλήματα, αλλά και πιο πολύπλοκα ζητήματα, όπως κείμενο, εικόνες, επικοινωνία, μνήμη και ό,τι άλλο απολαμβάνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη σήμερα.

Πηγη

Περισσοτερα...

Ένας χρόνος μετά, ποια είναι η πραγματική κληρονομία του Steve Jobs;

Ο Steve Jobs άλλαξε τον κόσμο τέσσερις φορές, με βάση την δική μου αρίθμηση. Ένα χρόνο μετά το θάνατό του, ο κόσμος είναι διαφορετικός; Ποια είναι η κληρονομιά του; Είναι η εταιρεία που ξεκίνησε, την έβγαλε από το ντροπή, και τελικά την επέστρεψε στο θρίαμβο; Οι συσκευές που μας παρουσίασε και μας ενθουσιάζουν μέχρι σήμερα; Η επιχείρηση της μουσικής και του κινηματογράφου που βάλθηκε να ζωντανέψει; Πως θα ήταν ο κόσμος χωρίς την παρουσία και την ενεργητική δράση του Steve Jobs;
Είναι όλα αυτά τα πράγματα μιας και η κληρονομιά του Jobs δεν είναι κάτι που μπορούμε να περιγράψουμε με ένα απλό σύνθημα ή σλόγκαν. Ο Steve Jobs εργάστηκε για έναν κόσμο στον οποίο ο σχεδιασμός, η κατασκευή, και η εμπορία των καταναλωτικών ηλεκτρονικών αγαθών βελτιώνει τη ζωή μας με ένα πολύ ανθρώπινο τρόπο.

Επιτρέψτε μου να εξηγήσω.
Ο Steve Jobs πήρε τον πρωτότυπο υπολογιστή του Steve Wozniak και  μετέτρεψε αυτή την καινοτόμα ιδέα  σε μια εταιρεία την Apple και μετέπειτα ήρθε το  Mac. Έκανε τους προσωπικούς υπολογιστές μια πραγματικότητα. Χωρίς τον Steve, δεν θα είχε υπάρξει Mac, και, ενδεχομένως, ούτε το ποντίκι ή η γραφική διεπαφή χρήστη. Η ψηφιακή επανάσταση στη μουσική δεν θα είχε συμβεί με αυτόν τον μοναδικό τρόπο. Η πανταχού παρουσία της μάρκας του iPod και η ευκολία του οικοσυστήματος μουσικής του iTunes δημιούργησε τη μουσική βιομηχανία που ξέρουμε σήμερα. Θα είχε η Pixar την τεράστια επιτυχία στο να παράγει ταινίες ως τέλειο μίγμα υψηλής τεχνολογίας και τέχνης, χωρίς τον Steve Jobs στο τιμόνι; Δεν το νομίζω. Τέλος, η μετάβαση σε έναν μετα-PC κόσμο ξεκίνησε με την επανάσταση του iPhone, και μετά γιγαντώθηκε με την περαιτέρω επέκταση του iPad.
Ας είμαστε ρεαλιστές ο Steve Jobs δεν ήταν ο εφευρέτης όλων των παραπάνω, πολλοί, πολλοί άλλοι ταλαντούχοι και δημιουργικοί άνθρωποι τα δημιούργησαν. Ο Steve Jobs, όμως, είδε τις δυνατότητές τους και, με ένα χαρακτηριστικό μίγμα τυφλής  πίστης, αφέλειας, και σκληρότητας, τους έδωσε πνοή και μέλλον εφαρμόζοντας τα  αυστηρά πρότυπα του. Μετέτρεψε αυτές τις συσκευές ως μια επιλογή τρόπου ζωής μακριά από βιομηχανικά στάνταρ. Επειδή, για τον Steve Jobs, πάντα έτσι ήταν η νοοτροπία της δημιουργίας του.
Το εμπορικό σήμα της Apple δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Οι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν τα προϊόντα της Apple απερίσκεπτα. Από την πρώτη επαφή μου με Mac υπολογιστές στο πολυτεχνείο πίσω το 2000, είμαι fan της Apple. Δεν είμαι υποστηρικτής της εταιρείας απλά γιατί είναι cool αλλά γιατί μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτά τα προϊόντα και επειδή έχουν νόημα για μένα. Παρέχουν ένα επίπεδο εμπειρίας στους χρήστες που είναι πραγματικά μοναδικό. Όταν πήρα το πρώτο iPhone, είχα μείνει άναυδος με την λεπτομέρεια στην διεπαφή της συσκευής με τον χρήστη και σε αυτό τον τομέα η Apple είναι μοναδική!

Think Different. Ένα σύνθημα μάρκετινγκ; Βεβαίως. Ένας τρόπος σκέψεις και κουλτούρας; Ναι, και αυτό είναι και ένα από το πράγματα που αναγνώρισε ο Steve Jobs έχοντας πρώτα αναγνωρίσει την ίδια του την ιδιαιτερότητα ως άνθρωπος και θεωρώντας τον εαυτό ιδιαίτερο και περισσότερο έξυπνο από τους υπόλοιπους. Ύβρις; Ίσως, αλλά το γεγονός ότι ο κόσμος θα θυμάται για πάντα την ημέρα που ο Steve Jobs πέρασε από τη γη το αποδεικνύει.
Ο Steve Jobs είχε μια μοναδική ικανότητα να απογυμνώνει την τεχνολογία και με κάθε νέο του προϊόν να δίνει περισσότερο χώρο στην ανθρώπινη έκφραση της συσκευής. Η τεχνολογία είναι πλέον συστατικό της κουλτούρας των λαών και οι συσκευές της καθημερινό εργαλείο μας και τρόπος επαφής μας ακόμη και με την ίδια την οικογένεια. Με βάση το παραπάνω, αυτό που κατάφερε ο Steve  Jobs ήταν να μας δώσει εργαλεία μοναδικής ποιότητας που ξεχώριζαν από την τεχνολογική μάζα και μας βοηθούσαν και βοηθάνε σε κάθε έκφραση της καθημερινότητας μας.
Πραγματικά, η κληρονομιά του Jobs είναι το γεγονός ότι ζούμε στον κόσμο που οραματίστηκε μέσα από τη δική του μοναδική προοπτική του για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Οι ζωές μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το τελικό αποτέλεσμα της ικανότητάς του να επηρεάσει το σχεδιασμό και τη δημιουργία της ίδιας της ουσίας, της καθημερινής μας ύπαρξης. Το θεωρείτε υπερβολή; Tότε προσπαθήστε να περάσετε μια μέρα χωρίς τη χρήση ενός υπολογιστή, ενός έξυπνου τηλέφωνο ή οποιαδήποτε άλλης έκφρασης των ψηφιακών μέσων.

Πηγη

Περισσοτερα...

Νίλς Μπόρ: Η Google τιμά τα 127α γενέθλια του φυσικού

Σήμερα Κυριακή 7 Οκτωβρίου η Google τιμά τον μεγάλο φυσικό επιστήμονα Νίλς Μπόρ - Niels Bohr - με αφορμή τα 127 χρόνια από τη γέννησή του.

Το σημερινό Google Doodle αναδεικνύει τη συμβολή του στην επιστήμη και δείχνει το ατομικό μοντέλο Bohr. Αυτό το μοντέλο Bohr, το οποίο εισήγαγε το 1913, ήταν μια ριζική διαφοροποίηση και συμβολή του από τις προηγούμενες περιγραφές του ατόμου και έδειξε ότι το άτομο ως ένα με ένα μικρό πυρήνα που περιβάλλεται από ηλεκτρόνια που κινούνται σε κυκλικές τροχιές σε μια δομή παρόμοια με το ηλιακό σύστημα, με ηλεκτροστατικές δυνάμεις να παρέχουν έλξη και όχι βαρύτητα.

Σκέφθηκε να συνδυάσει το μοντέλο του τελευταίου για τη δομή του ατόμου (όπου τα αρνητικά φορτισμένα και ελαφρά ηλεκτρόνια περιφέρονται γύρω από τον θετικά φορτισμένο και βαρύ πυρήνα) με τη Κβαντική Θεωρία του Μαξ Πλανκ. Ο Μπορ υπέθεσε στη θεωρία του ότι (α) το ηλεκτρόνιο μπορεί να ακολουθεί μόνον ορισμένες τροχιές, και όχι οποιεσδήποτε, και (β) το ηλεκτρόνιο ακτινοβολεί όχι συνεχώς, όπως ήταν η ως τότε κρατούσα άποψη, αλλά μόνο όταν αλλάζει τροχιά.

Ερμήνευσε όλες τις φασματικές γραμμές που εκπέμπει το υδρογόνο με αυτή την θεωρία, και για τη θεωρητική του αυτή εργασία τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1922.
Ο Νίλς Μπόρ ήταν Δανός φυσικός που γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1885 . Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και είχε θεμελιώδεις συνεισφορές στην κατανόηση της ατομικής δομής και της κβαντικής μηχανικής. Τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής 1922 "για τις υπηρεσίες του στην έρευνα της δομής των ατόμων και της ακτινοβολίας που προέρχονται από αυτά"

Διάσημες στο χώρο της φυσικής είναι οι αντιπαραθέσεις του με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν σχετικά με την τότε νέα κβαντική μηχανική. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας των φυσικών που εργάζονταν στο πρόγραμμα Μανχάτταν για την κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας.

Ο γιος του, Άαγκε (Aage Bohr 1922-2009), ήταν επίσης φυσικός και τιμήθηκε με Νόμπελ το 1975 για τις έρευνές του σχετικά με τη δομή του πυρήνα των ατόμων

Πηγη

Περισσοτερα...

Πέθανε ο Bill Moggridge, ο σχεδιαστής του πρώτου laptop

Σε ηλικία 69 χρόνων έφυγε το από τη ζωή ο Bill Moggridge, ο Βρετανός σχεδιαστής του πρώτου φορητού υπολογιστή που κατασκευάστηκε ποτέ (1982), γνωστός με την ονομασία Grid Compass. O Moggridge άφησε την τελευταία του πνοή το Σάββατο χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο, άφησε όμως πίσω του ένα πραγματικό τεχνολογικό “διαμάντι” που αποτέλεσε -και συνεχίζει να αποτελεί- πρότυπο για όλα τα μετέπειτα laptops.

Καλά κατασκευασμένο για την εποχή του, ανθεκτικό, με μαύρο ματ τελείωμα και παρά τις ελείψεις του σε ενσωματωμένο σκληρό δίσκο και μονάδα δισκέτας, το Grid Compass χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τη NASA και τον αμερικανικό στρατό. Δικαίως, λοιπόν, ο Bill Moggridge κατέκτησε το 2010 το ‘Prince Philip Designers Prize’, το παλαιότερο βραβείο design στην Αγγλία.
Στον άνθρωπο αυτό οφείλουμε το σχεδιασμό που έχουν σήμερα τα laptops με την οθόνη στο πάνω μέρος και το πληκτρολόγιο στο κάτω, που κλείνουν και μεταμορφώνονται σε μια συμπαγή και φορητή συσκευή.

Πηγη

Περισσοτερα...

Από τρομοκράτης Ολυμπιονίκης: Η ιστορία του Σεμπάστιαν Βελόσο

Τρομοκράτης που είχε καταδικαστεί σε κάθειρξη 84 ετών, και έμεινε παράλυτος μετά από 432 ημέρες απεργίας πείνας, κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 50 μέτρα ελεύθερο, στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου.

Ο ισπανός αθλητής Σεμπάστιαν Ροντρίγκεθ Βελόσο, πρώην μέλος της τρομοκρατικής οργάνωσης Γκράπο, κατάφερε να τερματίσει δεύτερος στον αγώνα κολύμβησης που έγινε στις 30 Αυγούστου και η απίστευτη ιστορία του έγινε γνωστή παγκοσμίως.

Ο 55χρονος σήμερα αθλητής και πατέρας μιας 19χρονης, καταδικάστηκε το 1984 σε 84 χρόνια φυλάκιση για το φόνο ενός επιχειρηματία και για βομβιστικές επιθέσεις. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη φυλακή έκανε απεργία πείνας για 432 ημέρες, με αποτέλεσμα να προκαλέσει μόνιμη βλάβη σε αρκετά ζωτικά του όργανα και τελικά να μείνει παράλυτος από τη μέση και κάτω. Για να παραμείνει ζωντανός, οι φύλακες του σωφρονιστικού ιδρύματος τον τάιζαν με το ζόρι.

Τελικά αποφυλακίστηκε νωρίτερα, και συγκεκριμένα το 1996 όταν και ξεκίνησε τον πρωταθλητισμό στο κολύμπι. Από τότε έχει κερδίσει 13 μετάλλια στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, της Αθήνας και του Πεκίνου.

Ο ίδιος δεν θέλει να μιλάει για τα εγκλήματα που διέπραξε, για τα οποία πήρε χάρη από την ισπανική κυβέρνηση το 2007, μετά τις αθλητικές του επιτυχίες, και δηλώνει ότι θα ήθελε να τον θυμούνται για τις επιδόσεις του στην κολύμβηση και όχι για το βίαιο παρελθόν του.

Πηγη

Περισσοτερα...

Πέθανε ο Νιλ Αρμστρονγκ

Ο αμερικανός πρώην αστροναύτης Νιλ Αρμστρονγκ πέθανε το Σάββατο σε ηλικία 82 ετών. Ως διοικητής της αποστολής Απόλλων 11, ο Αρμστρονγκ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στη Σελήνη, στις 20 Ιουλίου του 1969. «Ενα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα», είχε πει τότε. «Εναν από τους μεγαλύτερους αμερικανούς ήρωες» τον χαρακτήρισε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα.

Είχε γεννηθεί στις 5 Αυγούστου 1930 στο Ουαπακονέτα του Οχάιο, με καταγωγή από τη Σκωτία, την Ιρλανδία και τη Γερμανία.

Ο Αρμστρονγκ έκανε την πρώτη του πτήση μαζί με τον πατέρα του σε ηλικία έξι ετών και από τότε λάτρεψε τις πτήσεις.

Ηταν πιλότος σε αμερικανικά μαχητικά στο πόλεμο της Κορέας, στη δεκαετία του 1950, πριν ενταχθεί στο διαστημικό πρόγραμμα της ΝASA το 1962.
Ο πύραυλος που μετέφερε τον Αρμστρονγκ μαζί με τους αστροναύτες Μπαζ Ολντριν και Μάικλ Κόλινς στο Διάστημα εκτοξεύτηκε από το διαστημικό κέντρο της NASA στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ στη Φλόριδα, στις 16 Ιουλίου 1969.

Τέσσερις μέρες μετά, στις 20 Ιουλίου 1969 ο Αρμστρονγκ μαζί με τον Ολντριν επιβιβάστηκαν στη σεληνάκατο «Αετός», προσσεληνώθηκαν και ο Αρμστρονγκ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στην επιφάνεια της Σελήνης.

Η αποστολή με το Απόλλων 11 ήταν η τελευταία διαστημική βόλτα για τον Αρμστρονγκ, καθώς την επόμενη χρονιά η NASA τού ανέθεσε ερευνητική εργασία στον τομέα της αεροναυτικής.

Εγκατέλειψε τη NASA έναν χρόνο αργότερα για να γίνει καθηγητής Μηχανικής στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι, όπου και ζούσε με τη σύζυγό του, Κάρολ.

Ο Αρμστρονγκ είχε υποβληθεί σε εγχείρηση μπαϊπάς στην καρδιά, δύο μόλις ημέρες μετά τα γενέθλιά του στις 5 Αυγούστου, προκειμένου να αποφραχθούν στεφανιαίες αρτηρίες.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε η οικογένειά του αναφέρεται ότι ο θάνατός του οφείλεται σε επιπλοκές από την επέμβαση. Δεν διευκρινίζεται, όμως, πού άφησε την τελευταία του πνοή.

Συλλυπητήριο μήνυμα Ομπάμα

Ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα απέδωσε τιμή στη μνήμη του Νιλ Αρμστρονγκ, αποκαλώντας τον έναν από τους μεγαλύτερους αμερικανούς ήρωες, του οποίου το επίτευγμα δεν θα ξεχαστεί ποτέ.

«Ο Νιλ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους αμερικανούς ήρωες, όχι μόνο για την σημερινή εποχή, αλλά όλων των εποχών», ανέφερε ο Ομπάμα σε ανακοίνωσή του, με την οποία εξέφρασε τη βαθιά λύπη του για τον θάνατο του 82χρονου αστροναύτη.

«Οταν ο ίδιος και το πλήρωμά του απογειώθηκε με το Απόλλων 11 το 1969, μετέφεραν μαζί τους τις προσδοκίες ενός ολόκληρου έθνους», δήλωσε ο Ομπάμα, ο οποίος ήταν λίγο μικρότερος από οκτώ ετών όταν έγινε εκείνη η ιστορική αποστολή.

«Αποφάσισαν να δείξουν στον κόσμο ότι το αμερικανικό πνεύμα μπορεί να δει πέρα από οτιδήποτε. Με επαρκή κίνητρα και εφευρετικότητα, όλα είναι πιθανά», σημείωσε ο πρόεδρος Ομπάμα.

«Σήμερα, το πνεύμα της αποστολής του Νιλ συνεχίζει να εμπνέει όλους τους άνδρες και τις γυναίκες που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους για να εξερευνήσουν το άγνωστο, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που μας κάνουν να πάμε ακόμη ψηλότερα και μακρύτερα στο διάστημα», είπε ο Ομπάμα.

«Αυτή η κληρονομιά θα συνεχιστεί, και θα καθοδηγείται από έναν άνθρωπο ο οποίος μας δίδαξε την τεράστια δύναμη με ένα μικρό βήμα», κατέληξε ο πρόεδρος, ο οποίος πέρασε το Σαββατοκύριακο στην επίσημη κατοικία των αμερικανών ηγετών στο Καμπ Ντέιβιντ στο Μέριλαντ.

Πηγη

Περισσοτερα...

Ένας αντισυμβατικός «μπαγάσας»

«Νικόλας Άσιμος», αυτό ήταν το όνομα που επέλεξε ο Νικόλαος Ασημόπουλος στα 18 του χρόνια.

«Ονομάζομαι Νικόλας Άσιμος. Ουχί Νίκος ουδέ Νικόλαος. Νικόλας και το "Άσιμος" με γιώτα. Ουχί Ασίμος, ουδεμίαν σχέσιν έχω με τον Ισαάκ Ασίμωφ. Τώρα θα μου πεις, γιατί το "Άσιμος" με γιώτα. Γιατί, όταν λέμε "ο τάδε είναι άσημος τραγουδιστής", η λέξη "άσημος" παίζει το ρόλο επιθετικού προσδιορισμού στη λέξη "τραγουδιστής" και γράφεται με ήτα. Ενώ το "Άσιμος" είναι όνομα ή καλύτερα επώνυμο και ουχί επιθετικός προσδιορισμός του εαυτού μου».

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 20 Αυγούστου 1949 και μεγάλωσε στην Κοζάνη. Από τα σχολικά του χρόνια έδειξε ότι πρόκειται για ένα παιδί με ιδιαίτερες ανησυχίες που συχνά προκαλούσε τις έντονες αντιδράσεις των καθηγητών του. Η ισχυρή προσωπικότητά του και το ξεχωριστό ταλέντο του τον αναδεικνύουν σε «μπροστάρη» των διαφόρων μαθητικών εκδηλώσεων.



Το 1967, η Ελλάδα μπαίνει στο γύψο και ο Άσιμος μπαίνει στη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης, στο Τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών. Εκεί εφευρίσκει και το όνομά του. Σε ένα κείμενο που έστειλε σε τοπική εφημερίδα της Θεσσαλονίκης –επιθυμία του ήταν να γίνει δημοσιογράφος- υπογράφει για πρώτη φορά με το ψευδώνυμο Άσιμος, το οποίο στη συνέχεια καθιέρωσε ως επίσημο όνομά του.

Την κιθάρα την είχε πάντα πάνω του, όμως ποτέ δεν την διδάχτηκε. Μόνος του έμαθε, όσα έμαθε, έξω από καλούπια και κανόνες. Η αντισυμβατική-αντικαθεστωτική συμπεριφορά του, τον έφερε αρκετές φορές στα κελιά της ασφάλειας Θεσσαλονίκης, επί δικτατορίας. Πώς να υποταχθεί όμως ένας «εκ φύσεως ανυπόταχτος»; Η σύγκρουση με την κοινωνία του, σε κάθε περίοδο, αποτελούσε κομμάτι της ζωής του, ίσως και τη ζωή του ολόκληρη.

Το 1973 αποφασίζει να κατέβει στην Αθήνα. Οι συνεργασίες με διάφορους καλλιτέχνες στα μαγαζιά της Πλάκας, τον κάνουν, όπως ο ίδιος γράφει στο βιβλίο του «αναζητώντας κροκανθρώπους», έναν «άγνωστο – ευρύτατα γνωστό». Ωστόσο συχνά αυτές οι συνεργασίες, λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα του, διαλύονται. Μαζί με ομάδα καλλιτεχνών δημιουργούν το πρώτο «Μουσικό Καφενείο», ένα θίασο μουσικών. Ο ίδιος έκανε και κάποια περάσματα σε ταινίες της εποχής.

Οι δρόμοι του κέντρου έγιναν το υπαίθριο θέατρό του όπου καθημερινά έδινε μουσικές παραστάσεις για τους περαστικούς, ενώ με το συγκρότημα «Exarchia Square Band» πραγματοποιήσε αρκετές συναυλίες με έντονο το κοινωνικοπολιτικό στοιχείο. Τα τραγούδια του τα ηχογραφούσε μόνος του ή σε στούντιο φίλων, χωρίς δισκογραφικές και μάνατζερ, διαφημίσεις και παραγωγούς.



Μόνος του πουλούσε τις κασέτες του, στα στενά της Αθήνας. Λίγο αργότερα άνοιξε και ένα μαγαζάκι στα Εξάρχεια, στη Καλλιδρομίου. Στο «χώρο προετοιμασίας», όπως τον αποκαλούσε ο ίδιος, μπορούσες να βρεις όλη του την περιουσία, τις οκτώ κασέτες του, τα χειρόγραφά του και ότι αντικείμενο φάνταζε για τον ίδιο σημαντικό.

Για χρήματα ούτε κουβέντα του αρκούσαν τα λίγα και οι ιδέες του. Αρνήθηκε ότι ήταν κοινωνικά συμβατό. Μοναδική απόγονός του είναι η Λίλιαν, καρπός μίας ελεύθερης σχέσης. Όσο αντιδρούσε τόσο η κοινωνία τον περιθωριοποιούσε και το αντίστροφο. Το 1987 θα δεχτεί ένα από τα τελευταία χτυπήματα. Ο Άσιμος οδηγείται στον Κορυδαλλό με την κατηγορία του βιασμού μίας πρώην ερωτικής συντρόφου του.

Η κατηγορία τον αποτελείωσε. Σταδιακά αγγίζει τα όρια της τρέλας, απομονώνεται και γίνεται επιθετικός. Λίγο καιρό αργότερα, στις 17 Μαρτίου του 1988 εκεί στο «χώρο προετοιμασίας», Καλιδρομίου 55, αποφασίζει το «φευγιό» του και δίνει τέλος στη ζωή του. Κυνηγήθηκε πολύ άλλωστε και ας ήταν μόλις 39 χρόνων… τόσο άντεξε.

Την επόμενη μέρα, στο νεκροταφείο στη Νέα Σμύρνη, θα ακουστεί από στόματα φίλων του, «Λέγανε ότι ήσουν απροσάρμοστος, μα εμείς ξέραμε ότι ήσουν ευαίσθητος...Νικόλα, γεια σου, σ' αγαπάμε...». Στο μαγαζάκι βρέθηκαν έξι χειρόγραφα κείμενα, στα οποία αναφέρονταν οι λόγοι της αυτοκτονίας και μία εντολή… «Θάψτε με κάπου αν γίνεται ήσυχα ή καλύτερα κάψτε με και σκορπίστε με».

Δισκογραφία:

Νικόλας Άσιμος - "Ο Μηχανισμός - Ο Ρωμιός" Δίσκος 45 στροφών που λογοκρίθηκε Κυκλοφορία δίσκου: Μάιος 1975 Λύρα/Zodiac

Νικόλας Άσιμος - "Ο Ξαναπές" Δίσκος 33 στροφών. Συμμετέχουν, η Χάρις Αλεξίου, ο Β. Παπακωνσταντίνου και η Αθηναϊκή Κομπανία Κυκλοφορία δίσκου: Νοέμβριος 1982 Μίνως

Τα περισσότερα τραγούδια βρίσκονται στις «παράνομες κασέτες». Μέρος του μουσικού θησαυρού του Άσιμου έχει φέρει στην επιφάνεια ο Β.Παπακωνσταντίνου μέσα από προσωπικούς δίσκους αλλά και δύο μεταθανάτιους δίσκους του Άσιμου. Ωστόσο στα τραγούδια των δύο μεταθανάτιων δίσκων υπάρχει μία ωραιοποίηση και σε ορισμένες περιπτώσεις καλοπροαίρετη παραποίηση. Για παράδειγμα ο «Μπαγάσας», που ενώ στην αρχική του ηχογράφηση (Παράνομη κασέτα Νο 000008 "Στο Φανάρι του Διογένη") τον τραγουδούσαν ως ντουέτο ο Νικόλας κα η Σωτηρία Λεονάρδου, στον δίσκο εμφανίστηκε μόνο η φωνή του Άσιμου.



Πηγη

Περισσοτερα...

Άλφρεντ Χίτσκοκ, ο «μετρ του σασπένς»

Σαν σήμερα το 1899 γεννήθηκε ο Άλφρεντ Χίτσκοκ, βρετανός σκηνοθέτης, επονομαζόμενος και «μετρ του σασπένς».
Oι ταινίες του -αν όχι και οι 56, πάντως οι περισσότερες - παραμένουν αξεπέραστες. Ξεκίνησε την κινηματογραφική καριέρα του κατά τη διάρκεια του βωβού, πράγμα το οποίο εξηγεί με σαφήνεια γιατί ακόμη και στις ομιλούσες ταινίες του στηρίχθηκε κυρίως στην εικόνα ως μέσο «μεταφοράς» συναισθημάτων.
Αγάπη, απάτη, έρωτας, γυναίκες, γοητευτικοί εγκληματίες, μυστήριο, φόνος: λέξεις και έννοιες που έβρισκαν πάντοτε θέση στις λατρεμένες ταινίες του. Λέξεις και έννοιες που με την ανάλογη εικόνα αγαπήσαμε και θαυμάσαμε.  Αγαπάμε και θαυμάζουμε.

Πηγη

Περισσοτερα...

Φωτογραφίες του Albert Einstein όπως δεν τον έχουμε συνηθίσει

Ο Albert Einstein δεν ήταν μόνο διάνοια αλλά και ένας πολύ ενδιαφέρον, χαλαρός τύπος… Αυτό άλλωστε μαρτυρούν και οι παρακάτω φωτογραφίες από την καθημερινότητα του, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις τον παρουσιάζουν όπως δεν τον έχουμε συνηθίσει.

Πηγη

Περισσοτερα...