Γιατί δεν ξέρουμε τίποτα

Κι όμως, εκεί που νομίζουμε ότι ξέρουμε τα πάντα!

Η διαφορά μεταξύ του εξυπνάκια και του επιστήμονα είναι μία και απλή: ο εξυπνάκιας νομίζει ότι τα ξέρει όλα, την ίδια στιγμή που ο επιστημονικός νους παραδέχεται ότι δεν γνωρίζει τίποτα.

Ρωτήστε όποιον ειδικό σε κάποιο πεδίο θέλετε: θα παραδεχτεί ότι τα πράγματα που αγνοεί υπερτερούν καθοριστικά των γνώσεων που έχει, παρά το γεγονός ότι έχει αφιερώσει τη ζωή του στη μελέτη του επιστημονικού αντικειμένου του.

Και γι' αυτό άλλωστε έχουμε την επιστήμη και τα λοιπά συστήματα γνώσης, στην προσπάθειά μας να αποκαλύψουμε τα μυστήρια που περιβάλλουν τον κόσμο μας και να δώσουμε επιτέλους μια πειστική απάντηση!

Μόνο που κάποια από τα μυστήρια αυτά παραείναι κοινότοπα για να εξηγηθούν, σε μια συμπαντική συνωμοσία λες που είμαστε ακόμα σε εμβρυακό επίπεδο.

Γιατί σε τελική ανάλυση, ακόμα δεν κατανοούμε:

Τα όνειρα



Από τη στιγμή που ο πρώτος πρωτόγονος συγγενής μας ονειρεύτηκε το κορίτσι των σπηλαίων των ονείρων του, τα όνειρα είναι μια καθημερινή πρακτική. Κι ενώ έχουμε αποκωδικοποιήσει τους εγκεφαλικούς μηχανισμούς του ονείρου, με τη φυσιολογία και τη νευροψυχολογία να παρέχουν πλέον πειστικές εξηγήσεις για την ονειρική μηχανική, ακόμα δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα γιατί συμβαίνει αυτό! Και δεν μας λείπουν βέβαια οι θεωρίες (αλίμονο!), με μια σειρά επιστημονικών κλάδων να προσπαθούν να ρίξουν φως στο κατά τα άλλα ακατανόητο φαινόμενο. Το θέμα είναι ότι δεν έχουμε φτάσει καν κοντά στο να καταλάβουμε τη βαθύτερη ονειρική φύση, με το πελώριο αυτό «γιατί» να πλανάται σαν φάντασμα πάνω από κάθε προσπάθεια αποκάλυψης...

Τον θάνατο



Ο θάνατος παραμένει ένα από τα τελευταία μεγάλα μυστήρια που ανθίστανται σθεναρά στην όποια προσπάθεια αποκωδικοποίησής τους, με τις ερευνητικές υποθέσεις να γεννούν τελικά περισσότερα ερωτήματα από αυτά που καλούνται να απαντήσουν. Μια σειρά από μεταφυσικά και φιλοσοφικά θέματα εμπλέκονται στην επιστημική πραγμάτευση του θέματος (όπως τι γίνεται με τη συνείδηση π.χ.), με τη θρησκεία και τη ζωή μετά θάνατον να συσκοτίζει ακόμα περισσότερο το τοπίο. Δεν είναι τόσο το «γιατί πεθαίνουμε;» όσο το «τι γίνεται τελικά»; Κι αν πρόκειται για εμπειρία που πρέπει μάλλον να τη ζήσεις για να την καταλάβεις, η περιχαράκωση του θέματος στο προσωπικό επίπεδο κάνει την εξήγηση του θανάτου θέμα γούστου και ερμηνείας...

Τη ζωή



Ένα από τα διαπρεπέστερα μυστήρια της ανθρωπότητας παραμένει στο σκοτάδι, παρά το γεγονός ότι όλοι... ζούμε! Την ώρα που η ανθρωπότητα παράγει πλέον τεχνητή ζωή, δεν μπορεί να κατανοήσει το φυσικό αντίστοιχό της. Τι ξέρουμε για τη ζωή; Ιστορικού τύπου γνώσεις: κάποια στιγμή στην ιστορία της Γης, κάπου 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, τα μόρια άρχισαν να εμπλέκονται σε ολοένα και περισσότερο περίπλοκες χημικές ενώσεις, γεγονός που κατέληξε προοδευτικά στο RNA και, τελικά, στη ζωή, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Υπάρχει βέβαια και ο ευφυής σχεδιασμός, με τη ζωή να αποτελεί τερτίπι της θεϊκής βούλησης, η απόδειξη ωστόσο εδώ αναμένεται ακόμη. Και δεν είναι ότι δεν προσπαθούμε: επιστήμονες στα πέρατα του κόσμου προσπαθούν να αναδημιουργήσουν στο εργαστήριο τις συνθήκες που επικρατούσαν στη Γη και οδήγησαν στην εμφάνιση της ζωής, χωρίς καρπούς ακόμα...

Το Σύμπαν



Την ώρα που δεν έχουμε ακόμα εξηγήσει τα της Γης, στρέφουμε τα μάτια μας στον ουρανό και το μοναδικής αισθητικής τοπίο του και αναρωτιόμαστε: τι υπάρχει εκεί έξω και -κυρίως- τι είναι αυτό; Οι γνώσεις μας για το Σύμπαν είναι σήμερα στο καλύτερο δυνατό σημείο, έχουμε κάνει και τις τσάρκες μας στο Φεγγάρι, μέχρι και να ερίζουμε φτάσαμε αν το Σύμπαν επεκτείνεται, ποια είναι τα όριά του κ.λπ. Κι όμως, για κάτι σαν το Διάστημα που είναι μέρος των πάντων οι γνώσεις μας είναι κλεισμένες στο επίπεδο της υπόθεσης εργασίας, με τις τελεσίδικες απαντήσεις να μην έχουν καν αρχίσει να διαφαίνονται...

Την Ιστορία



Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε την Ιστορία ως ένα είδος μεγάλης -και γραμμικής- αφήγησης που καταλήγει στο σήμερα. Μόνο που το καλοβαλμένο σχήμα αποτελείται από... τεράστιες εννοιολογικές τρύπες και ιστορικά κενά, με τη σύγχρονη ιστοριογραφία να τρέχει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα! Ολόκληροι αιώνες ιστορικής καταγραφής συνοψίζονται σε μία και μόνο ιστορική πηγή, με τη γνώση μας να είναι εν πολλοίς αποτέλεσμα ερευνητικής ανασυγκρότησης ή απλής εικασίας. Ακόμα και για «δημοφιλείς» ιστορικές περιόδους με πλήθος πηγών και αρχαιολογικών ευρημάτων, όπως η ρωμαϊκή αυτοκρατορία και η αρχαία Ελλάδα, μας λείπουν ζωτικές πληροφορίες για να συμπληρωθεί το παζλ. Κι αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας τους ιστορικούς που παραδέχονται με αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι για «πασίγνωστα» γεγονότα οι έγκυρες αναφορές είναι λιγοστές ή απουσιάζουν εντελώς, τότε καθίσταται πράγματι ενοχλητικό το πόσο λίγα ξέρουμε για το παρελθόν...

Την τέχνη



Ακόμα κι αν είχαμε τη δυνατότητα να ρωτήσουμε κάθε καλλιτέχνη που πέρασε από τη Γη, είναι πιθανότατο να παίρναμε μια ασαφή απάντηση. Γιατί φτιάχνουμε τέχνη λοιπόν δεν ξέρουμε, αν και το κάνουμε με μεγάλη μαεστρία εδώ και χιλιάδες χρόνια! Κανείς εξελικτικός λόγος δεν υπαγόρευσε στον πρωτόγονο να ζωγραφίζει στα σπήλαια, καθώς κανένα πλεονέκτημα δεν αποκομίζουμε ως είδος από την αισθητική. Γιατί το κάνουμε τότε; Θεωρίες σαφώς και υπάρχουν, αποτυγχάνουν ωστόσο να περικλείσουν τη «μεγάλη εικόνα». Αν λοιπόν και η καλλιτεχνική έκφραση λογίζεται πλέον ως ανάγκη, παραμένει μυστήριο η ίδια η ύπαρξή της...

Τη λογοτεχνία



Τι είναι αυτό που μας συγκινεί (και τι είναι η ίδια η συγκίνηση δηλαδή;) στο αγαπημένο μας βιβλίο; Μπορούμε να συζητάμε για ώρες για υφολογικά χαρακτηριστικά και βαθύτερα νοήματα, ο συναισθηματικός αντίκτυπος που επιφέρει ωστόσο στον ψυχισμό μας μια σειρά προτάσεων σε σωστή σειρά δεν μπορεί να κατανοηθεί! Κι επειδή το θέμα από δω και πέρα εμπίπτει στα της τέχνης, ας πάμε στο επόμενο...

Τη φωτιά



Εδώ τα πράγματα είναι απλούστερα απ' όσο νομίζουμε: την ώρα που ξέρουμε με τη βοήθεια της επιστήμης τι είναι και πώς φτιάχνεται η φλόγα, δεν μπορούμε να την προσλάβουμε! Ύλη δεν είναι κι όμως τη βλέπουμε, αν αυτό δεν είναι περίεργο, τι είναι τότε; Κι ενώ η φωτιά άλλαξε τις ζωές μας καθοριστικά, συνεχίζουμε να μην καταλαβαίνουμε τι στο καλό είναι αυτό το κόκκινο «πράμα» που τσουρουφλίζει...

Τη βαρύτητα



Το γιατί πέφτει το μήλο από το δέντρο ο Νεύτωνας το κατάλαβε καλά, μόνο που τα χρόνια από τότε έχουν περάσει και η σύγχρονη φυσική καταλήγει μάλλον στο προφανές: η βαρύτητα αψηφά τους νόμους της βαρύτητας! Χωρίς να μπούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες, θα περιοριστούμε να αναφέρουμε ότι η βαρύτητα είναι η μόνη από τις 4 βασικές δυνάμεις που καταφέρνει να αντιφάσκει με τον εαυτό της, την ίδια στιγμή που μπορεί και να εκμηδενιστεί αν γίνουμε αρκετά μικροί. Είναι στην πραγματικότητα τέτοια σπαζοκεφαλιά για τη σύγχρονη επιστήμη που μερικοί διαπρεπείς φυσικοί διακήρυξαν πρόσφατα ότι η βαρύτητα δεν υπάρχει! Κι αυτό το ακατανόητο γεγονός περιβάλλει πλέον τις περισσότερες από τις νέες γνώσεις μας στον τομέα της σύγχρονης φυσικής: κάθε φορά που κάνουμε μια επαναστατική τομή στη γνώση, πείτε το και ανακάλυψη, αποδεικνύεται ότι ξέρουμε τελικά πολύ λιγότερα για τον κόσμο απ' όσο είχαμε πιστέψει...

Τα πάντα



Εκεί στα τέλη του 19ου αιώνα είχαμε πιστέψει ειλικρινά ως ανθρωπότητα ότι είχαμε αγγίξει σχεδόν τα όρια της γνώσης. Εντάξει, κάποια μικροπράγματα παρέμεναν ακόμα στο σκοτάδι, μερικές ανωμαλίες συνέχιζαν να διαπιστώνονται, το μεγαλύτερο μέρος πάντως του γνωστού κόσμου είχε εξηγηθεί και οι φυσικοί της εποχής καλούσαν τα παιδιά να μην ασχοληθούν με το επιστημονικό πεδίο, μιας και η φυσική είχε κλείσει ως επιστήμη! Μετά βέβαια ήρθε ο Αϊνστάιν και η θεωρία της Σχετικότητας, ο Σρέντιγκερ και η κβαντομηχανική του και τα πράγματα έγιναν κουλουβάχατα. Κι ενώ μαζέψαμε άρον-άρον τα κομμάτια μας και καταλήξαμε ότι αυτοί τελικά είχαν δίκιο, τα κατοπινά χρόνια έμελλε να αποδειχθούν ακόμα πιο απαιτητικά στη στήριξη των μεγάλων εξηγητικών του κόσμου θεωριών. Αφήσαμε λοιπόν τα «μεγάλα» και ασχοληθήκαμε με τα «μικρά» και «τετριμμένα», εκεί που οι γνώσεις μας είναι μετρήσιμες και... ασφαλέστερες. Όσο για τα μεγάλα ερωτήματα, τα αφήσαμε στη μεταφυσική, τη θρησκεία και το βουντού, μιας και αυτό τελικά το «γιατί» αποδεικνύεται δυσκολότερος αντίπαλος απ' όσο είχαμε αρχικά πιστέψει. Τελικά, εκεί που καταλήξαμε είναι ότι τίποτα δεν βγάζει νόημα, με την ίδια την ύπαρξη που το συλλαμβάνει αυτό να είναι επίσης ένα τίποτα...

Πηγη

Περισσοτερα...

Τα εξωσωματικά ταξίδια μπορούν να συμβούν στον καθένα

Ταξίδια έξω από το σώμα σε παράλληλα σύμπαντα και σε άλλες διαστάσεις. Μπορούν να συμβούν στον καθένα!
Ίσως έχει συμβεί και σε σας: μια στιγμή που βρισκόσασταν σε βαθιά χαλάρωση , μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, ίσως να νιώσατε ότι γλιστρήσατε έξω από το σώμα σας και για λίγο νιώθατε να επιπλέετε στο χώρο μέσα σε ένα άλλο, λεπτοφυέστερο σώμα.
Αν σας συνέβη, τότε ανήκετε στο αξιοζήλευτο ποσοστό εκείνων που έζησαν μια εμπειρία αστρικού ταξιδιού. Πρόκειται για μια κατάσταση που έχει καταγραφεί από την αρχή της ύπαρξης του ανθρώπου σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις εποχές.

Τα ονόματα που της έχουν δοθεί είναι πολλά: αστρικό ταξίδι, εξωσωματική εμπειρία, αστρική προβολή, εξωσωμάτωση. Ο διεθνής όρος είναι O.B.E. (Out of Body Experience) και έτσι έχει καταχωριστεί επισήμως από τα ερευνητικά εργαστήρια που μελετούν το φαινόμενο. Ανάμεσά τους είναι τα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης, του Ντιουκ, του Μπρίστολ, της Βραζιλίας, του Εδιμβούργου και το Ίδρυμα Ερευνών του Στάνφορντ. Πριν από 4 χρόνια πραγματοποιήθηκε ,μάλιστα, μια μεγάλη έρευνα από το τμήμα ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Βραζιλίας όπου ένας μεγάλος αριθμός ατόμων κλήθηκε να απαντήσει στο ερώτημα «έχετε ποτέ δει στην πραγματικότητα κι όχι σε ώρα ύπνου , το φυσικό σας σώμα από μια θέση εντελώς έξω από αυτό, σαν να βρισκόσαστε δίπλα ή πάνω του και να το κοιτούσατε ενώ «επιπλέατε» στον αέρα;». Το 31% των ερωτηθέντων απάντησε καταφατικά δηλώνοντας έτσι ότι είχαν μια εξωσωματική εμπειρία. Μάλιστα, οι περισσότεροι από τους μισούς είπαν πως είχαν αυτήν την εμπειρία τουλάχιστον τρεις – τέσσερις φορές.

Σε άλλες έρευνες που πραγματοποιήθηκαν με άτομα που μπορούσαν κατά βούλησιν να βγαίνουν έξω από το σώμα τους παρατηρήθηκε κάτι πολύ ενδιαφέρον: απώλεια ηλεκτρικής τάσης του φυσικού σώματος γεγονός που έκανε τους ερευνητές να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι η φύση του δεύτερου σώματος είναι κατά βάσιν ηλεκτρική. Κι ενώ πολλοί σκεπτικιστές αρνούνται την ύπαρξη του φαινομένου και το ανάγουν στο χώρο του μυστικισμού και της φαντασίωσης αρκετά σοβαρά Πανεπιστήμια ασχολούνται με το θέμα υποστηρίζοντας πως τα εξωσωματικά ταξίδια είναι γεγονός και πως ο 1 στους 10 ανθρώπους έχει γευτεί αυτήν την εμπειρία. Οι σχετικές έρευνες δείχνουν πως τα αστρικά ταξίδια γίνονται ευκολότερα από τις γυναίκες. Παρ’ όλα αυτά πολλοί διάσημοι άνδρες τα έχουν γευτεί επίσης. «Ένιωσα να βγαίνω κατευθείαν έξω από το σώμα μου, όπως όταν τραβάς από την άκρη του ένα μεταξωτό μαντήλι μέσα από μια τσέπη. Πέταξα γύρω βλέποντας το πεδίο της μάχης κι ύστερα ξαφνικά επέστρεψα και πάλι στο φυσικό μου σώμα». Με αυτά τα λόγια περιγράφει την εξωσωματική του εμπειρία ο διάσημος συγγραφέας Έρνεστ Χέμινγουεη. Αλλά και Καρλ Γιουνγκ έζησε κάτι ανάλογο « Βρέθηκα έξω από το σώμα μου και πετούσα ψηλά στο διάστημα. Προς τα κάτω έβλεπα τη Γη να λούζεται σε ένα απίστευτο γαλάζιο φως και κάτω από τα πόδια μου απλωνόταν η Κεϋλάνη και μπροστά μου στο βάθος η Ινδία. Όσα έβλεπα ήταν εντελώς πραγματικά. Δεν υπήρχε τίποτα υποκειμενικό σ’ όλα αυτά».

To Διπλό, το «Κα» και το Είδωλο:
Η πίστη πως ο άνθρωπος διαθέτει εκτός από το υλικό και ένα άλλο σώμα είναι πανάρχαια και παγκόσμια γι αυτό και σε όλες τις γλώσσες της υφηλίου υπάρχει πάντα μια λέξη που προσδιορίζει αυτό το «δεύτερο σώμα». Με αυτό ταξιδεύουν οι Αφρικανοί μάγοι ,οι Ινδιάνοι της Αμερικής, οι σαμάνοι του Θιβέτ και της Σιβηρίας. Οι Έλληνες το ονόμαζαν «διπλό» ή «είδωλο» και οι Αιγύπτιοι « Κα». Η ύπαρξη αυτού του παράξενου φαινομένου αποδεικνύει κατ’ αρχήν κάτι εξαιρετικά σημαντικό: την ικανότητά μας να αποχωριζόμαστε από το φυσικό μας σώμα εξακολουθώντας να ζούμε και να βιώνουμε διάφορες καταστάσεις. Από μια άποψη ,λοιπόν, αποτελεί μια επιβεβαίωση για την ανυπαρξία του θανάτου εφόσον επιβεβαιώνεται η ύπαρξη κι ενός άλλου φορέα εκτός από το σάρκινο σώμα. Σύμφωνα με τη μεταφυσική παράδοση ο άνθρωπος εκτός από το υλικό σώμα του έχει κι άλλα σώματα: το αιθερικό, το αστρικό, το νοητικό, το ένα είναι συνδεδεμένο με το άλλο όπως σε ένα κρεμμύδι. Οι εξωτερικές αισθήσεις αφορούν μόνο το φυσικό σώμα γι αυτό και αποσύρονται σταδιακά καθώς κάποιος ετοιμάζεται για ένα αστρικό ταξίδι. Κατ’ αρχήν νιώθει να χάνει την αίσθηση της αφής. Σύντομα ακολουθούν η απώλεια της όσφρησης, της γεύσης ,της ακοής και τέλος της όρασης . Τότε ακριβώς ενεργοποιούνται οι εσωτερικές αισθήσεις και το άτομο νιώθει να βλέπει ,να ακούει και να βιώνει με πολύ μεγαλύτερη οξύτητα από όση πριν. Ταυτόχρονα αποκτά μια αίσθηση μεγάλης ελαφράδας και χωρίς να το καταλάβει βρίσκεται ξαφνικά πάνω από το ξαπλωμένο σώμα του και το κοιτά από ψηλά. Το δεύτερο σώμα στο οποίο βρίσκεται φαίνεται να συνδέεται με το φυσικό με ένα είδος λεπτής φωτεινής χορδής που αποτελεί ένα είδος ομφάλιου λώρου. Αυτή η ασημένια χορδή μπορεί να επιμηκυνθεί απεριόριστα. Έτσι, το άτομο που κάνει ένα αστρικό ταξίδι με το δεύτερο σώμα του ανακαλύπτει πως έχει μερικές εξαιρετικές ικανότητες όπως λ.χ. ότι μπορεί να αιωρείται και να πετάει προς διάφορες κατευθύνσεις χωρίς καμιά απολύτως αίσθηση βάρους. Επίσης μπορεί να περνά μέσα από τοίχους όπως τα φαντάσματα ή να βρεθεί στην άλλη άκρη της Γης ή ακόμα και στο κέντρο του Γαλαξία. Η ταχύτητα μετακίνησης είναι η μέγιστη, γιατί είναι η ταχύτητα της σκέψης.

Τις μαρτυρίες των αστρικών ταξιδιωτών που αναφέρουν ότι η απόσταση δεν αποτελεί εμπόδιο έλαβαν σοβαρά υπ’ όψιν τους κάποιοι επιστήμονες και αποφάσισαν να πειραματιστούν με κάποια άτομα που είχαν αναπτύξει την ικανότητα να ταξιδεύουν με το αστρικό τους σώμα κατά βούληση. Όταν λοιπόν ξεκίνησαν οι πρώτες διαστημικές αποστολές κι ενώ τα εξερευνητικά διαστημόπλοια ταξίδευαν για να φωτογραφήσουν την Αφροδίτη ή τον Άρη, κάποιοι που το φυσικό τους σώμα βρισκόταν κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες σε ειδικά εργαστήρια ταξίδευαν επίσης με το αστρικό τους σώμα. Οι περιγραφές που έδωσαν προηγήθηκαν των φωτογραφιών που έστειλαν τα διαστημόπλοια και ήταν εντυπωσιακά ακριβείς ,όπως αποδείχθηκε.

Βουτιά έξω από το σώμα
Η εμπειρία του εξωσωματικού ταξιδιού είναι πανάρχαια και πανανθρώπινη. Πολιτικοί, επιστήμονες, συγγραφείς, βασιλείς, φιλόσοφοι και μύστες συγκαταλέγονται ανάμεσα σε εκείνους που βρέθηκαν …εκτός εαυτού μέσα στο λεπτοφυές σώμα τους. Ο Άγιος Αυγουστίνος , ο Αριστοτέλης, ο Πλάτωνας, ο Γκαίτε, ο Σέλλεϋ, ο Ντοστογιέφσκι και ο Έντγκαρ Άλαν Πόε έζησαν από κοντά αυτό το φαινόμενο. Ο Σουηδός θεατρικός συγγραφέας Αύγουστος Στρίντμπεργκ είχε δηλώσει ότι συχνά ταξίδευε με το δεύτερο σώμα του ενώ το φυσικό κοιμόταν βαθιά στο κρεβάτι του. Η πρώτη φορά που ο Στρίντμπεργκ είχε τη σχετική εμπειρία ήταν στην καρέκλα του οδοντιάτρου. Νιώθοντας οξύ πόνο ξαφνικά ένιωσε να βρίσκεται επιπλέοντας πάνω από το σώμα του , δίχως πια να νιώθει τον παραμικρό πόνο. Όπως έχει αποδειχθεί το δεύτερο σώμα βγαίνει συχνά αυθόρμητα έξω από το φυσικό όταν υπάρχει έντονο στρες, θανάσιμη απειλή ή οδυνηρός τραυματισμός και πόνος, γενικά δηλαδή όταν η ταλαιπωρία και το άλγος γίνονται τόσο έντονα που καταντούν ανυπόφορα. Όπως σε καταστάσεις έντονης φόρτισης πολλά άτομα λιποθυμούν ,έτσι και άλλα άτομα απλώς γλιστρούν έξω από το σάρκινο σώμα για να βρουν ανακούφιση στο αστρικό το οποίο δεν πονά ούτε νιώθει την ίδια αγωνία.

Οι καταστάσεις έντονου ψυχικού στρες ή η απομόνωση σε φυλακές έχουν προκαλέσει επίσης παρόμοιες εμπειρίες. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Ισίδωρου Ζίμμερμαν που έγινε γνωστή στη δεκαετία του 70. Ο Ζίμμερμαν ήταν από εκείνες τις άτυχες περιπτώσεις που είχε καταδικαστεί για ένα φόνο που δεν έκανε. Στη διάρκεια της φυλάκισης του έπεσε αρκετές φορές θύμα βίαιου ξυλοδαρμού. Μέχρι που μια μέρα κατά τη διάρκεια του ξυλοδαρμού ένιωσε να βγαίνει έξω από το σώμα του, να υψώνεται αργά και να κοιτά από ψηλά με ένα αίσθημα λύπης «εκείνον τον φτωχό φίλο που υφίστατο τη βία». Στην περίπτωση του Ζίμμερμαν και σε όλες τις αντίστοιχες φαίνεται πως το έντονο στρες και ο σωματικός πόνος προκαλούν ένα είδος μηχανικού διαχωρισμού . Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει επίσης κι όταν κάποιοι είναι αναγκασμένοι να περάσουν μεγάλα διαστήματα σε απόλυτη μοναξιά.

Οι καταγραφές που αποδεικνύουν πως ο θάλαμος απομόνωσης έγινε συχνά αιτία για αστρικά ταξίδια των φυλακισμένων ενέπνευσαν μερικούς επιστήμονες στη δημιουργία σχετικών πειραμάτων. Έτσι δημιουργήθηκαν οι θάλαμοι αισθητηριακής απομόνωσης , όπως ο Θάλαμος Γκάνζφηλντ, που χρησιμοποιούνται σε εδικά ψυχολογικά πειράματα. Μέσα σ’ αυτούς τους απόλυτα μονωμένους θαλάμους οι αισθήσεις στερούνται παντελώς ερεθισμάτων. Δεν ακούει, δεν βλέπει , δεν νιώθει κανείς τίποτα εξωτερικό. Αυτή η αισθητηριακή στέρηση οδηγεί στο άνοιγμα των εσωτερικών αισθήσεων, σε παραισθήσεις ή σε εξωσωματικές εμπειρίες. Αυτές οι παραλλαγμένες καταστάσεις συνείδησης προκαλούν το έντονο ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας που αναζητά τρόπους τεχνητής πρόκλησης αστρικών ταξιδιών. Ένας από τους πρωτοπόρους σ’ αυτόν τον τομέα είναι ο Ρόμπερτ Μονρόε

Τα πειράματα του Μονρόε
Ξεκινώντας τα πειράματά του από τη δεκαετία του 50 ο Ρόμπερτ Μονρόε δημιούργησε τελικά ένα ειδικό Ινστιτούτο που έχει ως αποκλειστικό στόχο τη διερεύνηση και διεύρυνση των δυνατοτήτων της ανθρώπινης συνείδησης. Μελετώντας εντατικά τις λειτουργίες των δυο ημισφαιρίων του εγκεφάλου και αναπτύσσοντας ειδικές τεχνικές που πρώτα εφάρμοσε στον εαυτό του ο Μονρόε κατάφερε τελικά να δημιουργήσει μια μέθοδο για εξωσωματικά ταξίδια. Με τη βοήθεια ειδικής μουσικής που ενεργοποιεί τον εγκέφαλο, με αναπνοές και μια σειρά από νοητικές ασκήσεις οι πειραματιζόμενοι οδηγούνται σιγά- σιγά ώστε να βρεθούν έξω από το φυσικό τους σώμα ταξιδεύοντας με το αστρικό.

Η σχετική μέθοδος υπάρχει και σε βιβλίο και αν και δεν είναι δύσκολη απαιτεί μια βασική προϋπόθεση: το ξεπέρασμα του φόβου. Οι περισσότεροι άνθρωποι που τους έχει συμβεί μια αυθόρμητη εξωσωματική εμπειρία έχουν έρθει αντιμέτωποι με το φόβο του αγνώστου και του θανάτου. Ακριβώς τα ίδια συναισθήματα πρέπει να ξεπεράσει και ο επίδοξος αστρικός ταξιδιώτης γιατί τη στιγμή του περάσματος από το φυσικό στο αστρικό σώμα ακούγεται ένας έντονος εσωτερικός ήχος και υπάρχει μια αίσθηση έντονων κραδασμών. Αυτές οι πρωτόγνωρες καταστάσεις προκαλούν ανησυχία σε όσους δεν είναι εξοικειωμένοι. Ακόμα και ο ίδιος ο Μονρόε ομολόγησε πως χρειάστηκε να επαναλάβει τουλάχιστον 20 φορές τις προσπάθειές του πριν καταφέρει να ξεπεράσει το φόβο του. Τα συναισθήματα ανησυχίας μπορούν να επιστρέψουν επίσης και κατά τη διάρκεια του αστρικού ταξιδιού δημιουργώντας μια αγωνία για το αν θα μπορέσει να επιστρέψει κανείς στο φυσικό του σώμα.

Ακόμα κι αν δεν έχετε μια συνειδητή ανάμνηση ενός εξωσωματικού ταξιδιού το πιθανότερο είναι ότι παρ’ όλα αυτά το έχετε κάνει. Στον ύπνο σας. Σύμφωνα με την εσωτερική παράδοση σε όλα τα όνειρά μας που βλέπουμε τον εαυτό μας να αιωρείται ή να πετάει είναι αληθινές καταστάσεις πτήσης που κάνουμε με το αστρικό μας σώμα. Πολλές φορές μάλιστα έχουμε την αίσθηση ότι πέφτουμε απότομα και ξυπνάμε με ένα τίναγμα. Πρόκειται για απότομη επιστροφή του αστρικού σώματος μέσα στο φυσικό. Αν μάλιστα αυτό το απότομο ξύπνημα συνοδεύεται από μια αίσθηση αποπροσανατολισμού και πονοκέφαλο σημαίνει πως το αστρικό σώμα δεν «προσαρμόστηκε» σωστά μέσα στο φυσικό. Σε αυτή την περίπτωση θα χρειαστεί να περάσουν αρκετές ώρες για να συνέλθει κανείς εκτός κι αν ξανακοιμηθεί για μερικά λεπτά δίνοντας στο αστρικό σώμα τη δυνατότητα να βγει και να ξαναμπεί σωστά μέσα στο φυσικό. Η μεταφυσικές παραδόσεις αναφέρουν επίσης πως το αστρικό αυτό σώμα είναι το όχημα με το οποίο ταξιδεύουμε σε άλλους κόσμους όταν το σάρκινο σώμα πεθαίνει. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει η ασημένια χορδή που συνδέει τα δυο σώματα να κοπεί. Τότε επέρχεται ο θάνατος του φυσικού σώματος. Πολλοί άνθρωποι που έζησαν επιθανάτιες εμπειρίες , βγήκαν έξω από το σώμα τους και το κοιτούσαν ενώ βρισκόταν στο κρεβάτι του χειρουργείου ή υπέφερε από σοβαρό τραυματισμό , περιγράφουν πως έβλεπαν μια ασημένια φωτεινή γραμμή να συνδέει τον αφαλό του αστρικού τους σώματος με τον αφαλό του φυσικού. Ακριβώς γι αυτό και επέστρεψαν τελικά. Αν την έβλεπαν κομμένη θα σήμαινε το τέλος του ένσαρκου βίου τους. Γι αυτό και δεν είναι τυχαία η έκφραση «κόπηκε το νήμα της ζωής του». Αυτό το νήμα δεν είναι παρά η περιγραφόμενη ως ασημένια χορδή.

Τα αστρικά ταξίδια της Ωραίας Ελένης
Η αρχαιότερη ελληνική αναφορά στο δεύτερο σώμα γίνεται από τον Όμηρο στην Οδύσσεια όπου αναφέρει ότι δεν ήταν η Ελένη που ακολούθησε τον Πάρι στην Τροία αλλά το είδωλό της ενώ η ίδια βρισκόταν στην Αίγυπτο. Αλλά και ο μυημένος Αισχύλος στον «Αγαμέμνονα» αναφέρεται στην ικανότητα της Ωραίας Ελένης να εκδηλώνεται και με ένα άλλο ,φασματικό, σώμα. Οι αρχαίοι μύστες φαίνεται ότι είχαν εμβαθύνει σε αυτό το μυστήριο και είχαν κατακτήσει τη δυνατότητα ελέγχου του αστρικού σώματος το οποίο μπορούσαν να καταστήσουν ορατό κατά βούλησιν. Έτσι, μπορούσαν να εμφανίζονται σε δυο μέρη ταυτόχρονα! Σχετικές μαρτυρίες υπάρχουν για τον ιερέα του Απόλλωνα Άβαρι, για τον μύστη Απολλώνιο Τυανέα αλλά και για τον Ιάμβλιχο και τον Πυθαγόρα για τον οποίο αναφέρεται ότι σε μια και την ίδια μέρα παραβρέθηκε και δίδαξε στο Μεταπόντιο της Ιταλίας και στο Ταυρομένιο της Σικελίας, πόλεις που απέχουν μεταξύ τους πολλών ημερών ταξίδι. Παρόμοιες ικανότητες λέγεται ότι είχε και ο Εμπεδοκλής που ονομαζόταν επίσης «αιθεροβάτης» για την ικανότητά του να περπατά στον αέρα. Φαίνεται λοιπόν, πως προνόμιο των μυστών ήταν και η εκούσια μετατόπισή τους από το φυσικό στο αστρικό σώμα.

Όμως, πού μπορεί να πάει κάποιος με το αστρικό του σώμα και κατά πόσο μπορεί να αλληλεπιδράσει με τον φυσικό κόσμο; Σε αυτά τα ερωτήματα επιχειρούν να απαντήσουν πολλοί ερευνητές. Ανάμεσά τους ο Κάρλος Καστανέντα , ο μαθητής του Ινδιάνου μάγου Δον Χουάν , που κατέγραψε τις εμπειρίες του σε μια σειρά βιβλίων που έγιναν μπεστ σέλερς. Όπως αναφέρει ο Καστανέντα, οι εμπειρίες που βιώνει κάποιος με το αστρικό του σώμα εξαρτώνται από το επίπεδο εξέλιξης της συνειδητότητάς του. Μπορεί να μετακινηθεί ελάχιστα παραμένοντας κοντά στο φυσικό του σώμα ή να βρεθεί σε άλλη διάσταση και να συναντήσει ανώτερα όντα. Μπορεί επίσης να έχει τη δυσάρεστη εμπειρία της συνάντησης με κατώτερες οντότητες του αστρικού χώρου.



Πηγη

Περισσοτερα...

Μαζικός τάφος το Στόουνχετζ;

Το εντυπωσιακό μνημείο του Στόουνχετζ στη Βρετανία ήταν πάντοτε ένα μυστηριώδες μέρος, αφού κανείς μέχρι σήμερα δε γνώριζε τον λόγο που είχε χτιστεί. Υπήρχαν διάφορες θεωρίες με τις πιο επικρατούσες να υποστηρίζουν ότι πρόκειται για αρχαίο αστρονομικό παρατηρητήριο, ναό του Ήλιου, κατασκεύασμα εξωγήινων, παγανιστικό ναό και θεραπευτήριο σωμάτων και ψυχών.

Τελικά, η αλήθεια είναι πολύ πιο πεζή απ’ ότι οι εικασίες. Όπως προκύπτει από νέες έρευνες, το μνημείο ενδέχεται να αποτελούσε σημείο μαζικών ενταφιασμών.

Αρχαιολόγοι εντόπισαν πάνω από 50.000 θραύσματα αποτεφρωμένων κοκκάλων, που ανήκαν σε συνολικά 63 ανθρώπους, τόσο σε άντρες και γυναίκες όσο και σε παιδιά.

Άλλα ευρήματα που ανασκάφηκαν, όπως σκήπτρα, κουζινικά και τόξα, υποδεικνύουν επίσης πως το Στόουνχετζ αποτελούσε τόπο ενταφιασμού των πολιτικών ηγετών της εποχής, καθώς και των οικογενειών τους.

Πηγη

Περισσοτερα...

Μητέρα Τερέζα: απάτη ή αγία;

Νέα έρευνα που ήρθε στο φως από Καναδούς ακαδημαϊκούς αμφισβητεί την «αγιοσύνη» και την ανιδιοτέλεια της Μητέρας Τερέζας και την χαρακτηρίζει προϊόν διαφημιστικής εκστρατείας.

Στην έρευνά τους, η οποία δημοσιεύεται στο Religieuses, ένα γαλλικό περιοδικό που μελετά την θρησκεία και τις επιστήμες ,οι επικεφαλείς ερευνητές δρ. Σερζ Λαριβ ,Τζενεβιέβ Σενάρντ και Κάρολ Σενεσάλ αφού ανέλυσαν περίπου τριακόσια ντοκουμέντα σχετικά με τη ζωή της Μητέρας Τερέζας, υποστηρίζουν ότι ανακάλυψαν λεπτομέρειες που εκθέτουν την Καθολική μοναχή.

Σύμφωνα πάντα με τη μελέτη, το Βατικανό, επέλεξε να παραβλέψει την άσχημη ανθρώπινη πλευρά της Μητέρας Τερέζας και το γεγονός ότι η ίδια δόξαζε, αντί να ανακουφίζει, την ταλαιπωρία των ασθενών που ήταν υπό τη φροντίδα της, με αποτέλεσμα να προχωρήσει, μετά το θάνατό της το 1997, στην αγιοποίησή της, από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄.

Ισχυρίζονται, ότι πολλά από τα ιδρύματα που είχε δημιουργήσει η Μητέρα Τερέζα ήταν ακατάλληλα για τους ενοίκους τους, εξαιτίας της κακής υγιεινής τους, της έλλειψης τροφής, φροντίδας και φαρμακευτικής αγωγής.

Καθώς η Μητέρα Τερέζα κατά τη διάρκεια της ζωής της είχε συγκεντρώσει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια από φιλανθρωπίες και εράνους, πολλά από αυτά τα χρήματα φαίνεται να έχουν εξαφανιστεί σε «μυστικούς»τραπεζικούς λογαριασμούς, τους οποίους φέρεται να διαχειριζόταν η ίδια η μοναχή. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η έλλειψη χρημάτων δεν μπορεί να είναι η αιτία για αυτές τις κακές συνθήκες.

Επικρίνουν ακόμη την Μητέρα Τερέζα για τις πολιτικές επαφές της. Αφενός κατηγορώντας την για την αποδοχή οικονομικών ενισχύσεων από τη βάρβαρη δικτατορία του Ντιβαλιέ, η οποία θεωρείται υπεύθυνη για τις δολοφονίες πάνω από 30.000 Αϊτινών μεταξύ 1957 και 1986.Αφετέρου για εξάπλωση μιας σκληροπυρηνικής δεξιάς Καθολικής ιδεολογίας, λέγοντας ότι διέδιδε «υπερβολικά δογματικές αντιλήψεις όσον αφορά, ειδικότερα, στις αμβλώσεις, την αντισύλληψη και το διαζύγιο».

Ο δρ. Λαρίβ ,τονίζει ότι κατά ένα μεγάλο μέρος ο δημοσιογράφος του BBC Μάλκολμ Μάγκεριτζ, οδήγησε την μοναχή στη διεθνή της φήμη, διαμορφώνοντας την δημόσια εικόνα της και προωθώντας την σημαντικά ,καθώς συμμεριζόταν τις συντηρητικές Καθολικές της απόψεις.

Παρά τα αρνητικά, ο δρ. Λαρίβ δέχεται ότι υπάρχουν πολλές θετικές πτυχές στη ζωή και το έργο της Μητέρας Τερέζας,δηλώνοντας ότι :«Αν η εξαιρετική εικόνα της Μητέρας Τερέζας, όπως μεταφέρεται στη συλλογική φαντασία, έχει ενθαρρύνει ανθρωπιστικές πρωτοβουλίες αφοσιωμένες αληθινά σε ανθρώπους που συνθλίβονται από τη φτώχεια, αυτό δεν μπορεί παρά να μας κάνει να χαιρόμαστε».


Πηγή

Περισσοτερα...

Η πραγματική κατάρα της μούμιας

Η κατάρα του σημερινού πολιτισμού ήταν και κατάρα των αρχαίων Αιγυπτίων: Οι μισές από τις μούμιες που εξετάστηκαν στο μουσείο του Καϊρου παρουσίαζαν σημάδια αθηροσκλήρυνσης και καρδιοπάθειας, ανακοίνωσαν Αμερικανοί καρδιολόγοι.
«Μας έκανε εντύπωση η παρόμοια εικόνα της αποτιτάνωσης των αγγείων στις μούμιες και στους σημερινούς ασθενείς μας» σχολίασε ο Μάικλ Μιγιαμότο του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο, αναφερόμενος στις παθολογικές αποθέσεις ασβεστίου μέσα στα αγγεία.
Ο Μιγιαμότο και άλλοι ερευνητές εξέτασαν με αξονική τομογραφία 22 μούμιες που φυλάσσονται στο Εθνικό Μουσείο Αρχαιοτήτων του Καΐρου. Οι μούμιες χρονολογούνταν από το 1981 έως το 334 π.Χ. και οι μισές ανήκαν σε άτομα άνω των 45 ετών (εκείνη την εποχή το προσδόκιμο ζωής δεν υπερέβαινε τα 50 χρόνια.
Ιστός της καρδιάς και των αγγείων εντοπίστηκε σε 16 από τις μούμιες. Από αυτές, οι εννέα παρουσίαζαν σίγουρη ή πιθανή αθηροσκλήρυνση και μία παρουσίασε σημάδια εμφράγματος, χωρίς όμως να είναι δυνατό να προσδιοριστεί αν ήταν και θανατηφόρο.
Παραμένει άγνωστο γιατί οι αρχαίοι Αιγύπτιοι εμφάνιζαν τόσο συχνά αυτού του είδους τις ασθένειες, που αποδίδονται στο σύγχρονο τρόπο ζωής.
Οι ερευνητές επισημαίνουν πάντως ότι οι μούμιες ανήκουν σε πρόσωπα ανώτερης κοινωνικής τάξης. Ορισμένοι υπηρετούσαν ως ιερείς στην αυλή των φαραώ και σίγουρα όλοι απολάμβαναν έναν πολυτελή τρόπο ζωής.
«Οι πλούσιοι έτρωγαν κρέας, και έβαζαν και αλάτι στο κρέας τους, οπότε ίσως είχαν υπέρταση, αλλά αυτό είναι εικασία» ανέφερε ο καρδιολόγος Ράνταλ Τόμσον, επίσης μέλος της ερευνητικής ομάδας.
Σήμερα, με τις απεριόριστες επιλογές στο φαγητό μας, «είναι σαν να ζούμε όλοι στην αυλή του φαραώ» σχολίασε.
Η έρευνα δημοσιεύεται στην Επιθεώρηση του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου.


Πηγή

Περισσοτερα...

10 τρελές θεραπείες για το Μαύρο Θάνατο

Ο Μαύρος Θάνατος θεωρείται ότι εξολόθρευσε περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού της Ευρώπης μεταξύ του 1328 και 1351. Τα θύματα της πανούκλας πέθαιναν συχνά μέσα σε λίγες ημέρες και τα τρομερά συμπτώματα της ασθένειας έκαναν τις τελευταίες αυτές μέρες της ζωής τους πραγματικά απαίσιες. Ο υψηλός πυρετός, οι έντονοι έμετοι και η αιμορραγία από τους πνεύμονες ήταν πολύ συχνά συμπτώματα και τα σώματα των θυμάτων συχνά ήταν καλυμμένα με πυώδη εξανθήματα.

Η τρομερή αυτή φύση της ασθένειας, μαζί με τη μεγάλη θνησιμότητά της, ενέπνευσαν τα απεγνωσμένα θύματά της να εφεύρουν μια γκάμα από ιδιαίτερα ιδιόρρυθμες θεραπείες. Κάποιες από αυτές είναι σχεδόν τόσο φοβερές όσο η ίδια η ασθένεια. Ας δούμε κάποια από τα χειρότερα παραδείγματα τέτοιων γιατροσοφιών που πολλά θύματα της πανώλης είχαν λάβει στα κρεβάτια του πόνου τους.

10. Αρωματοθεραπεία

Μια δημοφιλής θεραπευτική μέθοδος που έχει μάλιστα επιβιώσει μέχρι και σήμερα ήταν η αρωματοθεραπεία. Η θεραπεία του σώματος γινόταν με τη χρήση διαφορετικών μυρωδιών. Τότε, την εποχή του Μαύρου Θανάτου, οι άνθρωποι θεωρούσαν χρήσιμο να φέρουν μαζί τους λουλούδια με γλυκιά μυρωδιά οπουδήποτε κι αν πήγαιναν. Εάν δεν μπορούσαν να βρουν λουλούδια, κουβαλούσαν πακετάκια με βότανα. Τότε ήταν η εποχή που τα γαλλικά pomander (μπάλες με άρωμα) έγιναν δημοφιλή στην ανώτερη τάξη. Κάποιοι άλλοι έκλειναν τα παράθυρα τους για να μην εισέλθει η άσχημη μυρωδιά μέσα στα σπίτια τους. Δεν είχε όμως καμία επιτυχία τότε, όπως δεν φαίνεται να πετυχαίνει και σήμερα.

9. Θρησκεία

Σε έναν ακόμα πιο θρήσκο κόσμο από ότι είναι ο σημερινός, δεν προκαλεί έκπληξη το ότι οι περισσότεροι άνθρωποι στράφηκαν στη θρησκεία. Κάποιοι πίστευαν πως η τρομερή ασθένεια ήταν τιμωρία από το Θεό και άλλοι σκέφτονταν πως ο Θεός τους δοκιμάζει. Όταν η πανώλη διαδόθηκε στη Μέση Ανατολή, οι Μουσουλμάνοι έπρεπε να την υπομένουν επειδή υποτίθεται ήταν το θέλημα του Θεού. Η Ευρωπαϊκή αντίδραση δεν ήταν πολύ λιγότερο ακραία. Αφοσιωμένοι Καθολικοί έβγαιναν στους δρόμους και αυτομαστιγώνονταν ενώ συγχρόνως εκλιπαρούσαν το έλεος του Θεού. Γιατί όταν ο θεός σε τιμωρεί, το πιο εύλογο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να τιμωρηθείς κι εσύ παραπάνω, μήπως και σε λυπηθεί.

8. Χαλασμένο σιρόπι μελάσας

Η μελάσα, ένα παραπροϊόν της ζάχαρης, συχνά δινόταν σε ασθενείς ανθρώπους. Δυστυχώς, στην περίπτωση της πανώλης έπρεπε να είναι τουλάχιστον δέκα χρόνια παλιά για να θεωρηθεί αποτελεσματικό. Η μπαγιάτικη, βρωμερή και γλοιώδης ουσία θεωρείτο ότι καταπολεμούσε όχι μόνο τα τρομερά αποτελέσματα της ασθένειας αλλά ότι την εξαφάνιζε από το σώμα μια και καλή. Το γιατρικό αυτό στην πραγματικότητα είχε ένα ίχνος νοήματος: πιθανώς θεραπευτικές μούχλες, ζύμες και άλλου είδους καλλιέργειες θα έχουν αναπτυχθεί μέσα στο σιρόπι και θα έχουν ωριμάσει με τον χρόνο. Αλλά είναι αξιοπερίεργο ποιος σκέφτηκε κάτι τέτοιο την πρώτη φορά και πώς στο καλό κατάφερναν τα θύματα να καταπιούν αυτό το πράγμα.

7. Ζωή μέσα σε υπόνομο

Όταν οι άνθρωποι αντιλήφθηκαν ότι ο Μαύρος Θάνατος ήταν κάτι που υπήρχε στον αέρα ξεκίνησαν να επισκέπτονται ή ακόμα και να ζούνε σε βρωμερούς υπονόμους. Θεωρείτο ότι η καυστική δυσωδία των σάπιων ανθρώπινων αποβλήτων θα απέτρεπε την είσοδο του καθαρότερου αλλά γεμάτου με την αρρώστια ατμοσφαιρικού αέρα και οι άνθρωποι θα απέφευγαν να έρθουν σε επαφή με αυτόν και να μολυνθούν. Αυτό φυσικά δεν είχε αποτέλεσμα και εκτός από το ότι πιθανότατα αύξησε την ευαισθησία στην πανώλη προκάλεσε θανάτους και από άλλες αιτίες.

6. Βδέλλες να σου ρουφάνε το αίμα

Η αφαίμαξη ήταν μια δημοφιλής θεραπευτική μέθοδος στην Ευρώπη την εποχή εκείνη και χρησιμοποιούταν για να θεραπεύσει οτιδήποτε από την ποδάγρα μέχρι τη βρογχοκήλη. Εάν ήσουν τυχερός θα μπορούσες να έχεις τη χαρά να κάνουν τη δουλειά αυτή για σένα οι βδέλλες. Οι βδέλλες ήταν ουσιαστικά μια αρκετά ανώδυνη μέθοδος αφαίμαξης. Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως δεν είχαν τα οικονομικά μέσα για να απολαύσουν τη θεραπεία αυτή και έπρεπε να ακολουθήσουν την πατροπαράδοτη μέθοδο του κοψίματος του δέρματος. Μια λεπίδα προωθούνταν μέσα σε ένα αιμοφόρο αγγείο και το αίμα συλλεγόταν σε μια λεκάνη. Χωρίς παυσίπονα η διαδικασία αυτή ήταν αρκετά δυσάρεστη και με τις υπάρχουσες άσχημες συνθήκες υγιεινής ήταν πολύ συχνές οι βαριές μολύνσεις. Ακριβώς ότι χρειάζεται όταν κινδυνεύεις από μια θανατηφόρο ασθένεια δηλαδή.

5. Η κατανάλωση μιας κουταλιάς αλεσμένων σμαραγδιών

Μια άλλη θεραπεία που είχε να κάνει με κάποιο φαγώσιμο είδος ήταν η σκόνη αλεσμένων σμαραγδιών. Οι πολύτιμες πέτρες αλέθονταν σε γουδί μέχρι να γίνουν μια λεπτή πούδρα και στη συνέχεια αναμιγνύονταν με ένα υγρό και ο ασθενής το έπινε σαν σιρόπι ή αναμειγμένο με φαγητό ή σε ψωμί ή ακόμα μπορούσε να καταπιεί τη σκόνη όπως ήταν. Η κατάποση της σκόνης θα πρέπει να ήταν κάτι ιδιαίτερα απαίσιο και η υφή της θα ήταν σα να τρώει κανείς σπασμένο γυαλί. Οι διατροφικές συνήθειες των εκατομμυριούχων εκείνης της εποχής διέφεραν αρκετά από αυτές που έχουν οι σύγχρονοι Κροίσοι.

4. Να πλυθείς με ούρα

Τα ούρα απολάμβαναν καλής φήμης στη μεσαιωνική Ευρώπη και αυτή ήταν μια περίπτωση όπου η προσφορά ήταν αντίστοιχη της ζήτησης. Τα θύματα του Μαύρου Θανάτου συχνά έκαναν μπάνιο μέσα σε ούρα πολλές φορές την ημέρα ώστε να απαλλαγούν από τα συμπτώματα της πανούκλας. Ακόμα πιο ενδεδειγμένη ήταν η κατανάλωση ενός ποτηριού ούρων. Συλλέγονταν από ανθρώπους που δεν είχαν μολυνθεί και δίδονταν ή πωλούνταν στους ασθενείς με την ίδια φυσικότητα που σήμερα προσφέρουμε ένα ποτήρι με πορτοκαλάδα. Και μιας και γίνεται εδώ αναφορά για τα ούρα, εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται και σήμερα ως θεραπεία για πολλές περιπτώσεις, από την ακμή μέχρι την πολλαπλή σκλήρυνση και κάποιοι άνθρωποι πλένουν ακόμα και το πρόσωπό τους με ούρα κατά τη διάρκεια ηλιακών εκλείψεων.

3. Αλοιφή από ανθρώπινα περιττώματα

Ας δούμε ακόμα μια θεραπεία που τα θύματα της πανώλης δε θα ήθελαν και τόσο πολύ να απολαύσουν. Οι πληγές κόβονταν και άνοιγαν και εφαρμοζόταν μια πάστα επάνω σε αυτές. Η πάστα φτιαχνόταν από ένα μείγμα ρετσινιού από δέντρο, ριζών από λουλούδια και περιττωμάτων. Οι γιατροί λάτρευαν την ουσία αυτή. Δυστυχώς για όσους αηδιάζουν με την ιδέα, η βρωμερή αυτή πάστα προωθούνταν μέσα στα ανοιχτά τραύματα και στη συνέχεια δένονταν σφιχτά ώστε να κρατηθεί η βρωμερή αλοιφή μέσα. Είναι να αναρωτιέσαι τελικά, εάν ήταν η πανώλη αυτή που προκάλεσε τόσους θανάτους ή οι διάφορες θεραπείες της.

2. Εντριβή των πληγών με ένα ζωντανό κοτόπουλο

Όπως φαίνεται, ο Μεσαίωνας ήταν γεμάτος από τρελούς ανθρώπους που προσέφεραν παρανοϊκές συμβουλές. Μια από τις πιο περίεργες ήταν η Μέθοδος Vicary, που ονομάστηκε έτσι από τον Άγγλο γιατρό Thomas Vicary ο οποίος και εφηύρε την τεχνική. Οι άνθρωποι ξύριζαν τα οπίσθια μιας κότας και την έτριβαν στις γεμάτες με λέμφο πληγές τους ενώ το κοτόπουλο ήταν ζωντανό. Μετά, όταν το κοτόπουλο αρρώσταινε, το έπλεναν και επαναλάμβαναν τη διαδικασία μέχρι ένας από τους δυο, ο άνθρωπος ή το κοτόπουλο, να καταλήξει υγιής. Η τεχνική του Vicary ήταν ευρέως διαδεδομένη με τρελούς ανθρώπους από πολλά μέρη να γίνονται ξενιστές για πολλά παράσιτα πουλερικών που είχαν χτυπηθεί από την πανώλη. Ο Vicary ήταν τόσο δημοφιλής που ακόμα και σήμερα δίνεται προς τιμή του κάθε χρόνο μια ειδική διάλεξη στο Βασιλικό Κολλέγιο των Χειρούργων στην Αγγλία. Τελικά, η επιστήμη σε κάποιες περιπτώσεις μοιάζει με θρησκεία.

1. Η εξόντωση των Εβραίων

Αυτή η λίστα δεν θα ήταν ολοκληρωμένη εάν δεν αναφερόταν η πιθανότατα πιο ακραία μέθοδος για τη θεραπεία της πανούκλας. Κάποιοι άνθρωποι πήγαν το θρησκευτικό στοιχείο κάπως πιο μακριά και αποφάσισαν ότι η καλύτερη θεραπεία για την πανώλη ήταν να απαλλάξουν τη γη από τους Εβραίους. Κυβερνήτες πόλεων σε όλη την Ευρώπη μάζευαν Εβραίους, τους έφερναν στο σπίτι τους και τους έβαζαν φωτιά. Δυστυχώς αυτό έγινε επειδή μια ομάδα Εβραίων συνελήφθη και αφού βασανίστηκαν παραδέχτηκαν ότι ήταν η αιτία πίσω από την ασθένεια. Χιλιάδες Εβραίοι σκοτώθηκαν έτσι και εκτελέστηκαν μαζικά ως μια προσπάθεια για να σταματήσει η ασθένεια. Η σοβαρότητα των επιθέσεων αυτών έκανε τον Πάπα Κλεμέντιο τον VI να δημοσιεύσει δύο επιστολές που στη μία καταδίκαζε αυτούς που σκότωναν Εβραίους και καλούσε τον κλήρο να τους προστατεύσει, ενώ στην άλλη δήλωνε πως οι άνθρωποι που πέθαιναν από πανώλη είχαν άφεση όλων των αμαρτιών τους και θα μπορούσαν να μπουν στον Παράδεισο.

Και κάποιες άλλες θεραπευτικές προσεγγίσεις

Όταν τα πράγματα πήγαιναν πραγματικά άσχημα οι άνθρωποι αποφάσιζαν να πετάξουν ότι είχαν εναντίον της αρρώστιας. Αυτό περιλάμβανε μεταξύ άλλων την πόση αρσενικού ή υδραργύρου, την αποφυγή σκέψεων σχετικά με το θάνατο, την αποφυγή σκέψεων αναφορικά με την πανώλη, την αποφυγή κακών σκέψεων, τη μη βρώση σύκων, κρέατος, την αποφυγή κυκλοφορίας έξω, την παντελή έλλειψη άσκησης, την απαγόρευση μπάνιου, το να μην κοιμάται κανείς την ημέρα και βέβαια, την αποχή από το σεξ.

---

Μετάφραση - Απόδοση: Αμαλία Τσακίρη, για το ESOTERICA.gr

Περισσοτερα...

Μήπως οι επιστήμονες φοβούνται το Παραφυσικό;

Υπάρχει ένα ερώτημα που επιμένει εδώ και αρκετές δεκαετίες. Γιατί δεν έχουν αποδειχθεί έως τώρα οι ψυχικές δυνάμεις; Άνθρωποι που παρουσιάζουν ψυχικές δυνάμεις έχουν μελετηθεί εδώ και δεκαετίες, μέσα και έξω από το εργαστήριο, αλλά η επιστημονική κοινότητα και σε μεγάλο βαθμό η κοινή γνώμη παραμένει αμετάπειστη.

Σε ένα πρόσφατο βιβλίο με τίτλο 'Επιστήμη και Ψυχικά Φαινόμενα: Η Πτώση του Οίκου των Σκεπτικών' (Science & Psychic Phenomena: The Fall of the House of Skeptics) ο συγγραφέας Chris Carter επιμένει πως ο λόγος που τα ψυχικά φαινόμενα δεν έχουν αποδειχθεί είναι επειδή οι επιστήμονες δεν είναι ενημερωμένοι για τη σχετική έρευνα ή αρνούνται να την πάρουν στα σοβαρά επειδή πολλοί από αυτούς θεωρούν ενοχλητικούς τους ισχυρισμούς της παραψυχολογίας.
Αυτή είναι μια κοινή κατηγορία που απευθύνεται στους σκεπτικιστές και στους επιστήμονες. Ότι αρνούνται να αναγνωρίσουν την ύπαρξη των παραφυσικών φαινομένων, όπως τις ψυχικές ικανότητες, τα φαντάσματα, κ.λπ., γιατί με κάποιον τρόπο θα προκαλούσαν ή θα ενοχλούσαν την κοσμοθέασή τους. Σύμφωνα με το επιχείρημα αυτό, οι σκεπτικιστές και οι επιστήμονες έχουν σε μεγάλο βαθμό επενδύσει προσωπικά και επαγγελματικά στην προάσπιση του επιστημονικού στάτους κβο και δεν μπορούν να ανεχθούν ψυχολογικά την ιδέα ότι θα μπορούσαν να έχουν κάνει λάθος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μια αυστηρή απόρριψη ακόμα και της εξέτασης σχετικών στοιχείων.
Ισχύει όμως το παραπάνω; Αγνοούν και απορρίπτουν όντως οι επιστήμονες τους ισχυρισμούς και τα στοιχεία που προκαλούν τις κυρίαρχες επιστημονικές ιδέες; Ας εξετάσουμε κάποια πρόσφατα παραδείγματα.

Ψυχικές Δυνάμεις

Μια έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2011 σε ένα επιστημονικό περιοδικό υποστήριζε ότι βρήκε ισχυρές ενδείξεις για την ύπαρξη ψυχικών δυνάμεων όπως την εξωαισθητήρια αντίληψη (ESP). Η έρευνα που γράφτηκε από τον καθηγητή του Cornell Daryl J. Bem, είχε δημοσιευτεί στο 'The Journal of Personality and Social Psychology' και γρήγορα εμφανίστηκε στα πρωτοσέλιδα ανά τον κόσμο λόγω της σημασίας της. Υποστήριζε ότι οι ψυχικές δυνάμεις αποδείχθηκαν επιστημονικά.
Οι ισχυρισμοί του Bem για το ότι βρήκε ενδείξεις για την ύπαρξη ESP δεν γελοιοποιήθηκαν ούτε και αγνοήθηκαν. Αντίθετα εξελήφθησαν σοβαρά υπόψη και ελέγχθηκαν από επιστημονικούς ερευνητές. Η επανάληψη μιας έρευνας είναι φυσικά η σφραγίδα γνησιότητάς της. Εάν τα ευρήματα είναι αληθή και ακριβή, θα έπρεπε να μπορούν να αναπαραχθούν από άλλους ερευνητές με τη χρήση του ίδιου ερευνητικού πρωτοκόλλου. Αλλιώς, τα αποτελέσματα ίσως να προέκυψαν από φυσιολογικές και αναμενόμενες στατιστικές διακυμάνσεις και λάθη. Εάν άλλοι πειραματιστές δεν μπορούν να πάρουν το ίδιο αποτέλεσμα χρησιμοποιώντας τις ίδιες τεχνικές, αυτό είναι συνήθως ένα σημάδι αποτυχίας της αρχικής έρευνας.
Μια ομάδα ερευνητών συνεργάστηκαν για να επαναλάβουν με ακρίβεια το τελικό πείραμα του Bem και δεν βρήκαν κανένα στοιχείο για οποιεσδήποτε ψυχικές δυνάμεις. Τα αποτελέσματά τους δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό PLoS ONE. Ο Bem, αντικρούοντας σαφέστατα τον ισχυρισμό του Carter, σύμφωνα με τον οποίο οι σκεπτικιστές ήθελαν να υποτιμήσουν την εργασία του ή να την αγνοήσουν, αναγνώρισε ότι τα ευρήματα δεν υποστήριζαν τους ισχυρισμούς του και έγραψε ότι οι ερευνητές έκαναν μια ικανότατη και καλόπιστη προσπάθεια να αναπαράγουν τα αποτελέσματα ενός από τα πειράματά του στην πρόγνωση.
Τον επόμενο χρόνο μια δεύτερη ομάδα από επιστήμονες προσπάθησε επίσης να αναπαράγει τα πειράματα του Bem στην ESP και πάλι όμως δεν βρήκε στοιχεία που να αποδεικνύουν την ψυχική δύναμη. Το άρθρο, «Διορθώνοντας το Περασμένο: Αποτυχίες Επανάληψης της Psi» (Correcting the Past: Failures to Replicate Psi) δημοσιεύτηκε στο The Journal of Personality and Social Psychology.

Έκανε Λάθος ο Αϊνστάιν;

Τον Σεπτέμβριο του 2011, κατέκλισε τον κόσμο η είδηση ότι Ιταλοί φυσικοί μέτρησαν σωματίδια που ταξιδεύουν πιο γρήγορα από το φως. Το νετρίνο στο πείραμα ξεπέρασε ελάχιστα μόλις την ταχύτητα του φωτός, 60 νανοδευτερόλεπτα, αλλά εάν επικυρωνόταν θα παραβίαζε τους θεμελιώδεις νόμους της φυσικής.
Τι θα γινόταν εάν τα αποτελέσματα επέμεναν μετά από επανειλημμένα πειράματα; Θα μπορούσε η συγκεκριμένη επιστημονική ομάδα να αποδείξει ότι ο Αϊνστάιν έκανε λάθος σχετικά με την ταχύτητα του φωτός; Ποια ήταν η αντίδραση της επιστημονικής κοινότητας στα νέα για αυτήν την ανακάλυψη που προκαλεί τόσο πολύ ένα από τα πιο θεμελιώδη πράγματα της φυσικής; Δεν αγνόησαν τα αποτελέσματα ελπίζοντας ότι η άβολη αυτή αλήθεια θα ξεχνιόταν, δεν αποκάλεσαν τους επιστήμονες ψεύτες ή απατεώνες, δεν έσπευσαν να τους κάψουν στην πυρά.
Αντίθετα, έκαναν αυτό που κάνουν όλοι οι επιστήμονες όταν έρχονται αντιμέτωποι με τέτοια ανώμαλα στοιχεία. Έριξαν μια πιο κοντινή ματιά στο πείραμα για να βεβαιωθούν ότι τα αποτελέσματα ήταν έγκυρα και προσπάθησαν να αναπαράγουν την έρευνα. Αργότερα προέκυψε ότι η ανωμαλία είχε προκληθεί από τουλάχιστον δύο λάθη στις μετρήσεις, πιθανότατα συμπεριλαμβάνοντας ένα χαλαρό καλώδιο. Το πείραμα ήταν λανθασμένο.
Οι επιστήμονες δεν επέδειξαν σκεπτικισμό επειδή το να δεχθούν ότι ο Αϊνστάιν είχε κάνει λάθος σχετικά με κάτι θα τους προκαλούσε νευρική κατάρρευση ή επειδή όλη η κοσμοθεωρία τους θα διαλυόταν ή επειδή δεν ήθελαν να αποδεχθούν πως η επιστήμη δεν τα ξέρει όλα. Ο λόγος που οι επιστήμονες ήταν σκεπτικοί είναι ότι η νέα έρευνα ερχόταν σε αντίθεση με κάθε προηγούμενο πείραμα. Αυτό είναι που κάνει η καλή επιστήμη. Όταν κάνεις μια έρευνα ή ένα πείραμα, ιδιαίτερα κάποιο τα αποτελέσματα του οποίου έρχονται σε σύγκρουση με παλαιότερα αποτελέσματα, το μελετάς πιο προσεκτικά και το εξετάζεις πριν αποδεχτείς τα αποτελέσματα.
Στην επιστήμη, αυτοί οι οποίοι διαψεύδουν επικρατούσες θεωρίες ανταμείβονται, δεν τιμωρούνται. Το να διαψεύσει κανείς μια από τις πιο διάσημες προβλέψεις του Αϊνστάιν (ή να αποδείξει την ύπαρξη ψυχικών δυνάμεων) θα χάριζε στον επιστήμονα που το έκανε μια θέση στα βιβλία της ιστορίας εάν όχι ένα βραβείο Nobel.
Το ίδιο μοτίβο ισχύει σε άλλες περιοχές του ανεξήγητου. Για παράδειγμα, πολλοί επιστήμονες έχουν εργαστεί στην ανάλυση τριχών από μυστηριώδη ζώα όπως ο Μεγαλοπόδαρος και το Chupacabra. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης για ένα χρονικό διάστημα πέρσι συνέλεξαν δείγματα από υποτιθέμενες τρίχες του Μεγαλοπόδαρου για πιθανή γενετική αναγνώριση. Ο γενετιστής Bryan Sykes έκανε ανάλυση DNA και σχεδιάζει να δημοσιεύσει σύντομα τα αποτελέσματά του σε ένα επιστημονικό περιοδικό με κριτές.

Επιστημονικές Παρωπίδες ή Έλλειψη Στοχείων;

Ο λόγος που οι ψυχικές δυνάμεις, ο Μεγαλοπόδαρος, τα φαντάσματα και άλλα φαινόμενα δεν είναι αποδεκτά στην επιστημονική κοινότητα είναι απλά επειδή υπάρχουν ελάχιστα αν όχι καθόλου επαρκή στοιχεία για την υποστήριξή τους και όχι γιατί οι επιστήμονες δεν έχουν εξετάσει τα στοιχεία. Τα καλύτερα στοιχεία ακολουθούνται από καλύτερες έρευνες και όπως σημείωσε ο Βρετανός ερευνητής Πρωτευόντων John Napier, που είναι διαπρεπής επιστήμονας και ερευνητής για τον Μεγαλοπόδαρο, δεν είναι και λίγα τα προβλήματα με τα οποία καλείται να ασχοληθεί η έρευνα και δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι επιστήμονες προτιμούν να ερευνήσουν το πιθανό παρά κάτι που έχει αμυδρές πιθανότητες να συμβαίνει.
Το τι θα απογίνει με τα στοιχεία για την ύπαρξη των ψυχικών δυνάμεων, είναι κάτι που έχει να κάνει με την ίδια την αξία των στοιχείων αυτών. Δεν υπάρχει κάποιος λόγος οι επιστήμονες να φοβούνται το άγνωστο ή να φοβούνται να μάθουν κάτι περισσότερο για τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε. Άλλωστε, αυτή είναι η δουλειά τους. Να ερευνούν το άγνωστο, να μαθαίνουν νέα πράγματα και να ανοίγουν καινούργιους ορίζοντες.

---

Μετάφραση - Απόδοση - Σχολιασμός: Αμαλία Τσακίρη, για το ESOTERICA.gr

Περισσοτερα...

Το μυστήριο του νοητικού ελέγχου

Στην ταινία του Charlie Kaufman, «Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού», ο Joel (που τον υποδύεται ο ηθοποιός Jim Carrey) έχει σβήσει τις μνήμες που είχε από μια θλιβερή ερωτική σχέση, διαδικασία στην οποία υποβλήθηκε από έναν κάπως ύποπτο ερευνητικό οργανισμό με το όνομα Lacuna Inc. Ο Lacuna χρησιμοποιεί «καινοτόμες, μη χειρουργικές διαδικασίες για εστιασμένη εξάλειψη προβληματικών αναμνήσεων». Όσα διηγείται βέβαια η ταινία είναι φανταστικά.

Ή μήπως δεν είναι; Αμερικανοί νευροεπιστήμονες αναπτύσσουν φάρμακα για τον χειρισμό των αναμνήσεων. Θεωρούν ότι τέτοιες φαρμακευτικές αγωγές θα μπορούσαν να βοηθήσουν άτομα να βελτιώσουν τις μνημονικές τους ικανότητες ή ακόμα να σβήσουν ανεπιθύμητες μνήμες, όπως κάποιες δυσάρεστες παιδικές αναμνήσεις που κρύβονται στην πίσω μεριά του μυαλού μας.
Σύμφωνα με τον Eric Kandel, νομπελίστα ερευνητή της μνήμης από το Πανεπιστήμιο Columbia στο Μανχάταν, τα φάρμακα που θα μπορούν να βελτιώσουν ή να σβήσουν τη μνήμη θα είναι διαθέσιμα μέσα στα επόμενα πέντε με δέκα χρόνια. Πάνω από 40 φάρμακα που σκοπεύουν στη βελτίωση της μνήμης αυτή τη στιγμή περνούν από κλινικές δοκιμές μέσω της Αμερικανικής Υπηρεσίας Ελέγχου Τροφίμων και Φαρμάκων (US Food and Drug Administration).
Και όσοι δεν αντέχουν να περιμένουν άλλα πέντε χρόνια, μπορούν να δοκιμάσουν την τύχη τους σε μια συνεδρία με τον διάσημο στις τεχνικές ελέγχου του νου, Derren Brown, για τον οποίο φημολογείται ότι «έχει την θαυμαστή ικανότητα να βάζει ιδέες στα κεφάλια των ανθρώπων». Αν και ο παραστάσεις που δίνει μπορούν να πείσουν και τους πιο δύσπιστους ότι κατέχει ιδιαίτερα υπερφυσικά χαρίσματα, ο ίδιος υποστηρίζει ότι επιτυγχάνει να ελέγχει το νου του ακροατηρίου του χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό από ταχυδακτυλουργία, υποβολή, ψυχολογία, παραπλάνηση και θεατρινισμούς. Με τις παραπάνω ικανότητες, μπορεί να επηρεάζει τις σκέψεις των ανθρώπων με υποβολές και με χειρισμό της διαδικασίας λήψης αποφάσεων.
Αν και ο ισχυρισμός του οργανισμού Lacuna Inc. για απάλειψη συγκεκριμένων προβληματικών αναμνήσεων μπορεί να φαίνεται σαν επιστημονική φαντασία, σε μια επίδειξη των ικανοτήτων του ο Brown μέσω υποβολών και χειρισμών, έκανε έναν ταξιτζή του Λονδίνου να ξεχάσει που βρίσκεται ένας διάσημος τουριστικός προορισμός (συγκεκριμένα, ο τεράστιος τροχός Λούνα Παρκ «London Eye» που βρίσκεται στη Νότια όχθη του Τάμεση). Ο νοητικός έλεγχος ήταν τόσο έντονος, που ο ταξιτζής σε κάποια στιγμή πέρασε δίπλα από τον συγκεκριμένο προορισμό μουρμουρίζοντας προβληματισμένος, ότι κάπου εδώ γύρω είναι.
Από την άλλη μεριά, υπάρχει και η επιλογή του υπνωτισμού, στην οποία ο υπνωτιζόμενος τίθεται σε μια κατάσταση έκστασης και η συγκεκριμένη μέθοδος μπορεί να χρησιμεύει για θεραπευτικούς σκοπούς ή για σκοπούς ψυχαγωγίας. Πολλοί υπνωτιστές ισχυρίζονται ότι μπορούν να βοηθήσουν ανθρώπους να σταματήσουν το κάπνισμα.
Ένας άλλος τρόπος για έλεγχο του νου είναι οι διαφημίσεις, όπου εμφυτεύονται υποσυνείδητα μηνύματα στο νου των ανθρώπων που τις βλέπουν ώστε να πειστούν να αγοράσουν διάφορα προϊόντα. Κάποιοι υποστηρίζουν ακόμα, ότι σύντομα θα περάσουμε στην εποχή των «υπερηχητικών μηνυμάτων», όπου οι διαφημιστές θα χρησιμοποιούν ανακαλύψεις της νευροτεχνολογίας για να βομβαρδίζουν τους εγκεφάλους των ανθρώπων με σήματα ώστε να τους διεγείρουν για να αγοράζουν.
Δεν είναι καθόλου παράξενο λοιπόν το γεγονός ότι το Διαδίκτυο είναι πλούσιο σε σελίδες με συνομωσιολογικές θεωρίες, μπορεί να βρει κανείς ακόμα και το πώς μπορεί να κατασκευάσει από αλουμινόχαρτο ένα καπέλο παρεκτροπής σημάτων υποβολής, ώστε να αποφύγει τα εκπεμπόμενα σήματα για νοητικό έλεγχο.
Είναι τελικά ο νοητικός έλεγχος μύθος ή πραγματικότητα; Σύμφωνα με τον καθηγητή E Mark Stern του Iona College στη Νέα Υόρκη, ο όρος «νοητικός έλεγχος» είναι κατασκευασμένος, αλλά είναι πιθανό να επηρεαστεί πλήρως ο εσωτερικός κόσμος ενός ατόμου. Κατά τον Stern, μπορεί να υπάρξει καλός και κακός νοητικός έλεγχος. Στην καλύτερή του εκδοχή, ο νοητικός έλεγχος μοιάζει με τον αυτό-έλεγχο, κάτι που συχνά χρησιμοποιείται ως προϊόν διαλογισμού. Αυτό μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμο για τη διαχείριση του πόνου.
Αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις όπως στις σέκτες, συμπληρώνει ο Stern. Εκεί, ο νοητικός έλεγχος υφίσταται όταν η σέκτα κυριαρχεί έναντι της συνείδησης ενός ατόμου μέσα από παρακινήσεις υπνωτιστικής φύσεως, συμπεριλαμβανομένων «βομβών αγάπης», επαίνων, συνεχούς επίβλεψης κάθε δράσης των στρατολογημένων μελών και τελικά με τη χρήση ως μέσο ελέγχου της ντροπής και της απειλής για απώθηση από τη σέκτα.
Ο νοητικός έλεγχος είναι σχετικώς πρόσφατη έννοια. Αρχικά αναδύθηκε ως επακόλουθο του πολέμου με την Κορέα, όταν εμφανίστηκαν ισχυρισμοί ότι οι Κινέζοι έκαναν πειράματα νοητικού ελέγχου στους αμερικανούς αιχμαλώτους πολέμου, όπως παρουσιάστηκε στην ταινία του 1962, «Ο άνθρωπος της Μαντζουρίας» (The Manchurian Candidate). Από τότε, ο νοητικός έλεγχος ή ο όρος «πλύση εγκεφάλου» χρησιμοποιήθηκε για να εξηγήσει πολλά διαφορετικά φαινόμενα, από την καταναλωτική μας κουλτούρα, έως την προθυμία κάποιων ανθρώπων να προσυπογράψουν κάθε προτροπή χιλιαστικών σεκτών.
Υπάρχουν πολλές υποθετικές τεχνικές για νοητικό έλεγχο. Μεταξύ αυτών είναι η χρήση φαρμάκων για την επίτευξη μιας πιο χαλαρής κατάστασης του νου, η ύπνωση όπου ένα υποκείμενο τίθεται σε κατάσταση έκστασης και μπορεί να δεχτεί υποβολές από έναν υπνωτιστή, η παβλόφια εξάρτηση (πήρε το όνομά της από τα πειράματα του Ρώσου ψυχολόγου Ivan Pavlov ο οποίος μπορούσε να εξαρτήσει τα υποκείμενά του σε συγκεκριμένους τύπους συμπεριφοράς) και τέλος η κατήχηση, όπου κάποιο άτομο ή ομάδα που έχουν ισχύ αυθεντίας αναλαμβάνουν με τη χρήση προπαγάνδας ή και απειλών να διαμορφώσουν το νου και τα πιστεύω των υποκειμένων της κατήχησης.
Ωστόσο, ανάμεσα στους κοινωνιολόγους και τους ψυχολόγους ο νοητικός έλεγχος είναι μια κάπως αμφισβητούμενη θεωρία. Κάποιοι δεν πιστεύουν ότι ο ανθρώπινος νους μπορεί ποτέ να ελεγχθεί πλήρως από εξωτερικές δυνάμεις. Αν και δέχονται οι άνθρωποι μπορούν να πεισθούν να συμπεριφέρονται με συγκεκριμένο τρόπο κάτω από εξαναγκασμό ή απειλή (για παράδειγμα, τι δε θα έκανε κάποιος, εάν του είχαν βάλει ένα περίστροφο στον κρόταφο;), αμφιβάλλουν ότι κάποιοι μπορούν να γίνουν υποκείμενα χειρισμού μέσω ερωτικών διαφημίσεων, υπνωτικών ή ακόμα από ηγέτες σεκτών.
Ο Massimo Introvigne, ιδρυτής του Κέντρου Μελετών για Νέες Θρησκείες (Center for Studies on New Religions), πιστεύει ότι οι υποστηρικτές της θεωρίας του νοητικού ελέγχου αποκλείουν από τη θεωρία τους ένα σημαντικό στοιχείο, την ελεύθερη βούληση, την ικανότητά μας να σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας ακόμα και κάτω από ακραίες συνθήκες. Σύμφωνα με τον Introvigne, ο νοητικός έλεγχος, ή ο «νοητικός χειρισμός» ή η «νοητική αποσταθεροποίηση» αποτελούν πιο επιστημονικοφανείς όρους για την πλύση εγκεφάλου. Υποστηρίζει ότι ο συγκεκριμένος όρος έχει αναιρεθεί από πολλούς ερευνητές της νοητικής υγείας και ότι τον χρησιμοποιούμε συχνά για να χαρακτηρίσουμε συμπεριφορά που δεν την κατανοούμε πλήρως.
Ίσως τελικά να είναι κάπως τραβηγμένο να φτιάξουμε καπέλα από αλουμινόχαρτο για να προστατευτούμε, αλλά η υπόθεση του νοητικού ελέγχου δεν έχει ακόμα κλείσει, ίσως τώρα, με την μεγάλη ανάπτυξη των νευροεπιστημών να ανοίξει για τα καλά. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε να δούμε τα πορίσματα των ερευνών.

---

Μετάφραση - Απόδοση - Σχολιασμός: Αμαλία Τσακίρη, για το ESOTERICA.gr

Περισσοτερα...

Το Curiosity φωτογράφησε το «λουλούδι του Αρη»

Εναν αδιευκρίνιστο σχηματισμό που μοιάζει πολύ με λουλούδι, φωτογράφησε το Curiosity στην επιφάνεια του Αρη.

Το «λουλούδι του Αρη», όπως έσπευσαν να ονομάσουν τον περίεργο αυτό σχηματισμό που εντοπίστηκε στην επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη, βρέθηκε «σφηνωμένο» ανάμεσα σε βράχια.

Η NASA, η οποία δημοσίευσε τη φωτογραφία, σημειώνει πως αυτό που αποτυπώνεται στη φωτογραφία, δεν φαίνονται να είναι θραύσματα του Curiosity, δεδομένου ότι ο σχηματισμός φαίνεται να «φυτρώνει» από την επιφάνεια του Αρη. Ωστόσο αυτό δεν επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για ένα πραγματικό φυτό.

Οπως είναι φυσικό ο διάλογος στο διαδίκτυο για τον περίεργο αυτό σχηματισμό πήρε «φωτιά». Πολλοί είναι και αυτοί που υποστηρίζουν, σε διάφορα φόρουμς, ότι ο σχηματισμός αυτός θα μπορούσε να είναι ένας πολύτιμος λίθος, όπως χαλαζίας.

Ο Γκάρι Γουέμπστερ, εκπρόσωπος της ΝΑSA, μιλώντας για το θέμα στη Daily Mail, είπε πως ο όρος «λουλούδι» προφανώς χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει το σχήμα του ευρήματος και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εκληφθεί ή να ερμηνευθεί ως απόδειξη ότι υπάρχουν λουλούδια στον Αρη.

Αλλωστε, ένα παρόμοιο εύρημα που εντοπίστηκε στην επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη τον περασμένο Οκτώβριο, αποδείχθηκε ότι δεν πρόκειται για τίποτα παραπάνω από κομμάτια πλαστικού που είχαν πέσει από τα ρομπότ της NASA.



Πηγή

Περισσοτερα...

Έρχεται ο κομήτης του αιώνα το 2013;

Ενθουσιασμένη είναι η αστρονομική κοινότητα, καθώς δύο ερασιτέχνες παρατηρητές από τη Λευκορωσία και τη Ρωσία εντόπισαν έναν κομήτη, που ονομάστηκε ISON και ο οποίος ενδέχεται να προσφέρει ένα φαντασμαγορικό θέαμα σε περίπου ένα χρόνο από τώρα.

O πλανήτης Δίας Η ανακάλυψη έγινε το Σεπτέμβριο, όταν ο πολλά υποσχόμενος κομήτης βρισκόταν κοντά στον πλανήτη Δία, σε απόσταση 965 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από το δικό μας Ήλιο. Πρόκειται για μία εξαιρετικά σπάνια συνάντηση, καθώς αντίστοιχα ουράνια σώματα γίνονται ορατά από τη Γη σε κοντινότερη απόσταση, αφότου το φως του ήλιου θερμάνει τον πάγο και τη σκόνη που υπάρχουν, προκαλώντας ένα «διαστημικό φωτοστέφανο».

Όπως αναφέρει το Time, εκτιμάται ότι ο κομήτης θα πλησιάσει χωρίς να απειλήσει τη Γη, τον ερχόμενο Νοέμβριο, ενώ οι πρώτοι υπολογισμοί υπόσχονται ένα εκπληκτικό θέαμα, καθώς η φωτεινότητά του θα είναι αντίστοιχη με εκείνη της Πανσελήνου, αλλά θα είναι πιο συγκεντρωμένη.

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι το γεγονός ότι ο ISON είναι από τέτοια απόσταση ορατός σημαίνει ότι πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο ουράνιο σώμα, που το μήκος του ενδέχεται να φτάνει αρκετά χιλιόμετρα. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι όταν βρεθεί σε απόσταση 1,6 εκατ. χιλιομέτρων από τον Ήλιο θα αντέξει τη θερμότητα και δεν θα διαλυθεί σε μικρότερους βράχους. Σε περίπτωση που συμβεί κάτι τέτοιο, το Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο θα έχουμε μία «μινιατούρα της Σελήνης» που θα φωτίζει τον ουρανό.

Η ανακάλυψη του ISON παρομοιάζεται με εκείνη του κομήτη Kirch, το 1680, ο οποίος σύμφωνα με τις μαρτυρίες ήταν τόσο φωτεινός που ήταν ορατός και στη διάρκεια της ημέρας. O David H. Levy Η αστρονόμοι θα μπορούν να μάθουν περισσότερα στοιχεία για τον «καλεσμένο» μας, από τον ερχόμενο Αύγουστο, όταν θα διακρίνεται το «φωτοστέφανο» του κομήτη. Ο David Η. Levy, σπουδαίος ερασιτέχνης αστρονόμος, πάντως συστήνει στους κυνηγούς κομητών να συγκρατήσουν τον ενθουσιασμό τους, καθώς «οι κομήτες είναι όπως οι γάτες. Έχουν ουρές και κάνουν ακριβώς ό,τι θέλουν».

Πηγη

Περισσοτερα...

Το αστέρι της Βηθλεέμ: πρόκειται για ένα υπερφυσικό συμβάν;

Ήταν θαύμα ή ένα ασυνήθιστο αστρονομικό φαινόμενο;

Όταν λοιπόν ο Ιησούς γεννήθηκε στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας κατά τις ημέρες του βασιλιά Ηρώδη, ιδού μάγοι από τα ανατολικά παρουσιάστηκαν στα Ιεροσόλυμα, λέγοντας: "Πού είναι ο βασιλιάς των Ιουδαίων που γεννήθηκε; Γιατί είδαμε τον αστέρα του στην ανατολή και ήρθαμε να τον προσκυνήσουμε." (Κατά Ματθαίον, 2:1-1)

Η παραπάνω φράση είναι μια αναφορά στην Καινή Διαθήκη σχετικά με την εμφάνιση του επονομαζόμενου 'αστέρα της Βηθλεέμ', ενός από τα πιο μακρόχρονα σύμβολα της Χριστουγεννιάτικης περιόδου. Η φύση του φαινομένου έχει αποτελέσει αφορμή για αμφισβήτηση και διαφωνίες. Επρόκειτο για ένα υπερφυσικό φαινόμενο, ένα θαύμα που ανήγγειλε τη γέννηση του Μεσσία; Ή ήταν ένα φυσικό, αν και εντυπωσιακό, ουράνιο φαινόμενο που έτυχε να λάβει χώρα την ίδια στιγμή που κάποιοι ιστορικοί τοποθετούν τη γέννηση του Ιησού;

Η βιβλική αναφορά
Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο είναι το μόνο βιβλίο της Καινής Διαθήκης που αναφέρει το μυστηριώδες αστέρι. Σύμφωνα με την αναφορά της ιστορίας από τον Ματθαίο, το 'αστέρι' συμπεριφέρθηκε με υπερφυσικό τρόπο:

Αυτοί, αφού άκουσαν το βασιλιά, έφυγαν. Και ιδού, ο αστέρας που είδαν στην ανατολή προχωρούσε μπροστά τους, ωσότου ήρθε και στάθηκε πάνω εκεί όπου ήταν το παιδί. Όταν είδαν λοιπόν τον αστέρα, χάρηκαν με πάρα πολύ μεγάλη χαρά. (Κατά Ματθαίον, 2:9-10)

Το αστέρι, ή οτιδήποτε ήταν αυτό, κινήθηκε. Τα αστέρια στη φαινόμενη σχέση τους με άλλα αστέρια στο νυχτερινό ουρανό δεν εμφανίζονται να κινούνται. Φαίνονται να κινούνται από την ανατολή στη δύση μόνο καθώς η Γη περιστρέφεται και αλλάζει η θέση της στο νυχτερινό ουρανό. Επίσης εμφανίζονται να αλλάζουν θέση στον ουρανό, και πάλι από την ανατολή στη δύση, στη διάρκεια εβδομάδων και μηνών καθώς η Γη περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο.
Οι μάγοι είδαν το αστέρι στην ανατολή και το ακολούθησαν πιθανώς καθώς αυτό κινούνταν προς τη Δύση. Αυτό θα ήταν μια χαρά και δεν θα δημιουργούσε απορία εάν ακολουθούσαν την πρόοδό του στον ουρανό κατά τη διάρκεια ημερών ή εβδομάδων. Αλλά ξαφνικά το αστέρι έκανε κάτι ασυνήθιστο. Σταμάτησε και «στάθηκε επάνω εκεί όπου ήταν το Παιδί». Έτσι, οτιδήποτε κι αν ήταν εκείνο το αντικείμενο, σύμφωνα με τον Ματθαίο σταμάτησε την κίνησή του στον ουρανό, έτσι ώστε οι μάγοι να ξέρουν που θα μπορούσαν να βρουν το θείο βρέφος. Δεν γίνεται αναφορά στο σταμάτημα των υπολοίπων αστεριών, παρά μόνο σ' αυτό.
Τι ήταν λοιπόν αυτό το 'αστέρι'; Εκτός από την παρατήρηση ότι σταμάτησε, ο Ματθαίος δεν του απέδωσε άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Η αναφορά δεν λέει ότι ήταν ιδιαίτερα λαμπρό, χρωματιστό, απαστράπτον, ή οτιδήποτε άλλο ασυνήθιστο. Η παράδοση το περιγράφει ως ένα ασυνήθιστα λαμπρό αστέρι γιατί με κάποιον τρόπο τράβηξε την προσοχή των μάγων. Αλλά με λίγη έρευνα υποδεικνύεται ότι οι μάγοι ήταν αστρολόγοι από την Περσία. Έτσι αυτό το αστέρι, που θα μπορούσε να είναι εντελώς συνηθισμένο στην εμφάνιση, είχε κάποια αστρολογική σημασία γι' αυτούς. Αυτό όμως δεν εξηγεί γιατί μπόρεσε να σταματήσει στον ουρανό.

Διάφορες Θεωρίες
Υπάρχουν διάφορες θεωρίες, κάποιες λογικές και κάποιες εκκεντρικές, σχετικά με το τι θα μπορούσε να είναι αυτό το ασυνήθιστο 'αστέρι'.
Υπερκαινοφανής Αστέρας. Πρόκειται για ένα αστέρι που μεταβαίνει σε ένα νέο στάδιο της ζωής του, εκρήγνυται και εκπέμπει τεράστιες ποσότητες φωτός. Σ' αυτήν την περίπτωση, το αστέρι θα μπορούσε να είναι κάποιο που ήταν αμυδρά φωτεινό για να μπορεί να το δει κανείς με γυμνό μάτι αλλά στη νέα του φωτεινή κατάσταση απέκτησε ιδιαίτερη σημασία για τους αστρολόγους. Ο Βρετανός αστρονόμος David H. Clark και δύο συνεργάτες του ανέφεραν στο περιοδικό της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρίας, The Quarterly Journal of the Royal Astronomical Society, ότι το 5 προ Χριστού την άνοιξη είχε συμβεί μια έκρηξη υπερκαινοφανούς αστέρα στον αστερισμό του Αιγόκερω.
Κομήτης. Ένας κομήτης θα ήταν επίσης κάτι που θα πρόσεχαν οι αστρολόγοι και θα ξεχώριζε η κίνησή του στον ουρανό σε σχέση με τα αστέρια. Και αναλόγως με την τροχιά του θα εμφανιζόταν κάποιες φορές να στέκεται ακίνητος στον ουρανό. Όπως προκύπτει, ο κομήτης του Halley πέρασε από τη Γη το 12 π.Χ. Να σημειωθεί εδώ, πως κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς πότε γεννήθηκε ο Ιησούς. Αν και το ημερολόγιό μας βασίζεται στη γέννησή του σα να έγινε τη χρονιά μηδέν, οι καλύτερες προσεγγίσεις τοποθετούν τη γέννηση περίπου στο 2 έως 7 π.Χ. Σημαντικό είναι επίσης το γεγονός ότι οι κομήτες θεωρούνταν προάγγελοι αλλαγών, αλλά συνήθως με την αρνητική έννοια ωστόσο. Αρχαίες Κινέζικες αστρονομικές καταγραφές έχουν αναφέρει δύο αντικείμενα που εμφανίστηκαν απρόσμενα στους ουρανούς εκείνη την εποχή. Το ένα από αυτά ήταν ένας κομήτης που εμφανίστηκε στα περίχωρα του Άλφα και Βήτα του Αιγόκερω το 5 π.Χ. Μετά, εμφανίστηκε ένας άλλος κομήτης το 4 π.Χ. τον Απρίλιο κοντά στον αστέρα Α του Αετού.
ΑΤΙΑ. Πολλοί που πιστεύουν ότι ο παραδοσιακός θεό ή οι θεοί ήταν στην πραγματικότητα εξωγήινοι επισκέπτες προάγουν την ιδέα ότι το 'αστέρι' θα μπορούσε να είναι ένα UFO, ένα διαστημόπλοιο, που οδήγησε τους μάγους στη Βηθλεέμ. Όσο τραβηγμένη κι αν φαίνεται μια τέτοια ιδέα, είναι η μόνη που εξηγεί το πώς το αντικείμενο θα μπορούσε να εμφανιστεί ξαφνικά, να κινηθεί και να σταματήσει για τον εμφανή σκοπό να δείξει τον τόπο γεννήσεως του Ιησού.
Ο Ματθαίος κατασκεύασε την ιστορία. Η ιστορία του θαυμαστού αστεριού είναι τόσο καταπληκτική, που προκαλεί απορία το γιατί κανείς από τους υπόλοιπους τρεις συγγραφείς των Ευαγγελίων δεν την αναφέρουν. Στην πραγματικότητα, ο Λουκάς είναι ο μοναδικός που σχετίζεται με τη γέννηση του Ιησού (ο Μάρκος και ο Ιωάννης το προσπερνούν και πηγαίνουν κατευθείαν στην ενηλικίωσή του) αλλά δεν αναφέρει καθόλου του περιπλανώμενο αστέρι.
Είναι λοιπόν η ιστορία του αστεριού απλώς ένας μύθος που δημιουργήθηκε για να επικυρώσει τη θεότητα του Ιησού; Ο Martin Gardner γράφει στο Skeptical Inquirer: «Κατά τη δική μου όχι και τόσο ταπεινή άποψη, η ιστορία του Αστέρα είναι καθαρά μύθος, παρόμοιος με πολλούς αρχαίους θρύλους σχετικά με τη θαυμαστή εμφάνιση ενός αστεριού που προαναγγέλλει ένα μεγάλο γεγονός, όπως τη γέννηση του Καίσαρα, του Πυθαγόρα, του Κρίσνα και άλλων πασίγνωστων ατόμων και θεοτήτων».

Οι καλύτερες θεωρίες
Οι θεωρίες που εισπράττουν τα καλύτερα διαπιστευτήρια σήμερα προτείνουν ότι το αστέρι της Βηθλεέμ ήταν πλανήτης ή σύνοδος πλανητών.

Πλανητική Σύνοδος
Ο αστρονόμος Johannes Kepler πρότεινε τον 17ο αιώνα ότι το αστέρι της Βηθλεέμ θα μπορούσε να είναι η σύνοδος των πλανητών Δία και Κρόνου. Μια τόσο σπάνια σύνοδος έγινε το 7 π.Χ. στον αστερισμό των Ιχθύων, ένα ζώδιο που συχνά συνδέεται με τους Εβραίους. Ο Kepler βέβαια προτιμούσε την εξήγηση του υπερκαινοφανή αστέρα.
Ο John Mosley, προϊστάμενος του προγράμματος στο Παρατηρητήριο Griffith στο Los Angeles πιστεύει ότι το άστρο των Χριστουγέννων ήταν μια σπάνια σειρά πλανητικών συνόδων που έγιναν τη χρονιά μεταξύ του 3 και 2 π.Χ. «Το θέαμα ξεκίνησε το πρωί στις 12 Ιουνίου το 3 π.Χ., όταν η Αφροδίτη μπορούσε να θεαθεί πολύ κοντά στον Κρόνο στον ανατολικό ουρανό», λέει ένα άρθρο του MSNBC που αναφέρεται στα ευρήματα του Mosley. «Στη συνέχεια υπήρξε ένα εντυπωσιακό ζευγάρωμα της Αφροδίτης με τον Δία στις 12 Αυγούστου στον αστερισμό του Λέοντα, που οι αρχαίοι αστρολόγοι τον συνέδεαν με τη μοίρα των Εβραίων. Μεταξύ του Σεπτεμβρίου 3 π.Χ. και του Ιουνίου 2 π.Χ. ο Δίας πέρασε από τον αστέρα Regulus του Λέοντα, αντιστράφηκε και τον ξαναπέρασε (ανάδρομα), στη συνέχεια γύρισε πάλι και τον πέρασε για Τρίτη φορά. Αυτό ήταν ένα αξιοσημείωτο γεγονός, καθώς οι αστρολόγοι θεωρούσαν τον Δία ως πλανήτη βασιλιά και τον Regulus ως αστέρι βασιλιά. Η επαφή της κορώνας έγινε στις 17 Ιουνίου όταν ο Δίας φαινόταν ότι πλησιάζει τόσο πολύ την Αφροδίτη που, χωρίς διοπτρικό όργανο, θα φαίνονταν σαν ένα μοναδικό αστέρι.»

Ο πλανήτης Δίας
Ο Δρ. Mike Molnar, αστροφυσικός, πιστεύει ότι βρήκε καλά στοιχεία στο σχήμα ενός αρχαίου νομίσματος, στοιχεία που υποστηρίζουν την υπόθεση ότι το αστέρι της Βηθλεέμ μπορεί να ήταν ο Δίας. Το ρωμαϊκό νόμισμα απεικονίζει το αστρολογικό ζώδιο του Κριού, ένα κριάρι (το ζώδιο των Εβραίων) και ένα φωτεινό ουράνιο αντικείμενο. Ο Molnar πιστεύει ότι το αντικείμενο αυτό είναι ο Δίας. «Ο Δίας υποβλήθηκε σε δύο εκλείψεις, από τη Σελήνη στον Κριό το 6 π.Χ. Ο Δίας ήταν το βασιλικό αστέρι που επισφράγιζε βασιλείες, μια δύναμη που ενισχύθηκε όταν ο Δίας ήταν σε στενή σύνοδο με τη Σελήνη. Στην πραγματικότητα, υπάρχει επιβεβαίωση από έναν Ρωμαίο αστρολόγο ότι οι συνθήκες τις 17 Απριλίου του 6 π.Χ. πιστευόταν ότι υποστήριζαν τη γέννηση ενός θείου, αθάνατου και παντοδύναμου ατόμου, κάτω από το ζώδιο των Εβραίων, που γνωρίζουμε ότι ήταν ο Κριός.»
Τι πιστεύετε λοιπόν; Τι ήταν το αστέρι της Βηθλεέμ; Ιπτάμενος δίσκος, ένα φυσικό αλλά εντυπωσιακό ουράνιο γεγονός ή απλά ήταν μια επινόηση, ένας μύθος; Μήπως ήταν αυτό που χιλιάδες πιστοί τόσα χρόνια έχουν θεωρήσει; Ένα θαύμα;

---

Μετάφραση - Απόδοση: Αμαλία Τσακίρη, για το ESOTERICA.gr

Περισσοτερα...

«Εξωγήινα» κρανία σε σκελετούς παιδιών βρέθηκαν στο Μεξικό

Σκελετοί παιδιών των οποίων τα κρανία είχαν παραμορφωθεί εσκεμμένα ώστε να γίνουν αφύσικα μακρόστενα ανακαλύφθηκαν σε ένα νεκροταφείο περίπου 1.000 ετών στο βόρειο Μεξικό. Σύμφωνα με τους ερευνητές της ανασκαφής, τα ευρήματα δείχνουν ότι η αλλόκοτη αυτή πρακτική ήταν πιο διαδεδομένη στην αμερικανική ήπειρο από ό,τι είχε εκτιμηθεί ως σήμερα.

Τα μακρόστενα κρανία βρέθηκαν σε ένα νεκροταφείο που είχε ανακαλυφθεί το 1999 στο μικρό χωριό Οβάβας και είναι το πρώτο προκολομβιανό νεκροταφείο που εντοπίζεται στην πολιτεία Σονόρα του βόρειου Μεξικού.

Από τα 25 λείψανα που βρέθηκαν στο νεκροταφείο, γνωστό ως El Cementerio, τα 17 ανήκαν σε παιδιά, τα 13 είχαν παραμορφωμένα κρανία και τα πέντε είχαν λιμαρισμένα, αιχμηρά δόντια.

Τα κρανία είχαν παραμορφωθεί σε νεαρή ηλικία με τη σταθερή άσκηση δύναμης για μεγάλο χρονικό διάστημα -πιθανώς κρατώντας δεμένο το κεφάλι του παιδιού ανάμεσα σε δύο επίπεδες ξύλινες πλάκες.

Το παράξενο και μάλλον βάρβαρο έθιμο φαίνεται όχι είχε σοβαρές επιπτώσεις, καθώς τα παιδιά που βρέθηκαν στο νεκροταφείο δεν έφεραν σημεία άλλων τραυμάτων ή ασθενειών και πιθανώς είχαν πεθάνει λόγω της υπερβολικής πίεσης στο κεφάλι.

«Η κρανιακή παραμόρφωση έχει εφαρμοστεί από διάφορες κοινωνίες σε όλο τον κόσμο ως τελετουργική πρακτική ή ως διάκριση για ορισμένες κοινωνικές ομάδες» αναφέρει στο Livescience.com η Κριστίνα Γκαρσία Μορένο, αρχαιολόγος του Πανεπιστημίου της Αριζόνα που μελετά τα ευρήματα του El Cementerio.

«Το σχόλιο που ακούω πιο συχνά όταν ο κόσμος βλέπει εικόνες κρανιακής παραμόρφωσης είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι εξωγήινοι» προσθέτει αστειευόμενη.

Παρόλο όμως που η κρανιακή παραμόρφωση και το λιμάρισμα των δοντιών ήταν συνηθισμένες πρακτικές της Μεσοαμερικής και του δυτικού Μεξικού, μέχρι σήμερα δεν είχαν ανακαλυφθεί τέτοια ευρήματα στη Σονόρα ή τις νοτιοδυτικές ΗΠΑ, στις οποίες εκτεινόταν ο ίδιος προκολομβιανός πολιτισμός.

«Η σημαντικότερη συνέπεια της ανακάλυψης θα ήταν να επεκτείνει προς τα βόρεια το όριο της μεσοαμερικανικής επηροής» επισήμανε η Γκαρσία Μορένο.

Η ομάδα της σκοπεύει να υποβάλει την ανακάλυψη για δημοσίευση είτε στην επιθεώρηση American Antiquity είτε στο Latin American Antiquity.

Πηγη

Περισσοτερα...

Doomsday 2012: Παρακολουθήστε το τέλος του κόσμου online

Τα σενάρια καταστροφής του πλανήτη την Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2012 δυστυχώς συνεχίζουν να απασχολούν και να επηρρεάζουν πολύ αρνητικά κάποιες ομάδες ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, παρά τις διαβεβαιώσεις επιστημόνων και της NASA ότι η προφητεία των Maya δεν πρόκειται να εκπληρωθεί (τουλάχιστον όχι μεθαύριο…).

Την περασμένη εβδομάδα είδαμε το video της NASA που εξηγεί γιατί ο κόσμος δεν καταστράφηκε…χτες, μιας και έχει ημερομηνία 22/12/2012, και τώρα σειρά παίρνει η ιστοσελίδα Slooh Space Camera που δίνει στον καθένα από εμάς τη δυνατότητα να παρακολουθεί ζωντανά τι συμβαίνει γύρω από τον πλανήτη μας, μήπως ανακαλύψει κανείς κανέναν απειλητικά κινούμενο αστεροειδή, ηλιακές καταιγίδες, εξωγήινους, Jedi ή ό,τι άλλο μπορεί να προκαλέσει την ολοκληρωτική καταστροφή.

“Ενεργούμε εντελώς ανεξάρτητα από οποιαδήποτε κυβερνητική οργάνωση, για να επιβεβαιώσουμε κάθε καχύποπτο ότι δεν συμμετέχουμε στην παγκόσμια συγκάλυψη της επερχόμενης καταστροφής, δίνοντας στον καθένα τη δυνατότητα να παρακολουθήσει τους άλλους πλανήτες και τις ελλειπτικές τροχιές για οτιδήποτε μπορεί να φαίνεται μη συνηθισμένο”

Η ιστοσελίδα Slooh Space Camera έχει αναρτήσει πρόγραμμα με τα ζωντανά webcasts από αστεροσκοπεία σε όλο τον κόσμο και μπορείτε να ρίξετε μια ματιά από τώρα πατώντας εδώ.



Πηγη

Περισσοτερα...

Νέα σενάρια για το τέλος του... κόσμου

Κατακλυσμοί, αιώνιο πυρ, αμμοθύελλα, λυκόφως των θεών: εδώ και χιλιετίες ο τρόμος για το τέλος του κόσμου αγχώνει τους ανθρώπους, επιλέγοντας διαφορετικούς δρόμους ανάλογα με τον πολιτισμό, τη χρονική περίοδο και την πρόοδο της γνώσης.

Οι γνωστές - και μη εξαιρετέες - θεωρίες για το επερχόμενο τέλος του κόσμου στις 21 Δεκεμβρίου έχουν ταράξει ολόκληρο τον πλανήτη και πολλοί αρχίζουν να ετοιμάζονται από τώρα για την επικείμενη καταστροφή, ενώ δεν είναι λίγοι οι επιτήδειοι που εκμεταλλεύονται οικονομικά τη γενική ανησυχία.

Ωστόσο, ακόμα κι αν επιβιώσουμε από την 21η Δεκεμβρίου, μάλλον δεν θα έχουμε γλιτώσει οριστικά, αφού τα διάφορα σενάρια καταστροφής πάνε ακόμα πιο μακριά και μία άλλη αποφράδα ημερομηνία μας έχει στήσει καρτέρι.

Σύμφωνα με μία παρερμηνεία του ημερολογίου των Μάγια, το τέλος του κόσμου θα σημειωθεί στις 21 Δεκεμβρίου του 2012, ωστόσο δεδομένου ότι το υποτιθέμενο τέλος πλησιάζει, νέα σενάρια εμφανίζονται να το καθυστερούν λίγο, δίνοντας παράταση ζωής στη Γη και τους κατοίκους της.

Για χρόνια οι άνθρωποι ζούσαν υπό το φόβο διάφορων σεναρίων καταστροφής και τρομακτικών αλλαγών στον πλανήτη όπως ότι ο χειμώνας ή η νύχτα θα εγκατασταθούν για πάντα, ή αργότερα με τον φόβο του «πυρηνικού χειμώνα», της περιβαλλοντικής καταστροφής, του γιγάντιου αστεροειδή και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ένας - όχι και τόσο κοινός - νους.

Στη Μεσοποταμία, το τέλος του κόσμου θα ερχόταν με τον κατακλυσμό, ο οποίος εμφανίζεται ως θεωρία την εποχή των Σουμερίων και κορυφώνεται με το Έπος του Γκιλγκαμές, τον 8ο αιώνα π.Χ. Η Ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα δαιμονοποιούσε τους ανεμοστρόβιλους και τις πλυμμήρες που κορυφώνονται με τον μύθο της χαμένης Ατλαντίδας που περιγράφεται από τον Πλάτωνα. Στον Χριστιανισμό, ο Θεός αποφασίζει να αφανίσει ανθρώπους και ζώα στον κατακλυσμό του Νώε.

Στη Δυτική Αφρική ωστόσο, δεν εμφανίζονται σενάρια περί κατακλυσμού, αλλά ο πιο διαδεδομένος μύθος περί συντέλειας είναι ο μύθος της κολοκύθας που καταπίνει ολόκληρα χωριά ή και ολόκληρη την ανθρωπότητα. Στον κόσμο του Ισλάμ υπάρχει επίσης η περιγραφή της καταστροφής του κόσμου, από αμμοθύελλα, εισβολή ή πυρκαγιά και συνοδεύεται από την Ημέρα της Κρίσης.

Στον Μεσαίωνα, η έλευση του έτους 1000 δημιούργησε φόβο για το τέλος του κόσμου, σε μία αφανισμένη από την πανώλη και την πείνα Ευρώπη, ενώ το έτος 2000 επανέφερε τις διάφορες καταστροφολαγνικές θεωρίες. Η τελευταία «μόδα» στις καταστροφές του κόσμου, είναι η λεγόμενη «προφητεία» των Μάγια, στην οποία δεν εμπλέκεται κανένα θρησκευτικό κίνημα, ούτε διευκρινίζεται πως ακριβώς θα καταστραφεί ο κόσμος, ωστόσο είναι «προγραμματισμένο» να συμβεί στις 21 Δεκεμβρίου.

Αν παρ'όλα αυτά, δούμε το Σάββατο 21 Δεκέμβρη να ξημερώνει κανονικά, να ξέρετε ότι δεν θα είμαστε σε θέση να αναπνεύσουμε ακόμα με ανακούφιση, αφού σχεδόν αμέσως μετά είναι προγραμματισμένη η επόμενη συντέλεια του κόσμου, που όπως υποστηρίζουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, θα έρθει τον Ιανουάριο του 2013.

Όχι, για να μην λέτε ότι δεν σας προειδοποιήσαμε...

Πηγη

Περισσοτερα...

Λίστα γεγονότων που αφορούν τη Συντέλεια του 2012

Από τον David Morrison, επιστήμονα της NASA και διευθυντή του Κέντρου Carl Sagan για την Έρευνα της Ζωής στο Σύμπαν

Υπάρχει ένας ευρέως διαδεδομένος και πιθανότατα άσκοπος φόβος για επικείμενη συντέλεια στις 21 Δεκεμβρίου του 2012. Κάποιοι άνθρωποι ανησυχούν σχετικά με μια προφητεία των Μάγια για το τέλος του κόσμου, ενώ άλλοι φοβούνται μια ποικιλία από αστρονομικές απειλές όπως την πιθανότητα σύγκρουσης με έναν ατίθασο πλανήτη. Σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης δείχνουν ότι ένας στους δέκα Αμερικανούς ανησυχούν για το εάν επιζήσουν μετά την 21η του Δεκέμβρη και καθηγητές από πολλά μέρη αναφέρουν ότι πολλοί από τους μαθητές τους φοβούνται την επερχόμενη αποκάλυψη. Ας δούμε σε συντομία κάποια δεδομένα που απευθύνονται στους φόβους για τη συντέλεια.

Το ημερολόγιο των Μάγια: είναι κατασκευασμένο με τρόπο που να υπολογίζει διαφορετικούς χρονικούς κύκλους ημερών, αλλά δεν τελειώνει αυτή τη χρονιά. Αντίθετα, ένας κύκλος 144.000 ημερών (394 χρόνων) τελειώνει και ξεκινάει ένας καινούργιος.
Η προφητεία των Μάγια: οι αρχαίοι Μάγια δεν προέβλεψαν το τέλος του κόσμου ή κάποια καταστροφή για τον Δεκέμβριο του 2012. Πολλές από τις προβλέψεις για τη συντέλεια αποτελούν σύγχρονες εξαπατήσεις.
Πλανήτης Νιμπίρου: ο Νιμπίρου είναι πιθανόν το μικρό όνομα ενός θεού που βρέθηκε σε κάποια γραπτά της αρχαίας Μεσοποταμίας. Δεν υπάρχει πλανήτης που να ονομάζεται Νιμπίρου και τα φανταστικά βιβλία του οικονομολόγου Zecharia Sitchin αναφορικά με έναν πολιτισμό επάνω σ' αυτόν τον πλανήτη αποτελούν τμήμα μιας απάτης.
Άγνωστος Πλανήτης που κατευθύνεται προς τη Γη: για τις προηγούμενες δεκαετίες υπήρξαν αναφορές για έναν ατίθασο πλανήτη (Πλανήτης Χ, ή Νιμπίρου, ή Hercubolus, ή ακόμα Κομήτης Elenin) που θα συγκρουόταν με τη Γη το Δεκέμβριο του 2012. Αυτοί οι ισχυρισμοί δεν ισχύουν. Εάν υπήρχε μια τέτοια απειλή για τον κόσμο θα αποτελούσε ένα από τα φωτεινότερα αντικείμενα στον ουρανό και οι αστρονόμοι θα παρακολουθούσαν τα ίχνη του εδώ και χρόνια. Εάν υπήρχε, η βαρύτητά του θα επηρέαζε τις τροχιές πλανητών, ιδιαίτερα του Άρη και της Γης. Οι Αστρονόμοι γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει.
Πλανητική Ευθυγράμμιση: δεν υπάρχει κάποια ευθυγράμμιση πλανητών για τον Δεκέμβριο του 2012. Υπάρχει μια προσεγγιστική ευθυγράμμιση της Γης και του Ηλίου και του κέντρου του Γαλαξία μας που θα συμβεί στα τέλη του Δεκεμβρίου, αλλά αυτό συμβαίνει κάθε χρόνο. Σε κάθε περίπτωση, οι πλανητικές ευθυγραμμίσεις δεν επηρεάζουν την Γη.
Μετακίνηση των Πόλων: δεν υπάρχει τίποτε περίεργο αυτή τη χρονιά είτε σχετικά με τους μαγνητικούς πόλους είτε σχετικά με τους πόλους περιστροφής της Γης. Η μαγνητική πολικότητα αλλάζει κάθε περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια, αλλά αυτό δεν συμβαίνει τώρα και κατά πάσα πιθανότητα διαρκεί χιλιάδες χρόνια όταν συμβαίνει. Μια ξαφνική αλλαγή στον άξονα περιστροφής δεν έχει ποτέ συμβεί και δεν είναι πιθανή. Εάν υπήρχε κάποια αλλαγή στην περιστροφή της Γης θα γινόταν αμέσως φανερή γιατί δεν θα λειτουργούσαν σωστά τα συστήματα GPS.
Αυξανόμενες Καταστροφές: ο πλανήτης μας συμπεριφέρεται φυσιολογικά το 2012, αν και βλέπουμε όλο και περισσότερες ειδήσεις με φυσικές καταστροφές. Δεν έχει συμβεί κάποια αύξηση σε σεισμούς ή ηφαιστειακές εκρήξεις. Υπήρξε αύξηση σε ακραία καιρικά φαινόμενα, περιλαμβάνοντας τόσο ξηρασίες όσο και πλημμύρες, κάτι που εν μέρει οφείλεται στην παγκόσμια υπερθέρμανση, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με τη συντέλεια του 2012.
Ηλιακές εκρήξεις: ο τρέχων 11ετής κύκλος δραστηριότητας του Ηλίου θα παρουσιάσει κορύφωση το 2013 και όχι το 2012. Οι ηλιακές εκρήξεις (αναλαμπές και οι μαζικές εκρήξεις της Ηλιακής κορώνας) μπορούν να προκαλέσουν ζημιές σε δορυφόρους υπό τροχιά αλλά δεν θα βλάψουν εμάς στην επιφάνεια της Γης. Η ένταση του ηλιακού μέγιστου του 2013 προβλέπεται να είναι χαμηλότερη απ' ότι συνήθως και όχι ψηλότερη.
Η Συνομωσία των Καταφυγίων: οι κατηγορίες για μια μεγάλη κυβερνητική συγκάλυψη είναι εντελώς ανόητες. Καμιά κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να κρύψει έναν επερχόμενο πλανήτη ή να σωπάσει εκατοντάδες ή χιλιάδες επιστήμονες. Οι φήμες ότι έχουν κατασκευαστεί τεράστια καταφύγια στις Ηνωμένες Πολιτείες ή οπουδήποτε αλλού ώστε να διασωθεί η ελίτ είναι ψέματα. Προφανώς κάποιοι άνθρωποι κατασκευάζουν προσωπικά καταφύγια, αλλά ο φόβος τους για το 2012 είναι λανθασμένος και χάνουν τα λεφτά τους.
Φοβισμένα παιδιά: η ομάδα που είναι πιο ευπαθείς στους ισχυρισμούς για τη συντέλεια είναι τα παιδιά. Πολλοί δάσκαλοι αναφέρουν ότι οι μαθητές τους είναι φοβισμένοι και κάποιοι έχουν σκεφτεί ακόμα και το να αυτοκτονήσουν. Αυτή είναι και η πιο τραγική συνέπεια της απάτης του 2012.
Το Τέλος του Κόσμου: η ιδέα ενός ξαφνικού τέλους του κόσμου από οποιαδήποτε αιτία είναι η ίδια παράλογη. Η Γη έχει υπάρξει για πάνω από 4 δισεκατομμύρια χρόνια και θα υπάρχει για αρκετά ακόμα δισεκατομμύρια χρόνια πριν η σταδιακή αύξηση της λαμπρότητας του Ηλίου καταστήσει τον πλανήτη μας μη βιώσιμο. Εντωμεταξύ, δεν υπάρχει κάποια γνωστή αστρονομική ή γεωλογική απειλή που θα μπορούσε να καταστρέψει τη Γη.
Κοσμοφοβία: πολλοί νέοι άνθρωποι επικοινωνούν με τον συγγραφέα αναφορικά με τον φόβο τους για την αστρονομία. Όταν διαβάζουν για μια νέα ανακάλυψη το πρώτο πράγμα που σκέφτονται είναι μήπως είναι καταστροφική, ακόμα κι αν συμβαίνει σε κάποιον μακρινό γαλαξία. Δεν υπάρχει λόγος για τέτοιου είδους φόβους, κάτι που αποκαλείται κοσμοφοβία (φόβος για το σύμπαν). Αυτού του είδους οι ανησυχίες φαίνεται ότι προέρχονται ως αποτέλεσμα από τις πολλές θεωρίες συνομωσίας που κυκλοφορούν πολύ συχνά με μεγάλη ανευθυνότητα. Τα περισσότερα ανακαλυφθέντα αστρονομικά φαινόμενα είναι πολύ μακριά για να μπορούν να απειλήσουν τη Γη. Ας μη φοβόμαστε τους πλανήτες ή τους κομήτες ή τους αστεροειδείς. Το σύμπαν δεν είναι εχθρός μας.

---

Μετάφραση - Απόδοση: Αμαλία Τσακίρη, για το ESOTERICA.gr

Περισσοτερα...

Ψευδολογίες περί συντέλειας

Tα τελευταία χρόνια, ειδικότερα, οι «προβλέψεις» για το «επικείμενο» τέλος του κόσμου επανήλθαν δυναμικά στο προσκήνιο.

Εσχατολογικά σενάρια αποκάλυψης, απόκρυφες προβλέψεις επερχόμενης συντέλειας και καταστροφής του κόσμου εμφανίζονταν κατά καιρούς καθόλη τη διάρκεια της ανθρώπινης Ιστορίας. Στις μέρες μας, αντίστοιχα σενάρια κυκλοφορούν ευρέως στο Διαδίκτυο. Αυτοαποκαλούμενοι «ερευνητές», τηλεπωλητές βιβλίων και συνωμοσιολόγοι, ευαγγελιστές και ιδρυτές περίεργων αιρέσεων, που δυστυχώς έχουν κάνει την εμφάνισή τους και στην Ελληνική επικράτεια, έχουν βάλει το λιθαράκι τους στην αναμόχλευση του αρχέγονου φόβου του ανθρώπου για τη συντέλεια, τις περισσότερες φορές μάλιστα με το αζημίωτο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και μεγάλες παραγωγές του Χόλλυγουντ, όπως το περιβόητο «2012», χρησιμοποίησαν τις αμφιλεγόμενες, από την πλευρά του καταναλωτή, τεχνικές του ιογενούς μάρκετινγκ (viral marketing) στην προσπάθειά τους να προωθήσουν το «εμπόρευμά» τους. Θα πρέπει, όμως, να διευκρινιστεί από την αρχή ότι τέτοιου είδους σενάρια για τον «επερχόμενο» Αρμαγεδώνα με αναφορές στην Ατλαντίδα και στη Βίβλο, σε εξωγήινους και αρχαίους αστροναύτες, σε χαμένους πολιτισμούς και σκοτεινές μυθολογίες, στη θεωρία της κούφιας Γης, στα Νεφελίμ κ.λπ. δεν είναι τίποτε άλλο από ένα αντιεπιστημονικό συνονθύλευμα αστήρικτων και αβάσιμων ισχυρισμών, που δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική.

Tα τελευταία χρόνια, ειδικότερα, οι «προβλέψεις» για το «επικείμενο» τέλος του κόσμου επανήλθαν δυναμικά στο προσκήνιο. Κι αυτήν τη φορά ερμηνεύοντας αυθαίρετα την ολοκλήρωση ενός κύκλου του ημερολογίου των Μάγια, οι νέες αυτές καταστροφολογικές «προφητείες» προσδιορίζουν ότι το τέλος του κόσμου θα επέλθει στις 21 Δεκεμβρίου 2012. Σύμφωνα, μάλιστα, με ένα από τα προσφιλέστερα τρομολαγνικά σενάρια, η συντέλεια θα επέλθει όταν ο Νιμπίρου, ένας υποτιθέμενος πλανήτης του Ηλιακού μας Συστήματος, που κατευθύνεται απειλητικά προς τη Γη, θα πλησιάσει τόσο πολύ τον πλανήτη μας που θα προκαλέσει, όπως μας προειδοποιούν οι απανταχού «ερευνητές» και «προφήτες», τρομακτικές καταστροφές. Από την ενεργοποίηση τεκτονικών ρηγμάτων και την εκδήλωση αλλεπάλληλων καταστροφικών σεισμών στη μετατόπιση του άξονα περιστροφής της Γης και από την αναστροφή του μαγνητικού της πεδίου στον βομβαρδισμό της από γιγάντιους αστεροειδείς, τα σενάρια τέλους που έχουν προταθεί περιορίζονται μόνο από το εύρος της αρρωστημένης φαντασίας όσων τα επικαλούνται.

Η υπόθεση ότι το Ηλιακό Σύστημα περιλαμβάνει και έναν επί πλέον πλανήτη, τον περιβόητο Νιμπίρου, υποστηρίχθηκε για πρώτη φορά το 1976 από τον Αμερικανό, αλλά γεννημένο στο Αζερμπαϊτζάν, συγγραφέα Zecharia Sitchin (1920-2010), ανεξάρτητα όμως, και πολύ πριν από την εμφάνιση των πρώτων «θεωριών» περί συντέλειας σχετιζόμενης με την ολοκλήρωση ενός ημερολογιακού κύκλου των Μάγια. Ο Sitchin, ακολουθώντας το «λαμπρό» παράδειγμα των «πρώτων διδαξάντων» Immanuel Velikovsky (1895-1979) και Erich von Däniken (1935-), των πλέον «διαβόητων» εκπροσώπων της σχολής των καταστροφολόγων, αλλά και της «θεωρίας» ότι οι αρχαίοι πολιτισμοί είχαν επαφές με εξωγήινους, ισχυρίστηκε ότι οι Ανουνάκι, μια φυλή εξωγήινων, προερχόμενη από τον Νιμπίρου, έφτασαν στη Γη πριν από περίπου 450.000 χρόνια και δημιούργησαν τους ανθρώπους από θηλυκά πρωτεύοντα θηλαστικά με τη βοήθεια της γενετικής μηχανικής. Σύμφωνα με τον Sitchin, η ύπαρξη των Ανουνάκι και του Νιμπίρου ήταν γνωστή στους αρχαίους Σουμέριους, οι οποίοι μάλιστα είχαν καταφέρει να υπολογίσουν ότι η περίοδος περιφοράς του γύρω από τον Ήλιο είναι 3.600 χρόνια. Όλα αυτά τα θαυμαστά και παράξενα τα ανακάλυψε ο Sitchin μόνος του, μεταφράζοντας ο ίδιος τα σωζόμενα γραπτά μνημεία των Σουμερίων, γιατί βεβαίως οι εκατοντάδες ιστορικοί, γλωσσολόγοι και αρχαιολόγοι που μελετούν τον Σουμεριακό πολιτισμό και τα γραπτά μνημεία του δεν κατανοούν σε βάθος τη γραφή τους, όπως ο αυτοδίδακτος Sitchin!

Αναμειγνύοντας στη συνέχεια μια σειρά από μυθεύματα, παραποιημένες αναφορές και εσφαλμένες μεταφράσεις, ο Sitchin έπλασε το «παραμύθι» του για τους Ανουνάκι και τον Νιμπίρου, αγνοώντας κάθε επιστημονικό δεδομένο που αντέκρουε τη θεώρησή του ή ερμηνεύοντάς το κατά το δοκούν. Πραγματικά, η προσπάθειά του να προσαρμόσει και να μεταβάλει, να διαστρεβλώσει εντέλει, κάθε επιστημονικό στοιχείο και κάθε αρχαίο κείμενο, με τρόπο που να στηρίζει τη θέση του, αγνοώντας οποιοδήποτε άλλο την κατέρριπτε, ήταν συγκινητική! Το γεγονός, βέβαια, ότι αυτός ο στρεβλός τρόπος διερεύνησης αναιρούσε την ίδια την επιστημονικότητα που ισχυριζόταν ότι διαθέτει, αλλά και η πλήρης αδιαφορία του για το πώς πραγματικά διεξάγεται η επιστημονική έρευνα και η ιστορική μελέτη, δεν τον είχαν πτοήσει καθόλου. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι οι επιστήμονες και ιστορικοί που έκαναν τον κόπο να διαβάσουν λίγο πιο προσεκτικά τις ασυναρτησίες που εμπεριέχονται στα βιβλία του Sitchin, απέδειξαν ότι ο «ερευνητής» αυτός ήταν επιστημονικά αγράμματος. Τόσο πολύ μάλιστα, που φαίνεται να αγνοούσε, μεταξύ άλλων, το γεγονός ότι οι εποχές της Γης δεν οφείλονται στη μεταβαλλόμενη απόστασή της από τον Ήλιο, αλλά στην κλίση του άξονα περιστροφής της.

Μία άλλη «μορφή» στο «Πάνθεον» των «ερευνητών - καταστροφολόγων» είναι η Αμερικανίδα Nancy Lieder, η οποία ακόμη και σήμερα επιμένει να ισχυρίζεται ότι επικοινωνεί τηλεπαθητικά με κάποιους άλλους εξωγήινους, προερχόμενους αυτή τη φορά από το διπλό αστρικό σύστημα ζήτα Δικτύου, κάπου 39 έτη φωτός μακριά από τη Γη. Όπως ισχυρίζεται, οι εξωγήινοι αυτοί την είχαν προειδοποιήσει για την υποτιθέμενη καταστροφή που απειλεί τη Γη και μάλιστα την είχαν ενημερώσει ότι η συντέλεια θα λάμβανε χώρα την 12η Μαΐου 2003 από την προσέγγιση του αποκαλούμενου Πλανήτη Χ, ο οποίος στη συνέχεια ταυτίστηκε με τον Νιμπίρου. Όπως και να 'χει, αρκετοί υγιώς σκεπτόμενοι πολίτες έχουν ήδη παρέμβει με σχόλιά τους σε πολλές ιστοσελίδες όπου συζητούνται αυτά τα θέματα, εντοπίζοντας αναρίθμητα λογικά σφάλματα, ανακρίβειες και ασυναρτησίες, οι οποίες έρχονται σε πλήρη αντίθεση, όχι μόνο με το σύνολο των επιστημονικών μας γνώσεων, αλλά και με την κοινή λογική. Το παραλήρημα της συγκεκριμένης κυρίας μπορείτε να το διαπιστώσετε και μόνοι σας, επισκεπτόμενοι την ιστοσελίδα της. Ειλικρινά, όμως, δεν αξίζει να δίνει κάποιος περισσότερη σημασία και να ασχολείται με ανθρώπους τέτοιας επιστημονικής βαρύτητας. Τους δίνει αξία και αυτό είναι που πρωτίστως επιζητούν. Και εάν αφιερώσαμε αυτές τις λίγες γραμμές για να σκιαγραφήσουμε δύο μόνο από τους γνωστότερους εκπροσώπους της σχολής των «ουφολόγων – καταστροφολόγων», το κάναμε για να διαπιστώσετε και μόνοι σας πόσο γελοίοι είναι, τόσο οι ίδιοι όσο και οι ισχυρισμοί τους.

Για να ξαναπιάσουμε, όμως, το νήμα της ιστορίας μας, όταν αποδείχθηκε εκ των πραγμάτων ότι η 12η Μαΐου 2003 ήταν μια συνηθισμένη, κατά τα άλλα, ημερομηνία, οι απανταχού μάντεις καταστροφών μετέθεσαν την ημερομηνία της συντέλειας για την 21η Δεκεμβρίου 2012, την ημέρα δηλαδή που, όλως τυχαίως, ολοκληρώνεται και ένας από τους κύκλους του ημερολογίου των Μάγια. «Ε, και λοιπόν;» θα αναρωτηθείτε, και δικαίως. Έχει άραγε τόσο μεγάλη σημασία η ολοκλήρωση αυτού του κύκλου; Για κάθε ορθολογικά σκεπτόμενο άνθρωπο έχει τόση ακριβώς σημασία, όση έχει και η ολοκλήρωση στις 31 Δεκεμβρίου του ημερολογίου που έχει στο σπίτι του. Γιατί, και στις δύο περιπτώσεις, το μόνο που συμβαίνει είναι η επανέναρξη ενός νέου ή «ανώτερου» κύκλου από την 1η Ιανουαρίου, για το δικό μας ημερολόγιο, και από την επομένη της 21ης Δεκεμβρίου για το ημερολόγιο των Μάγια. Για να το πούμε διαφορετικά, κανένα ημερολόγιο, ούτε βέβαια και εκείνο των Μάγια, δεν είναι προφητικό. Τα ημερολόγια είναι απλά μια ανθρώπινη επινόηση, που χρησιμοποιείται, προκειμένου να παρακολουθείται και να καταγράφεται το πέρασμα του χρόνου και όχι για να προβλέπεται το μέλλον. Αυτονόητο και προφανές; Σίγουρα... Απ' ό,τι φαίνεται, όμως, στις μέρες μας, είναι ενίοτε επιβεβλημένο να εξηγούνται και τα αυτονόητα.

Ας δούμε τώρα, εάν και κατά πόσον ισχύουν τα όσα υποστηρίζουν εκείνοι που «ευαγγελίζονται» την επερχόμενη καταστροφή, με βάση τις επιστημονικές μας γνώσεις. Για παράδειγμα, πολλοί απ' αυτούς ισχυρίζονται ότι οι Σουμέριοι είχαν πραγματοποιήσει πολλές ακριβείς αστρονομικές προβλέψεις και ότι χάρη στις προσεκτικές και συστηματικές τους παρατηρήσεις είχαν, μεταξύ άλλων, ανακαλύψει τους πλανήτες Ουρανό και Ποσειδώνα. Γιατί λοιπόν να μην τους πιστέψουμε όσον αφορά στις προβλέψεις τους για τον Νιμπίρου; Κατ' αρχάς, παρόλο που ο πολιτισμός των Σουμερίων ήταν ο πρώτος μεγάλος πολιτισμός της αρχαιότητας, στον οποίο οφείλουμε, μεταξύ άλλων, και την επινόηση της γραφής, οι ίδιοι οι Σουμέριοι άφησαν πίσω τους ελάχιστα γραπτά μνημεία που να αφορούν σε αστρονομικές παρατηρήσεις. Επί πλέον, γνωρίζουμε ότι δεν είχαν ιδέα ούτε για τον Ποσειδώνα, αλλά ούτε και για τον Ουρανό, ή τουλάχιστον δεν έχουν σωθεί γραπτές μαρτυρίες τους που να το επιβεβαιώνουν.

Υπενθυμίζουμε εδώ ότι ο Ποσειδώνας είναι αόρατος στο γυμνό μάτι και ότι το τηλεσκόπιο ανακαλύφθηκε στις αρχές του 17ου αιώνα και όχι φυσικά στην εποχή των αρχαίων Σουμερίων. Υπενθυμίζουμε επίσης ότι η ύπαρξη του πλανήτη αυτού προτάθηκε για πρώτη φορά στα 1846 - 47, προκειμένου να ερμηνευθούν κάποιες μεταβολές που παρουσίαζε η τροχιά του Ουρανού, η οποία απέκλινε ελαφρώς εκείνης που προέβλεπαν οι Νόμοι του Νεύτωνα. Όμως, η θεωρητική πρόβλεψη της ύπαρξης του Ποσειδώνα βασίστηκε στη βαρυτική θεωρία του Νεύτωνα, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1687, καθώς και σε μια μαθηματική ανάλυση, η οποία ήταν απλώς αδύνατο να πραγματοποιηθεί με τις «πρωτόγονες» μαθηματικές γνώσεις των Σουμερίων. Εκτός αυτού, είναι βέβαιο ότι οι Σουμέριοι δεν είχαν ιδέα για το γεγονός ότι οι πλανήτες περιφέρονται γύρω από τον Ήλιο, αφού, σύμφωνα με τα όσα γνωρίζουμε, το πρώτο Ηλιοκεντρικό μοντέλο του κόσμου υποστηρίχθηκε για πρώτη φορά από τον Αρίσταρχο τον Σάμιο κάπου 2 χιλιετίες αργότερα. Τέλος, ο Σουμεριακός πολιτισμός, από τη θεμελίωση μέχρι την πτώση του, υπολογίζεται ότι διήρκεσε το πολύ 2 χιλιετίες, γεγονός που σημαίνει ότι ακόμη και στην περίπτωση που οι Σουμέριοι είχαν όντως ανακαλύψει αυτόν τον «πλανήτη», ήταν πρακτικά αδύνατο να έχουν υπολογίσει μέσω της απλής αστρονομικής παρατήρησης ότι η περίοδος περιφοράς του είναι 3.600 έτη. Αυτά, όσον αφορά στους ισχυρισμούς ότι οι Σουμέριοι όχι μόνο είχαν ανακαλύψει τον Νιμπίρου, αλλά και ότι γνώριζαν ότι περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο και μάλιστα με τη συγκεκριμένη περίοδο.

Το δεύτερο πρόβλημα που καλούνται να απαντήσουν όσοι υποστηρίζουν τα περί Νιμπίρου και αρχαίων Σουμερίων είναι ότι, ενώ όλα τα σωζόμενα κείμενα αστρονομικού περιεχομένου ταυτίζουν τον Νιμπίρου είτε με τον πλανήτη Δία (και μία φορά με τον Ερμή), είτε με τον θεό Μαρντούκ είτε με κάποιο άστρο, ποτέ και πουθενά δεν τον συσχετίζουν με κάποιον πλανήτη πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα, όπως ισχυρίζεται ο Sitchin. Εκτός αυτού, σε καμία σωζόμενη Σουμεριακή επιγραφή δεν υπάρχει αναφορά στον Νιμπίρου σε σχέση με τους Ανουνάκι, πουθενά δεν γίνεται λόγος ότι ο Νιμπίρου κατοικείτο από άλλα πλάσματα και σε κανένα από τα σωζόμενα κείμενα των Σουμερίων δεν γίνεται αναφορά για περισσότερους από 5 (ή 7 εάν συμπεριλάβουμε τον Ήλιο και τη Σελήνη) πλανήτες. Επί πλέον, σύμφωνα με τις διαθέσιμες επιγραφές, ο Νιμπίρου ως ουράνιο σώμα πρέπει να ήταν ορατός κάθε χρόνο, γεγονός που από μόνο του καταρρίπτει τους ισχυρισμούς του Sitchin ότι η περίοδος περιφοράς του είναι 3.600 χρόνια ή ότι βρίσκεται πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα. Οι ισχυρισμοί, με άλλα λόγια, ότι οι Σουμέριοι αναγνώριζαν στον Νιμπίρου έναν πλανήτη κινούμενο από τα βάθη του Ηλιακού μας Συστήματος προς τη Γη και πίσω πάλι, αντικρούεται όχι μόνο απ' όλους τους αστρονόμους, αλλά και απ’ όλους τους ιστορικούς, γλωσσολόγους και αρχαιολόγους, οι οποίοι έχουν μεταφράσει και μελετήσει τα σωζόμενα γραπτά μνημεία των Σουμερίων.

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Η ύπαρξη ενός πλανήτη με την τροχιά, την ταχύτητα, το μέγεθος και τη μάζα που αποδίδονται στον Νιμπίρου είναι απλώς αδύνατη. Γιατί, όπως εξηγεί ο Mike Brown, ο αστρονόμος που ανακάλυψε ορισμένους από τους μεγαλύτερους πλανητοειδείς της Ζώνης Kuiper, η ιδιαίτερη ελλειπτική τροχιά που αποδίδεται στον Νιμπίρου είναι τόσο ασταθής, που η έλευσή του δίπλα από τον γιγάντιο Δία θα έπρεπε να τον είχε ήδη εκσφενδονίσει εκτός του Ηλιακού Συστήματος. Αλλωστε, εάν όντως υπήρχε και πλησίαζε τη Γη, θα έπρεπε να ήταν ήδη ορατός. Ορισμένοι καταστροφολόγοι, προκειμένου να δικαιολογήσουν το γεγονός ότι ο Νιμπίρου δεν είχε εντοπιστεί τα τελευταία χρόνια από τους αστρονόμους, υποστηρίζουν ότι ήταν κρυμμένος πίσω από τον Ήλιο.

Πολλοί, μάλιστα, αναφέρουν ως αποδεικτικό στοιχείο της ύπαρξης του Νιμπίρου το γεγονός ότι υπάρχουν φωτογραφίες του στο Διαδίκτυο. Και εδώ υπάρχει μία ακόμη αντίφαση, αφού αυτό το «αποδεικτικό στοιχείο», που επικαλούνται, έρχεται σε αντίθεση με τον ισχυρισμό τους ότι ο Νιμπίρου είναι αόρατος, επειδή κρύβεται πίσω από τον Ήλιο. Είναι αλήθεια, όμως, ότι οι περισσότερες από τις φωτογραφίες αυτές απεικονίζουν «κάτι», το οποίο βρίσκεται πολύ κοντά στον Ήλιο, γεγονός που φαινομενικά ενισχύει τον ισχυρισμό τους ότι ο υποθετικός αυτός πλανήτης δεν είχε ανακαλυφθεί νωρίτερα, καθώς κρυβόταν πίσω του. Όμως, τίποτε το παράξενο δεν υπάρχει σε αυτές τις εικόνες, οι οποίες δεν είναι παρά «ψευδοκατοπτρισμοί» του Ήλιου. Αυτοί προκαλούνται είτε από εσωτερικές ανακλάσεις στον φακό της κάμερας, είτε οφείλονται σε φυσικά φαινόμενα όπως τα παρήλια, τα φωτεινά δηλαδή είδωλα του Ήλιου που σχηματίζονται από τη διάθλαση του ηλιακού φωτός από εξαγωνικούς κρυστάλλους πάγου, οι οποίοι αιωρούνται στην ατμόσφαιρα.

Θα πρέπει εδώ να πούμε ότι οι περισσότεροι καταστροφολόγοι, στην προσπάθειά τους να περιβάλουν τις διάφορες ανοησίες που υποστηρίζουν με τον μανδύα της επιστημονικότητας, ξεκινούν με αφετηρία ένα επιστημονικό δεδομένο, το οποίο όμως στη συνέχεια διαστρεβλώνουν σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην αντέχει σε σοβαρή κριτική. Πάρτε για παράδειγμα τους ισχυρισμούς ότι η προσέγγιση του Νιμπίρου στη Γη θα ανέστρεφε το μαγνητικό της πεδίο. Το επιστημονικό δεδομένο σε αυτήν την περίπτωση είναι ότι το μαγνητικό πεδίο της Γης όντως αναστρέφεται, κάτι άλλωστε που οι γεωλόγοι γνωρίζουν εδώ και αρκετά χρόνια, και φυσικά δεν έχουν αποκρύψει. Οι αναστροφές αυτές, όμως, δεν μπορούν να προβλεφθούν, ούτε και έχουν περιοδικό χαρακτήρα, ενώ έτσι κι αλλιώς η επόμενη μαγνητική αναστροφή δεν αναμένεται να συμβεί νωρίτερα από μερικές χιλιάδες χρόνια. Δεν πρέπει ακόμη να ξεχνάμε ότι τέτοιες αναστροφές του μαγνητικού πεδίου της Γης δεν είναι στιγμιαία γεγονότα, αλλά συνήθως διαρκούν λίγες χιλιάδες χρόνια μέχρι να ολοκληρωθούν, ενώ τα γεωλογικά στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας δεν συνδέουν προηγούμενες μαγνητικές αναστροφές με μαζικούς αφανισμούς μορφών ζωής. Τέλος, το μαγνητικό πεδίο της Γης και ο μηχανισμός αναστροφής του οφείλονται αποκλειστικά σε συγκεκριμένες γεωφυσικές διεργασίες, οι οποίες συντελούνται βαθιά στο εσωτερικό της και δεν εξαρτώνται από την προσέγγιση ή μη κάποιου άλλου πλανήτη, όσο μεγάλο μαγνητικό πεδίο και να έχει.

Ένα ακόμη σενάριο καταστροφής, που βασίζεται σε ένα επιστημονικά αποδεδειγμένο γεγονός, και συγκεκριμένα σε αυτό της πρόσκρουσης αστεροειδών στην επιφάνεια του πλανήτη μας, υποστηρίζει ότι η συντέλεια θα επέλθει όταν ένας τεράστιος αστεροειδής συγκρουστεί με τη Γη το 2012. Παρόλο που ένας τέτοιος κίνδυνος είναι όντως υπαρκτός και παρόλο που γνωρίζουμε ότι η Γη καθόλη τη διάρκεια της γεωλογικής της ιστορίας έχει επανειλημμένα χτυπηθεί από κομήτες και αστεροειδείς, πραγματικά μεγάλες συγκρούσεις ικανές να θέσουν σε κίνδυνο την ίδια την ανθρωπότητα είναι εξαιρετικά σπάνιες. Η τελευταία μεγάλη πρόσκρουση ήταν εκείνη που εικάζεται ότι προκάλεσε τον αφανισμό των δεινοσαύρων πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια. Αντιθέτως, οι συγκρούσεις μικρότερων αστεροειδών με τη Γη είναι συχνότερες και σε γενικές γραμμές η συχνότητα σύγκρουσης αστεροειδών με τον πλανήτη μας είναι αντιστρόφως ανάλογη του μεγέθους τους. Το πόσο σημαντικός θεωρείται από τους επιστήμονες ο κίνδυνος αυτός αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι η NASA χρηματοδοτεί μια σειρά από ερευνητικά προγράμματα που έχουν ως στόχο να ανιχνευθούν όλοι εκείνοι οι δυνητικά «επικίνδυνοι» αστεροειδείς και να υπολογιστούν οι τροχιές τους, προκειμένου να εκτιμηθεί η πιθανότητα σύγκρουσής τους με τη Γη. Σε αντίθεση, τέλος, με όσους ισχυρίζονται ότι η NASA αποκρύπτει τα αποτελέσματα των σχετικών ερευνών από τους πολίτες, τα αποτελέσματα αυτά αναρτώνται στο Διαδίκτυο.

Είναι όμως και κάτι άλλο. Προκειμένου να εντοπιστούν δυνητικά επικίνδυνοι για τη Γη αστεροειδείς, θα πρέπει, όχι μόνο να χρησιμοποιηθούν πανάκριβα τηλεσκόπια και ανιχνευτές τελευταίας τεχνολογίας, αλλά και να πραγματοποιηθούν πολύπλοκοι μαθηματικοί υπολογισμοί, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν η τροχιά ενός αστεροειδούς θα τον φέρει μελλοντικά σε πορεία σύγκρουσης με τον πλανήτη μας. Τα ερωτήματα βέβαια που καλούνται να απαντήσουν όσοι προβλέπουν την καταστροφή της ανθρωπότητας από έναν τέτοιο διαστημικό εισβολέα είναι με ποια επιστημονικά όργανα πραγματοποίησαν τις έρευνές τους, καθώς και με ποιες επιστημονικές γνώσεις επέλυσαν τις σχετικές εξισώσεις και προέβαλαν την τροχιά του αστεροειδούς στο μέλλον, προκειμένου να καταλήξουν σε αυτό το συμπέρασμα. Και τέλος, θα πρέπει να μας πουν με βάση ποια λογική θα πρέπει να πιστέψουμε αυτούς, που κατά κανόνα δεν έχουν ιδέα για το πώς πραγματικά διεξάγεται η επιστημονική έρευνα, και όχι τους εκατοντάδες άλλους επαγγελματίες αστρονόμους, οι οποίοι, ενώ έχουν αφιερώσει χρόνια ολόκληρα σε σπουδές και σε έρευνα, δημοσιεύοντας τα αποτελέσματά τους σε έγκυρα επιστημονικά περιοδικά, δεν έχουν ανακαλύψει τίποτε.

Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι το τέλος θα επέλθει εξαιτίας μιας ακραίας ηλιακής δραστηριότητας κατά τη διάρκεια του επόμενου ηλιακού μεγίστου, όταν ηλιακές καταιγίδες απίστευτης έντασης, κολοσσιαίες εκλάμψεις και βίαιες εκτινάξεις μάζας από το στέμμα του Ήλιου θα κορυφωθούν στις 21 Δεκεμβρίου 2012. Είναι αλήθεια ότι ο Ήλιος ακολουθεί μια περίοδο μειωμένης και διεγερμένης δραστηριότητας, η οποία αντικατοπτρίζεται στον αριθμό των εμφανιζόμενων ηλιακών κηλίδων, καθώς και στον αριθμό και την ένταση των εκλάμψεων και των εκτινάξεων μάζας από το στέμμα του και ότι αυτός ο Ηλιακός κύκλος, όπως ονομάζεται, επαναλαμβάνεται περίπου κάθε 11 χρόνια. Γνωρίζουμε, όμως, ότι κατά τη διάρκεια ενός Ηλιακού μεγίστου, αυτό που συνήθως παρατηρείται είναι ένα εντυπωσιακότερο απ’ ό,τι συνήθως βόρειο και νότιο σέλας, ενώ, ανάλογα με την ένταση της ηλιακής δραστηριότητας, μπορούν να εμφανιστούν και κάποιες βλάβες στα ηλεκτρονικά συστήματα δορυφόρων ή παρεμβολές στις δορυφορικές τηλεπικοινωνίες. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι ο κίνδυνος που θα αντιμετωπίσουν όσοι αστροναύτες τύχει να βρεθούν στο Διάστημα κατά τη διάρκεια μιας ηλιακής καταιγίδας, καθώς και μια εκτεταμένη διακοπή της ηλεκτροδότησης, σαν κι αυτήν που παρατηρήθηκε τον Μάρτιο του 1989 στο Κεμπέκ του Καναδά. Τέλος, αναφορικά με τον τρόπο που η ηλιακή δραστηριότητα επηρεάζει σε βάθος χρόνου το κλίμα της Γης, ξαφνικές, απότομες και ευρείας κλίμακας μεταβολές, σαν κι αυτές που μας παρουσιάζουν οι ταινίες του Χόλλυγουντ, ικανές δηλαδή να μεταβάλουν ραγδαία την όψη του πλανήτη μας και να καταστρέψουν την ανθρωπότητα, είναι αδύνατες, ή τουλάχιστον δεν έχουν παρατηρηθεί μέχρι σήμερα. Είναι γνωστό, για παράδειγμα, ότι μεταξύ 1645 - 1715 παρατηρήθηκε ένα «βαθύτερο» απ' ό,τι συνήθως ηλιακό ελάχιστο, στη διάρκεια του οποίου η μέση θερμοκρασία σε Ευρώπη και Βόρεια Αμερική ήταν αρκετά μειωμένη. Από το σημείο αυτό, όμως, μέχρι να μιλάμε για ολική καταστροφή υπάρχει μεγάλη απόσταση. Και αυτό βέβαια που δεν πρόκειται να σας πει κανένας οπαδός της «θεωρίας» ότι ο κόσμος θα καταστραφεί το 2012 από μια ακραία Ηλιακή δραστηριότητα, είναι ότι, σύμφωνα με όλα τα τελευταία δεδομένα, το τελευταίο Ηλιακό ελάχιστο διατηρήθηκε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα απ' ό,τι συνήθως. Το γεγονός, όμως, αυτό «σπρώχνει» και το επόμενο Ηλιακό μέγιστο στο 2013, με πιθανότερη κορύφωσή του το Φθινόπωρο, ενώ με βάση την ως τώρα μελέτη της ηλιακής δραστηριότητας, οι επιστήμονες μάς διαβεβαιώνουν ότι, σε κάθε περίπτωση, θα είναι αισθητά μειωμένης ισχύος από το προηγούμενο.

Θα μπορούσαμε να συνεχίζουμε έτσι επί μακρόν, αλλά προτιμούμε να σταματήσουμε εδώ. Το βάρος της απόδειξης φανταστικών ισχυρισμών πέφτει στους ώμους αυτών που τους επικαλούνται και, όπως είχε πει ο μεγάλος αστρονόμος και εκλαϊκευτής της επιστήμης Carl Sagan (1934 - 1996), «εξαιρετικοί ισχυρισμοί απαιτούν και εξαιρετικές αποδείξεις». Σίγουρα, πάντως, κάποιες αμφιβόλου προέλευσης φωτογραφίες στο Διαδίκτυο, οι αστήρικτοι ισχυρισμοί ανθρώπων χωρίς την απαραίτητη επιστημονική παιδεία και χωρίς την ανεξάρτητη επιβεβαίωση από άλλους ερευνητές, η επίκληση θεωριών συνωμοσίας κ.λπ. δεν αποτελούν «εξαιρετικές αποδείξεις», αλλά το ακριβώς αντίθετο. Για να το πούμε διαφορετικά, εάν ισχυριστούν κάποιοι ότι στα βουνά του Πηλίου ζουν Κένταυροι, θα τους πιστέψετε επειδή θα σας δείξουν κάποια «πειραγμένη» φωτογραφία, επειδή θα ισχυριστούν ότι η ελληνική κυβέρνηση σε συνεργασία με την «κακιά» NASA προσπαθεί να το κρατήσει κρυφό και επειδή τους το «επικοινώνησαν» οι εξωγήινοι; Όχι βέβαια. Το έχουμε πει και θα το ξαναπούμε. Επειδή κάποιος δηλώνει «ερευνητής», δεν σημαίνει ότι είναι. Η επιστημονική έρευνα οφείλει να βασίζεται σε ακλόνητα στοιχεία, δεδομένα, παρατηρήσεις και πειράματα και όχι σε μύθους, πειραγμένες φωτογραφίες κ.λπ.. Τα αποτελέσματα της επιστημονικής έρευνας δημοσιεύονται σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά και όχι σε αμφιβόλου ποιότητας και προέλευσης ιστοσελίδες, ενώ πάντα υπόκεινται στη βάσανο της διεξοδικής ανάλυσης και αξιολόγησής τους από άλλους, ανεξάρτητους ερευνητές. Για τα ευφάνταστα σενάρια καταστροφής του κόσμου το 2012, τίποτε από αυτά δεν ισχύει.

(του Αλέξη Δεληβοριά, Αστρονόμου του Ευγενιδείου Πλανηταρίου)

Πηγη

Περισσοτερα...