Ταξίδεψε 100 χλμ με μπαλόνια!

Ο Αμερικανός Jonathan Trappe χρησιμοποιώντας δεκάδες μπαλόνια γεμισμένα με ήλιο απογειώθηκε στους αιθέρες, φτάνοντας σε ύψη που μόνο πουλιά και αεροσκάφη πετούν. Μπόρεσε να ανέλθει στα 6000 μέτρα, πιάνοντας ταχύτητα 80 χλμ/ώρα! Κάλυψε μάλιστα μια απόσταση 160 χιλιομέτρων, από το Λεόν στο Κολοράντο του Μεξικό!
Μια κάμερα τοποθετημένη στα μπαλόνια κατέγραψε τη μοναδική θέα καθώς ο τολμηρός Αμερικανός πετούσε πάνω από τη μεξικανική έρημο και τα βουνά. Ο Trappe πραγματοποίησε την «τρελή» αυτή πτήση με την ευκαιρία του εορτασμού της 200ης επετείου της αναξαρτησίας του Μεξικό από την Ισπανία. Τα μπαλόνια είχαν τα χρώματα της μεξικανικής σημαίας.
Για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις του υψομέτρου ο Trappe χρησιμοποίησε οξυγόνο που έφερε μαζί του. Δεν είναι βέβαια ο πρώτο του κατόρθωμα καθώς λίγους μήνες πριν έγινε ο πρώτος άνθρωπος που διέσχισε τη Μάγχη με μπαλόνια!
Ευχόμαστε και εις ανώτερα (ύψη)!







Πηγή

Περισσοτερα...

Σαν Σήμερα: 04/12/2010

771 μ.Χ: Ο Καρλομάγνος γίνεται βασιλιάς των Φράγκων.

1866: Γεννιέται ο ρώσος ζωγράφος και θεωρητικός της τέχνης Βασίλι Καντίνσκι.

1892: Γεννιέται ο ισπανός στρατηγός και δικτάτορας Φρανθίσκο Φράνκο.

1897: Η Ελλάδα υποχρεώνεται να καταβάλει 4 εκατομμύρια χρυσές λίρες ως αποζημίωση στην Τουρκία και να εκκενώσει την περιοχή ανάμεσα στον Όλυμπο και τα Καμβούνια Όρη.

1913: Με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας δημιουργείται αλβανικό κράτος, στο οποίο ενσωματώνεται η Βόρεια Ήπειρος.

1944: Μεγάλη διαδήλωση διαμαρτυρίας στην Αθήνα για τα θύματα της 3/12/1944. Ακολουθούν νέα επεισόδια και συμπλοκές με 100 νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Ο Σκόμπυ κηρύσσει στρατιωτικό νόμο στην Αθήνα.

1963: Γεννιέται ο κορυφαίος επικοντιστής όλων των εποχών, Σεργκέι Μπούπκα.

1993: Πεθαίνει ο αμερικανός κιθαρίστας και συνθέτης Φρανκ Ζάπα.

1995: Δολοφονείται ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Γιτζάκ Ράμπιν.

Περισσοτερα...

Πόσο ισχυρό είναι το υποσυνείδητο;

Η υποσυνείδητη σκέψη είναι ο βουβός αυτόματος πιλότος του εγκεφάλου- ο υπόγειος τύπος που κρύβεται πίσω από τις επαναλαμβανόμενες ενέργειες, τις φροϋδικές ολισθήσεις και όλα τα άλλα πράγματα που κάνουμε «χωρίς να σκεφτόμαστε». Αυτή ήταν οπωσδήποτε η κρατούσα άποψη τον 20ό αιώνα, τελευταία όμως το υποσυνείδητο έχει αποκτήσει εξέχουσα θέση. Πρωταγωνιστεί στη δημιουργικότητα, φέρνει το «εύρηκα» στην επίλυση των προβλημάτων, παίζει καθοριστικό ρόλο στη μάθηση και στη μνήμη και είναι ακόμη καλύτερο στη λήψη δύσκολων αποφάσεων από ό,τι η ορθολογική ανάλυση.

Στη δεκαετία του 1980 ο νευροεπιστήμονας Μπέντζαμιν Λίμπετ είχε εντοπίσει μια σπίθα εγκεφαλικής δραστηριότητας 300 μιλισεκόντ πριν από τη στιγμή που οι εθελοντές επέλεγαν συνειδητά να κουνήσουν το δάχτυλό τους. Σήμερα ξέρουμε ότι η ασυνείδητη απόφαση λαμβάνει χώρα ακόμη πιο νωρίς. Το 2008 ο Τζον-Ντίλαν Χέινς, του Κέντρου Υπολογιστικής Νευροεπιστήμης Μπερνστάιν του Βερολίνου, εντόπισε εγκεφαλική δραστηριότητα ως και δέκα δευτερόλεπτα πριν από τη συνειδητή απόφαση για την κίνηση. Ο Στανισλάς Ντεάν, διευθυντής της Μονάδας Γνωσιακής Νευροαπεικόνισης του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας και Ιατρικών Ερευνών (ΙΝSΕRΜ) της Γαλλίας, αποκάλυψε με κομψό τρόπο την ανεπαίσθητη αλληλεπίδραση ανάμεσα στην υποσυνείδητη και στη συνειδητή σκέψη. Στο πείραμα που έκανε αρχικά, οι εθελοντές έβλεπαν μια λέξη να προβάλλεται γρήγορα σε μια οθόνη, ακολουθούμενη σχεδόν αμέσως από μια εικόνα. Αυτό εμπόδιζε τη συνειδητή αντίληψη της λέξης. Καθώς το χρονικό διάστημα ανάμεσα στα δύο ερεθίσματα αυξανόταν σταδιακά, η λέξη ξαφνικά περνούσε στο συνειδητό- συνοδευόμενη από τη χαρακτηριστική δραστηριότητα στην εγκεφαλική απεικόνιση. Αυτό συνήθως συνέβαινε όταν το χρονικό διάστημα έφθανε περίπου τα 50 χιλιοστά του δευτερολέπτου, όταν όμως προβάλλονταν λέξεις που έχουν σχέση με τα συναισθήματα, όπως «αγάπη» ή «φόβος», παρατηρούνταν μερικά μιλισεκόντ νωρίτερα. Φαινόταν σαν η απόφαση σχετικά με το πόσο σημαντική και άξια προσοχής ήταν η λέξη να λαμβανόταν από το ίδιο το υποσυνείδητο.

Πειράματα αυτού του είδους έχουν αλλάξει τις απόψεις μας γύρω από τη σχέση ανάμεσα στη συνειδητή και στην υποσυνείδητη σκέψη, δίνοντας σταθερή υπεροχή στην τελευταία. Σκεφθείτε τη συνειδητή σκέψη σαν έναν προβολέα, με την υποσυνείδητη να ελέγχει το πότε και προς τα πού στρέφεται το φως του. «Το συνειδητό δεν είναι ελεύθερο» λέει ο κ. Χέινς. Αυτό που θεωρούμε «ελεύθερη βούληση» στην πραγματικότητα βρίσκεται στο υποσυνείδητο.

ΤΗΣ KATE DOUGLAS

Πηγή

Περισσοτερα...

Μπορούμε να κατασκευάσουμε μια μηχανή με συνείδηση;

Η προσπάθεια για τη δημιουργία τεχνητής νοημοσύνης είναι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις.Ορισμένοι αμφιβάλλουν ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνειή ακόμη και ότι θα έπρεπε να γίνει.Οι πιο τολμηροί ερευνητές δεν αποθαρρύνονται όμως.«Πρέπει να θεωρήσουμε τη συνείδηση των μηχανών σαν μια τεράστια πρόκληση, όπως το να εγκαθιστάς έναν άνθρωπο στο Φεγγάρι»λέει οΑντόνιο Κέλα, καθηγητής της Ρομποτικής στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο της Σικελίας και διευθυντής του επιστημονικού εντύπου «Ιnternational Journal of Μachine Consciousness».Το έντυπο κυκλοφόρησε πέρυσι,γεγονός το οποίο αποτελεί δείγμα της αυξανόμενης ανάπτυξης του τομέα.Ενα άλλο ορόσημο αποτελεί το πρόσφατο πρόγραμμα Conscale,το οποίο αναπτύχθηκε από τονΡαούλ Αραμπάλες του Πανεπιστημίου Κάρλος ΙΙΙ της Μαδρίτης,για να συγκρίνει τη νοημοσύνη διαφόρων λογισμικών αλλά και φυσιολογικών «πρακτόρων».

Ισως το πιο νοητικά ανεπτυγμένο λογισμικό που έχει δημιουργηθεί ως σήμερα είναι η ΙDΑ,ή Ιntelligence Distribution Αgent (Πράκτορας Κατανομής Νοημοσύνης),που κατασκευάστηκε το 2003 από τονΣταν Φράνκλιντου Πανεπιστημίου του Μέμφις του Τενεσί των Ηνωμένων Πολιτειών.Η ΙDΑ αναθέτει στους άνδρες του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού νέα καθήκοντα όταν τελειώσει ο χρόνος της υπηρεσίας τους,λαμβάνοντας υπόψη τις πολιτικές του Ναυτικού, τις απαιτήσεις τής κάθε θέσης,τις διακυμάνσεις στα κόστη και στις ανάγκες των ναυτών.

Οπως οι άνθρωποι,η ΙDΑ έχει «συνειδητά» και «ασυνείδητα» επίπεδα επεξεργασίας.Στο ασυνείδητο επίπεδο αναπτύσσει λογισμικούς πράκτορες για να συγκεντρώσει δεδομένα και να επεξεργαστεί τις πληροφορίες.Οι πράκτορες αυτοί ανταγωνίζονται για να μπουν στον «συνειδητό» χώρο εργασίας της ΙDΑ,όπου αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και λαμβάνονται οι αποφάσεις.Η αναβαθμισμένη Learning ΙDΑ ή LΙDΑ ολοκληρώθηκε εφέτος.Μαθαίνει από αυτά που φθάνουν στο συνειδητό της και χρησιμοποιεί αυτές τις γνώσεις για να καθοδηγηθεί σε μελλοντικές αποφάσεις.Η LΙDΑ έχει επίσης το πλεονέκτημα των «συναισθημάτων»- στόχων υψηλού επιπέδου οι οποίοι καθοδηγούν τη λήψη των αποφάσεων.

Ενα άλλο βήμα προόδου σημειώθηκε με τον σχεδιασμό ρομπότ ικανών να διατηρούν τη λειτουργία τους αφού έχουν υποστεί βλάβη.Το 2006 οΤζος Μπόνγκαρντ του Πανεπιστημίου του Βερμόντ των Ηνωμένων Πολιτειών σχεδίασε ένα ρομπότ που περπατάει,εξοπλισμένο με ένα εσωτερικό μοντέλο του εαυτού του, το οποίο ενημερώνεται συνεχώς.Αν υποστεί βλάβη,αυτή η αυτογνωσία τού επιτρέπει να αναπτύξει ένα εναλλακτικό βάδισμα χρησιμοποιώντας τις εναπομείνασες ικανότητές του.Η ύπαρξη ενός εσωτερικού «φανταστικού» μοντέλου του εαυτού μας θεωρείται βασικό συστατικό της ανθρώπινης αίσθησης,φέρνοντας το ρομπότ πιο κοντά στην αυτοσυνείδηση.

Εκτός από εσωτερικό μοντέλο,ένα ρομπότ που ανέπτυξε η ομάδα τουΟουεν Χόλαντστο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ της Βρετανίας διαθέτει επιπλέον ανατομία παρόμοια με του ανθρώπου.«Ενα ρομπότ με σώμα που μοιάζει πολύ με το ανθρώπινο θα αναπτύξει γνώση που βρίσκεται πιο κοντά στην ανθρώπινη»υποστηρίζει ο κ.Οουεν.

Καμία από αυτές τις προσεγγίσεις δεν λύνει αυτό που πολλοί θεωρούν ότι αποτελεί το «σκληρό πρόβλημα» της συνείδησης: την υποκειμενική συναίσθηση.Κανείς ακόμη δεν ξέρει πώς να σχεδιάσει το λογισμικό για κάτι τέτοιο.Καθώς όμως οι μηχανές εξελίσσονται όλο και περισσότερο,το σκληρό πρόβλημα ίσως απλώς εξαϋλωθεί- είτε επειδή η συναίσθηση θα εμφανιστεί από μόνη της είτε γιατί απλώς θα θεωρήσουμε ότι έχει εμφανιστεί χωρίς να είμαστε βέβαιοι.Στο κάτω κάτω,όταν πρόκειται για τους άλλους ανθρώπους,μπορούμε μόνο να υποθέσουμε ότι και εκείνοι έχουν υποκειμενική συναίσθηση.Δεν έχουμε τρόπο να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε το μοναδικό άτομο με αυτοσυναίσθηση σε έναν κόσμο γεμάτο από ασυναίσθητα «ζόμπι».

Παρά το γεγονός ότι ίσως να μην μπορέσουμε ποτέ να ξέρουμε με βεβαιότητα αν μια μηχανή έχει συνείδηση ή αν απλώς φαίνεται να έχει,η κατασκευή μιας τέτοιας μηχανής θα αλλάξει ριζικά τη γνώση μας για τον ανθρώπινο εγκέφαλο. «Ο πραγματικός μου στόχος είναι να βρω πώς λειτουργεί το μυαλό»λέει ο κ.Φράνκλιν.«Δεν ξέρεις πραγματικά πώς λειτουργεί κάτι ώσπου να μπορέσεις να το κατασκευάσεις».
ΤΗΣ CELESTE BIEVER

Πηγή

Περισσοτερα...

Μπορεί μια ψυχική νόσος να μας κάνει δημιουργικούς;

«Δεν υπάρχει μεγάλη ιδιοφυΐα χωρίς μια χροιά τρέλας». Αυτό έγραφε ο ρωμαίος φιλόσοφος Σενέκας πριν από περίπου 2.000 χρόνια.

Σήμερα έχει καταντήσει ρουτίνα οι διάφορες δημιουργικές ιδιοφυΐες της Ιστορίας να δέχονται εκ των υστέρων διαγνώσεις για διάφορες ψυχικές ασθένειες- άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο πιστευτές. Η σχιζοφρένεια και άλλες μορφές ψυχώσεων είναι οι ασθένειες που αναφέρονται πιο συχνά, με τον Αϊνστάιν και τον Νεύτωνα να περιλαμβάνονται στα πιο διάσημα «αντικείμενα» των σχετικών μελετών. Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ και η Βιρτζίνια Γουλφ έχουν συνδεθεί με τη διπολική διαταραχή. Ελάχιστοι είναι αυτοί που θα υποστήριζαν ότι μια καταφανής και εν πλήρει εκδηλώσει ψύχωση αποτελεί απόδειξη δημιουργικών προσόντων, φαίνεται όμως ότι σε μικρή δόση βοηθάει. Οι ψυχίατροι βλέπουν την ψυχική υγεία ως ένα φάσμα, με τη σοβαρή ασθένεια στο ένα άκρο και τη «φυσιολογική» κατάσταση στο άλλο. Ισως αυτοί που βρίσκονται στη μέση έχουν ενισχυμένες δημιουργικές τάσεις.

Ορισμένες ενδείξεις έρχονται από την εξέταση της σχετικής κυριαρχίας του δεξιού και του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου. Πολλές υπόπτου αξιοπιστίας θεωρίες «ποπ» ψυχολογίας μιλούν για «ανθρώπους του δεξιού εγκεφάλου» και «ανθρώπους του αριστερού εγκεφάλου», γενικώς όμως είναι αποδεκτό ότι η αριστερή πλευρά εμπλέκεται κυρίως στη γλώσσα και στη λογική ανάλυση, ενώ η δεξιά εμπλέκεται περισσότερο στη δημιουργική σκέψη. Διάφορες τεχνικές για τη μελέτη της κυριαρχίας φαίνεται να δείχνουν ότι οι άνθρωποι που πάσχουν από σχιζοφρένεια παρουσιάζουν περισσότερη δραστηριότητα στο δεξιό ημισφαίριο του εγκεφάλου τους. Υπάρχουν επίσης γενετικές ενδείξεις σε σχέση με μια πρωτεΐνη, τη νευρεγουλίνη 1, η οποία εμπλέκεται στην ανάπτυξη του εγκεφάλου μέσα στη μήτρα. Ο Τζέρεμι Χολ, του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου της Βρετανίας, ανακάλυψε ότι μια παραλλαγή στο γονίδιο που κωδικοποιεί για αυτή την πρωτεΐνη συνδέεται με υψηλότερο κίνδυνο για σχιζοφρένεια. Πέρυσι ο Σάμπολτς Κέρι, του Πανεπιστημίου του Σεμελβάις της Ουγγαρίας, διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που έχουν δύο αντίγραφα της μετάλλαξης αυτής είχαν καλύτερες επιδόσεις σε ένα τεστ δημιουργικότητας από τους ανθρώπους που δεν είχαν αντίγραφα. Ο κ. Κέρι λέει ότι η παραλλαγή ενδέχεται να αμβλύνει τη δραστηριότητα στον προμετωπιαίο φλοιό του εγκεφάλου, χαλαρώνοντας τον συνηθισμένο έλεγχό του στη διάθεση και στα συναισθήματα. Αυτό ίσως να απελευθερώνει τη δημιουργικότητα σε ορισμένους και τις ψυχωτικές παραισθήσεις σε άλλους - με τη νοημοσύνη ενδεχομένως να επηρεάζει το αποτέλεσμα.

Χρειάζονται όμως περισσότερες μελέτες, λέει ο κ. Χολ. «Οι ενδείξεις για μια σχέση ανάμεσα στη δημιουργικότητα και στις ψυχικές διαταραχές είναι κάτι το οποίο εδώ και καιρό εικάζεται αλλά σπανίως, αν όχι ποτέ,έχει αποδειχθεί».

ΤΗΣ EMMA YOUNG

Πηγή

Περισσοτερα...

Τι είναι οι νευρώνες - καθρέφτες;

Ο ύπνος εθεωρείτο ως τώρα μία από τις δύο βασικές μορφές της ανθρώπινης συνείδησης. Η επιστήμη όμως αρχίζει σιγά σιγά να ανακαλύπτει και άλλες

«Οταν χαμογελάς ολόκληρος ο κόσμος χαμογελάει μαζί σου» τραγουδούσε ο Λούις Αρμστρονγκ. Θα αναφερόταν μάλλον σε αυτό που ορισμένοι θεωρούν μια από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις της νευροεπιστήμης: τους νευρώνες καθρέφτες.

Τα κύτταρα αυτά εντοπίστηκαν στους μακάκους στη δεκαετία του 1990, όταν οι ερευνητές κατέγραφαν με ηλεκτρόδια τις διεργασίες του εγκεφάλου των ζώων την ώρα που αυτά εκτελούσαν διάφορες εργασίες. Ενώ πολλοί νευρώνες δραστηριοποιούνταν όταν τα ζώα εκτελούσαν μια ενέργεια, ένα υποσύνολο νευρώνων δραστηριοποιούνταν επίσης όταν τα ζώα έβλεπαν κάποι ον από τους ερευνητές να εκτελεί την ίδια ενέργεια. Διαφορετικές ομάδες νευρώνων καθρεφτών δραστηριοποιούνταν για διαφορετικές ενέργειες.

Οι νευροεπιστήμονες υπέθεσαν ότι στους ανθρώπους οι νευρώνες καθρέφτες ενδεχομένως αντιπροσωπεύουν τη νευρωνική βάση της ταύτισης. Θα μπορούσαν επίσης να συμβάλουν στη μίμηση και στη μάθηση και ίσως και στην κτήση της γλώσσας.

Ο εντοπισμός νευρώνων καθρεφτών στους ανθρώπους ήταν δύσκολος, οι λειτουργικές μαγνητικές τομογραφίες έδειξαν όμως ότι ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου- οι οποίες ονομάστηκαν «συστήματα καθρέφτες»- «φωτίζονται» όταν εκτελούμε και όταν παρακολουθούμε την ίδια ενέργεια. Πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι που παρουσιάζουν μεγαλύτερη δραστηριότητα στα συστήματα καθρέφτες φαίνονται να είναι καλύτεροι στην κατανόηση των συναισθημάτων των άλλων ανθρώπων. Αντιστρόφως, η μικρότερη δραστηριότητα στα συστήματα καθρέφτες έχει συνδεθεί με τον αυτισμό και επίσης με την ψυχοπάθεια- διαφορετικές παθήσεις που όμως διακρίνονται αμφότερες για τα χαμηλά επίπεδα ταύτισης. Η ομάδα της Νίνα Μπάιν του Πανεπιστημίου του Μάαστριχτ της Ολλανδίας πρόσφατα ανίχνευσε μηχανισμούς αναστολής οι οποίοι δίνουν ενδείξεις για το πώς μπορούμε νοητικά να μιμηθούμε μια ενέργεια χωρίς στην πραγματικότητα να την εκτελούμε.

Παρ΄ όλα αυτά ορισμένοι ερευνητές αμφιβάλλουν αν τα συστήματα καθρέφτες μπορούν να αναλάβουν αποκλειστικά την ευθύνη για την ταύτιση. «Η κατανόηση των πράξεων κάποιου άλλου και η ταύτιση αποτελούν τεράστια γνωσιακά επιτεύγματα» λέει η Σεσίλια Χέιζ, ψυχολόγος του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. «Το να λέμε ότι υπάρχει ένα ξεχωριστό νευρωνικό σύστημα που ευθύνεται για αυτές δεν είναι λογικό».

Ο Μάρκο Ιακομπόνι, νευροεπιστήμονας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες, υποστηρίζει ότι έχει δει σε ανθρώπους μεμονωμένα εγκεφαλικά κύτταρα να συμπεριφέρονται σαν νευρώνες καθρέφτες. Εκανε αυτές τις παρατηρήσεις όταν κάποιος επιληπτικός υποβαλλόταν σε διερευνητική χειρουργική επέμβαση στον εγκέφαλο προκειμένου να διαπιστωθεί η αιτία της επιληψίας του. Τα αποτελέσματα των ερευνών του δημοσιεύτηκαν τον περασμένο Απρίλιο στο έντυπο «Current Βiology».

ΤΗΣ HELEN THOMSON
Πηγή

Περισσοτερα...

Πόσο ισχυρός είναι ο σύνδεσμος του μυαλού με το σώμα;

Αν είστε αρκετά άτυχοι ώστε να πρέπει να μπείτε στο νοσοκομείο, προσπαθήστε τουλάχιστον να εξασφαλίσετε ένα δωμάτιο με θέα. Ισως να αναρρώσετε πιο γρήγορα αν βλέπετε έξω από το παράθυρό σας μια σειρά από δένδρα αντί για έναν τοίχο από τούβλα.

Η μελέτη της σχέσης του μυαλού με το σώμα είναι τόσο παλιά όσο και η άσκηση της ιατρικής. Οι συνετοί γιατροί φροντίζουν, για παράδειγμα, να διερευνούν την πνευματική και συναισθηματική κατάσταση ενός ασθενούς όταν δυσκολεύονται να εξηγήσουν σωματικά τα συμπτώματά του. Και όλοι έχουμε ακούσει περιπτώσεις στις οποίες η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου ή ένα διαζύγιο μοιάζουν να πυροδοτούν μια ασθένεια.

Ωστόσο, αν και θεωρούμε αυτή τη σχέση τόσο δεδομένη, οι μηχανισμοί της παραμένουν μυστηριώδεις. Γιατί ορισμένες ασθένειες επηρεάζονται περισσότερο από την ψυχική κατάσταση απ΄ ό,τι άλλες; Τι βρίσκεται πίσω από το ανεξήγητο φαινόμενο placebo; Θα μπορέσουμε ποτέ να μάθουμε να θεραπεύουμε τον εαυτό μας με τη σκέψη;

Πολλά από αυτά τα φαινόμενα φαίνονται να επηρεάζονται από το ανοσοποιητικό σύστημα. Το έντονο στρες έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τη δραστηριότητα των ανοσοποιητικών κυττάρων, τόσο στον δοκιμαστικό σωλήνα όσο και στους ανθρώπους. Φαίνεται ότι υπάρχουν αρκετοί τρόποι με τους οποίους ο εγκέφαλος επηρεάζει το ανοσοποιητικό σύστημα, από τους χημικούς μεσολαβητές ως τον άμεσο έλεγχο των νευρώνων. Ενα σκέλος του πνευμονογαστρικού νεύρου συνδέει τον εγκέφαλο με έναν βασικό ρυθμιστή της λειτουργίας του ανοσοποιητικού, λέει ο Κέβιν Τρέισι του Ινστιτούτου Ιατρικών Ερευνών Φέινστιν της Νέας Υόρκης. «Σήματα που ξεκινούν από τον εγκέφαλο μεταδίδονται μέσω του πνευμονογαστρικού νεύρου και αλλάζουν τη συμπεριφορά των ανοσοποιητικών κυττάρων στη σπλήνα» εξηγεί.

Η ομάδα του κ. Τρέισι έχει ανακαλύψει ότι η ηλεκτρική διέγερση του πνευμονογαστρικού νεύρου μειώνει τη φλεγμονή, μια κατάσταση υψηλού ανοσοποιητικού συναγερμού η οποία εμπλέκεται σε μεγάλο αριθμό ασθενειών, περιλαμβανομένου του καρκίνου. Υποστηρίζουν ότι ίσως υπάρχουν και άλλες νευρο-ανοσοποιητικές σχέσεις που «πυροδοτούν» φλεγμονές.

Ακόμη και αν δεν κατορθώσουμε ποτέ να ελέγξουμε συνειδητά το ανοσοποιητικό σύστημα, ίσως τουλάχιστον επιτύχουμε να το επηρεάσουμε με φάρμακα ή ενδεχομένως μέσω του πνευμονογαστρικού νεύρου.

ΤΗΣ LINDA GEDDES

Πηγή

Περισσοτερα...

Γιατί ορισμένοι άνθρωποι είναι εξυπνότεροι;

Το 1955, όταν έγινε η νεκροψία του Αϊνστάιν, ο εγκέφαλός του προκάλεσε μια κάποια απογοήτευση: όπως αποκαλύφθηκε, ήταν κατά τι μικρότερος από αυτόν του μέσου ανθρώπου. Πράγματι μεταγενέστερες μελέτες έχουν δείξει ότι η σχέση ανάμεσα στο μέγεθος του εγκεφάλου και στην ευφυΐα είναι ελάχιστη. Φαίνεται ότι στον εγκέφαλο αυτό που μετράει τελικά είναι η ποιότητα και όχι η ποσότητα.

Ενας σημαντικός παράγοντας φαίνεται να είναι το πόσο καλά οι νευρώνες μας μπορούν να συνομιλήσουν μεταξύ τους. Ο Μάρταϊν φαν ντεν Χέφελ, νευρολόγος στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου της Ουτρέχτης της Ολλανδίας, ανακάλυψε ότι στους πιο έξυπνους εγκεφάλους τα δίκτυα ανάμεσα στους νευρώνες φαίνονται να είναι αποδοτικότερα- με άλλα λόγια, τα βήματα που απαιτούνται για να μεταδοθεί ένα μήνυμα από τη μια περιοχή του εγκεφάλου στην άλλη είναι λιγότερα. Αυτό, όπως λέει, θα μπορούσε να εξηγήσει κατά το ένα τρίτο τις διαφοροποιήσεις που παρατηρούνται στον δείκτη ευφυΐας ενός πληθυσμού.

Ενας άλλος βασικός παράγοντας φαίνεται επίσης να είναι το μονωτικό λιπώδες έλυτρο που καλύπτει τις ίνες των νευρώνων, το οποίο επηρεάζει τα ηλεκτρικά σήματα. Ο Πολ Τόμσον, του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες, βρήκε μια σχέση ανάμεσα στον δείκτη ΙQ και στην ποιότητα των ελύτρων.

Ακόμη δεν γνωρίζουμε σε ποιον ακριβώς βαθμό τα γονίδια επηρεάζουν την ευφυΐα, με διάφορες μελέτες να καταλήγουν σε εκτιμήσεις που κυμαίνονται από 40% ως 80%. Αυτό το μεγάλο εύρος διαφοράς ίσως προκύπτει επειδή τα γονίδια επηρεάζουν περισσότερο τον δείκτη νοημοσύνης με την ηλικία, σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε πέρυσι. Συγκρίνοντας τη νοημοσύνη 11.000 ζευγών διδύμων, ο Ρόμπερτ Πλόμινγκ, του Κing΄s College του Λονδίνου, διαπίστωσε ότι στην ηλικία των εννέα ετών τα γονίδια εξηγούν το 40% των διαφοροποιήσεων αλλά στα 17 ευθύνονται περίπου για τα δύο τρίτα.

Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό; Ισως τα γονίδια επηρεάζουν το πώς ο εγκέφαλός μας αναδικτυώνεται καθώς ωριμάζουμε. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι ίσως υπαγορεύουν το αν κάποιος είναι πιθανότερο να επιζητήσει ενδιαφέρουσες εμπειρίες ώστε να βοηθήσει τον εγκέφαλό του να ωριμάσει και να αναπτυχθεί. «Αν έχουμε προδιάθεση στο να έχουμε ένα ταλέντο, ίσως να επιδιώξουμε ενεργά να βρούμε ένα περιβάλλον που θα του ταιριάζει» λέει ο κ. Τόμσον.
ΤΟΥ DAVID ROBSON

Πηγή

Περισσοτερα...

Με πόσους τρόπους μπορούμε να έχουμε συνείδηση;

Τα συστήματα-καθρέφτες ενεργοποιούνται όταν εμείς οι ίδιοι εκτελούμε μια ενέργεια και όταν βλέπουμε κάποιον άλλον να την εκτελεί. Θεωρούνται η βάση της ταύτισης και της μίμησης, η λειτουργία τους όμως αποτελεί άλυτο παζλ

Νομίζετε ίσως ότι η συνείδηση είναι σαν ένας διακόπτης, είτε είναι «ανοικτός» είτε «κλειστός». Η πραγματική εικόνα όμως αποδεικνύεται πλέον αρκετά θολή, εγείροντας αμφισβήτηση ως προς την αντίληψη που έχουμε για τη συναίσθηση και την ελεύθερη βούληση και εγείροντας ζητήματα συναίνεσης στους ασθενείς που βρίσκονται σε κώμα.

Παλιότερα εθεωρείτο ότι υπάρχουν μόνο τρεις καταστάσεις συνείδησης, εξηγεί ο Ανταμ Ζέμαν της Χερσονησιωτικής Ιατρικής Σχολής του Εξετερ της Βρετανίας. «Είτε είναι κανείς ξύπνιος είτε κοιμάται,και αν κοιμάται βρίσκεται σε κατάσταση ύπνου με όνειρα ή σε κατάσταση ύπνου χωρίς όνειρα».

Οι απεικονίσεις του εγκεφάλου όμως δείχνουν ότι υπάρχουν περισσότερες καταστάσεις. Ας πάρουμε για παράδειγμα την υπνοβασία, η οποία παρουσιάζεται σε έναν στους είκοσι ενηλίκους. «Ο εγκέφαλος του υπνοβάτη βρίσκεται κυριολεκτικά σε μια κατάσταση μισοξύπνιου-μισοκοιμισμένου» λέει ο ειδικός. Ερευνητές κάποτε οδήγησαν έναν υπνοβάτη σε έναν εγκεφαλικό τομογράφο και παρατήρησαν ότι ενώ μεγάλο μέρος του φλοιού- που εμπλέκεται στη συναίσθηση και στη συνείδηση- ήταν εκτός λειτουργίας, άλλες περιοχές του εγκεφάλου του ήταν ενεργοί, περιλαμβανομένων εκείνων που συνδέονται με τα συναισθήματα.

Παρόμοιες αλληλοεπικαλύψεις θα μπορούσαν ίσως να εξηγήσουν άλλες παράξενες καταστάσεις συνείδησης. Στον ύπνο με όνειρα- γνωστό και ως ύπνο RΕΜ- είμαστε ακίνητοι επειδή μια περιοχή του εγκεφαλικού στελέχους, που λέγεται γέφυρα, μπλοκάρει τα σήματα προς τους μυς. Οι άνθρωποι που παρουσιάζουν τη διαταραχή της συμπεριφοράς RΕΜ δεν έχουν αυτόν τον μηχανισμό αναστολής και ενεργούν σωματικά βάσει των ονείρων τους. Η αντίθετη πάθηση, γνωστή ως παράλυση ύπνου ή υπνοπαράλυση, παρατηρείται όταν οι άνθρωποι ξυπνούν αλλά εξακολουθούν να μην μπορούν να κινηθούν.

Ισως επίσης υπάρχουν κάποια ως τώρα απαρατήρητα σημεία-«σταθμοί» στο λυκόφως ανάμεσα στη συνείδηση και στο κώμα. Τον περασμένο Φεβρουάριο μια ομάδα ερευνητών με επικεφαλής τον Εϊντριαν Οουεν του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ ανακάλυψαν ότι ήταν δυνατόν να επικοινωνήσουν με έναν άνδρα ο οποίος βρισκόταν σε κατάσταση φυτού- μια κατάσταση στην οποία κάποιος έχει ανέπαφα ανακλαστικά και μπορεί να αναπνεύσει χωρίς υποστήριξη, αλλά φαίνεται να μην έχει καμία συνείδηση του περιβάλλοντος. Ζητώντας του να οπτικοποιήσει το πώς είναι να παίζει τένις ή να κινείται στο σπίτι του ενώ βρισκόταν στον εγκεφαλικό τομογράφο, κατόρθωσαν να του αποσπάσουν απαντήσεις με «ναι» ή «όχι». Οι ασθενείς αυτοί αντιμετωπίζονται αυτή τη στιγμή ως μη έχο ντες συνείδηση, αν όμως μπορούν να κατανοήσουν ερωτήσεις και να επικοινωνήσουν, ίσως είναι σε θέση να εκφράσουν απόψεις σχετικά με τη θεραπεία τους- και το αν θα πρέπει να σταματήσει ή όχι.

Μπορεί ακόμη να μη γνωρίζουμε πόσες είναι οι καταστάσεις της, η φύση όμως της συνείδησης αρχίζει να μοιάζει όλο και περισσότερο με μια σκάλα παρά με έναν διακόπτη.
ΤΗΣ LINDA GEDDES

Πηγή

Περισσοτερα...

Μπορούμε να αναπλάσουμε τον εγκέφαλο;

Εχετε γεννηθεί με όλα τα εγκεφαλικά κύτταρα που θα έχετε για όσο θα ζείτε, έτσι λέει η θεωρία.

Τέρμα όμως οι θεωρίες. Στη δεκαετία του 1990 τα δόγματα ανατράπηκαν με την ανακάλυψη ότι τα θηλαστικά, περιλαμβανομένων των ανθρώπων, δημιουργούν καινούργιους νευρώνες κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Στους ανθρώπους αυτή η «νευρωνογένεση» έχει παρατηρηθεί σε δύο σημεία: οι νευρώνες που δημιουργούνται στον οσφρητικό βολβό φαίνονται να εμπλέκονται στην εκμάθηση νέων οσμών, ενώ εκείνοι που δημιουργούνται στον ιππόκαμπο συνδέονται με τη μάθηση και τη μνήμη.

Η ανακάλυψη ότι νέοι νευρώνες μπορούν να ενσωματωθούν στον ενήλικο εγκέφαλο εγείρει ενδιαφέρουσες δυνατότητες: θα μπορούσε αυτή η διαδικασία να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία ασθενειών του εγκεφάλου όπως η νόσος του Πάρκινσον ή του Αλτσχάιμερ;

Το ζητούμενο θα είναι να επιτευχθεί η αντικατάσταση των κυττάρων που νοσούν με ακριβώς τους κατάλληλους νευρώνες, λέει ο Τζεφ Μάκλις, ο οποίος μελετά τη νευρωνογένεση στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, το ανθρώπινο νευρικό σύστημα αποτελείται από 10.000 διαφορετικά είδη νευρώνων. Αυτή η τεράστια πολυπλοκότητα σημαίνει ότι δεν μπορεί κανείς απλώς να αντικαταστήσει ένα παλιό κύτταρο με οποιοδήποτε νέο κύτταρο παράγεται από τη φυσική νευρωνογένεση. Ωστόσο ίσως υπάρχουν τρόποι να αναπτυχθούν νευρώνες κατά παραγγελία.

Ο Ολε Λίντβαλ του Πανεπιστημίου του Λουντ της Σουηδίας έχει δείξει τι μπορεί να είναι δυνατό. Πήρε νευρώνες που παράγουν ντοπαμίνη από έμβρυα τα οποία είχαν προκύψει από άμβλωση, τους μεταμόσχευσε στον εγκέφαλο ανθρώπων οι οποίοι έπασχαν από τη νόσο του Πάρκινσον και έδειξε ότι οι νέοι νευρώνες μπορούν να βελτιώσουν την εγκεφαλική λειτουργία, αν και η θεραπεία δεν λειτουργεί για όλους. Ο κ. Λίντβαλ διερευνά τώρα τρόπους για να κατασκευάσει αυτούς τους εξειδικευμένους νευρώνες από εμβρυακά βλαστικά κύτταρα ή από βλαστικά κύτταρα που έχουν προκύψει από τον αναπρογραμματισμό ενήλικων δερματικών κυττάρων.

Ο κ. Μάκλις έχει επίσης διαπιστώσει ότι ακόμη και σε σημεία του εγκεφάλου όπου δεν παρατηρείται νευρωνογένεση υπάρχουν μικροί αριθμοί «κυττάρων-γεννητόρων», οι οποίοι έχουν απομείνει από την ανάπτυξη του εγκεφάλου στο στάδιο της μήτρας. Δεν πρόκειται για πραγματικά βλαστικά κύτταρα, αλλά έχουν κάποιες ικανότητες νευρωνογένεσης.

Ο ερευνητής έχει δείξει ότι, τουλάχιστον σε ζώα, οι γεννήτορες αυτοί μπορούν να ρυθμιστούν έτσι ώστε να σχηματίσουν λειτουργικούς νευρώνες. Σε πειράματα σε ποντικούς έχει ανακαλύψει χημικές εντολές οι οποίες μπορούν να ρυθμίσουν αυτούς τους γεννήτορες ώστε να μετατραπούν σε κινητικούς νευρώνες τα κύτταρα τα οποία βλάπτονται από τις νόσους των κινητικών νευρώνων (ΜΝD).

«Είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος ως προς τη ρύθμιση της νευρωνογένεσης σε φυσιολογικά μη νευρωνογονικά σημεία του εγκεφάλου» δηλώνει ο κ. Μάκλις. «Το νευρικό σύστημα όμως έχει κατασκευαστεί με μεγάλη ακρίβεια και θα πρέπει και εμείς να το ανακατασκευάσουμε με την ίδια ακρίβεια».

ΤΟΥ JAMES MITCHELL CROW

Πηγή

Περισσοτερα...

Από τι είναι φτιαγμένες οι αναμνήσεις;

Οι αναμνήσεις είναι το βασικό υλικό της σκέψης. Συμβουλευόμαστε τα αποθέματα γνώσης μας κάθε φορά που εκτελούμε μια εργασία, που επικοινωνούμε μέσω της ομιλίας ή που σχηματοποιούμε ακόμη και τις πιο απλές έννοιες. Παρ΄ όλα αυτά η «υλική» μορφή τους αποτελεί μυστήριο. Ποιες μεταβολές συντελούνται στον εγκέφαλο όταν μια νέα ανάμνηση κωδικοποιείται;

Ενα πράγμα το οποίο γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι ο σχηματισμός των αναμνήσεων έχει σχέση με την ενίσχυση των συνάψεων που συνδέουν τα νευρωνικά κύτταρα. Μελετώντας θαλάσσια σαλιγκάρια, τα οποία έχουν ένα σχετικά απλό νευρικό σύστημα, μια ομάδα ερευνητών με επικεφαλής τον Κέλσι Μάρτιν του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες παρακολούθησε πέρυσι για πρώτη φορά αναμνήσεις να σχηματίζονται, με τη μορφή νέων πρωτεϊνών που εμφανίζονται στις συνάψεις.

Πού όμως αποθηκεύεται μια γνώση μέσα στον πολύπλοκο εγκέφαλο των θηλαστικών; Οι βραχυπρόθεσμες αναμνήσεις, όπως ένας αριθμός τηλεφώνου που θα χρησιμοποιήσουμε σύντομα, φαίνονται να αποθηκεύονται στον ιππόκαμπο, μια δομή με δύο συμμετρικά τμήματα χωμένα βαθιά μέσα στα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου. Το 2008 η Κόρτνεϊ Μίλερ και ο Ντέιβιντ Σουέτ του Πανεπιστημίου της Αλαμπάμα κατέγραψαν σε ποντικούς την ακόλουθη διαδικασία. Κατά την πρώτη ώρα αφότου συντελούνταν ένα αξιομνημόνευτο γεγονός, σημειώνονταν στο DΝΑ των νευρώνων του ιππόκαμπου μεταβολές οι οποίες άλλαζαν τις παραγόμενες πρωτεΐνες. Κατά την επόμενη εβδομάδα παρόμοιες μεταβολές σημειώνονταν στα γονίδια νευρώνων του φλοιού. Αυτές οι δεύτερες μεταβολές φαίνονταν να είναι μόνιμες, υποδηλώνοντας ότι εκεί αποθηκεύονται οι μακροπρόθεσμες αναμνήσεις. Οι δύο ερευνητές πιστεύουν ότι είδαν βραχυπρόθεσμες αναμνήσεις να σχηματίζονται στον ιππόκαμπο και στη συνέχεια να γίνονται μακροπρόθεσμες στον φλοιό.

Ο εγκέφαλος δίνει περισσότερη προσοχή στα πράγματα που μας τρομάζουν, εφόσον η ανάμνησή τους μπορεί πολλές φορές να μας σώσει τη ζωή. Είναι γνωστό ότι μια δομή που βρίσκεται δίπλα στον ιππόκαμπο, η αμυγδαλή, παίζει κάποιο ρόλο στη χάραξη αυτού του ανεξίτηλου σημαδιού. Πέρυσι μια ομάδα ερευνητών, με επικεφαλής τη Σίνα Τζόσελιν του Νοσοκομείου Παίδων του Τορόντο, πέτυχε να σβήσει την ανάμνηση ενός τρομακτικού θορύβου σε ποντικούς νεκρώνοντας τους νευρώνες της αμυγδαλής, που οι συνάψεις τους είχαν ενισχυθεί μετά την έκθεση σε αυτόν τον θόρυβο. Ηταν η πρώτη φορά που μια συγκεκριμένη ανάμνηση ανιχνεύτηκε στα νευρωνικά κύτταρα που την είχαν κωδικοποιήσει.

Απέχουμε όμως ακόμη πολύ από το να δούμε μια ανάμνηση να σχηματίζεται στον εγκέφαλο ενός ανθρώπου.
ΤΗΣ ΕMMA ΥOUNG

Πηγή

Περισσοτερα...

Σαν Σήμερα: 03/12/2010

1621: Ο Γαλιλαίος ανακαλύπτει το τηλεσκόπιο.

1911: Γεννιέται ο ιταλός συνθέτης Νίνο Ρότα.

1912: Η Ναυμαχία της Έλλης. Ο ναύαρχος Κουντουριώτης κατατροπώνει τον τουρκικό στόλο.

1930: Γεννιέται ο γάλλος σκηνοθέτης Ζαν Λικ Γκοντάρ.

1944: Πέφτει η πρώτη σφαίρα στα «Δεκεμβριανά». 28 νεκροί και περίπου 100 τραυματίες, ο τραγικός απολογισμός των αιματηρών επεισοδίων που συνόδευσαν τη διαδήλωση προς το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στην πλατεία Συντάγματος.

1948: Γεννιέται ο ηγέτης των «Black Sabbath» Όζι Όσμπορν.

1963: Στην Ελλάδα, αποφασίζεται ότι τα διδακτικά βιβλία θα διανέμονταν δωρεάν στους μαθητές των Δημοτικών Σχολείων και των Γυμνασίων.

1967: Ο δρ. Κρίστιαν Μπάρναρντ επιχειρεί την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς στο Κέιπ Τάουν.

1988: Πεθαίνει ο λαϊκός τραγουδιστής Πάνος Γαβαλάς.

Περισσοτερα...

Νέα μορφή ζωής γεννήθηκε στην NASA

 

Ομάδα ερευνητών με επικεφαλής επιστήμονες της NASA ανακάλυψαν στην λίμνη Mono το Halomonadacea, ένα βακτήριο που καταφέρνει να συντηρείται καταναλώνοντας αρσενικό. Οι επιστήμονες της NASA πραγματοποίησαν στην συνέχεια πειράματα στο εργαστήριο με το βακτήριο και προς έκπληξη τους διαπίστωσαν ότι το βακτήριο κατάφερε να ενσωματώσει το αρσενικό μέσα στο DNA του.

Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι για να αναπτυχθεί μια μορφή ζωής στην Γη πρέπει απαραιτήτως να περιέχει έξι βασικά συστατικά (άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο, άζωτο, φώσφορο και θείο) και δεν είχε εντοπισθεί καμία μορφή ζωής που να ερχόταν σε αντίθεση με αυτό τον "χρυσό κανόνα" της βιοχημείας. Οι επιστήμονες και ειδικά οι αστροβιολόγοι που αναζητούν την ζωή έξω από την Γη υποστήριζαν εδώ και καιρό ότι οι εξωγήινες μορφές ζωής είναι πολύ πιθανό να βασίζονται σε άλλους κανόνες βιοχημείας. Για παράδειγμα, έχουν διατυπώσει την άποψη ότι μπορεί να έχουν αναπτυχθεί στο διάστημα μορφές ζωής που αντί για νερό να βασίζουν την ύπαρξη τους σε άλλα στοιχεία που αφθονούν στο δικό τους περιβάλλον όπως η αμμωνία.

Η ανακάλυψη του βακτηρίου έρχεται να επιβεβαιώσει τους αστροβιολόγους και να στηρίξει την άποψη τους ότι η ζωή μπορεί να υποστηρίζεται και σε άλλους κόσμους έχοντας προσαρμοστεί στα τοπικά περιβάλλοντα. Σύμφωνα με ειδικούς, η ύπαρξη του βακτηρίου εκτός των άλλων δημιουργεί νέα δεδομένα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε η ζωή στην Γη.

Πηγή

Περισσοτερα...

Δολοφονίες στη σκιά του ζωδιακού κύκλου

(Ο τίτλος είναι δανεισμένος από το ομώνυμο βιβλίο του Robert van Gullic, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΘΕΜΕΛΙΟ)

Εισαγωγή

O Zodiac αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα άλυτα μυστήρια όλων των εποχών, όντας ένας κατά συρροή δολοφόνος, που καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση δίπλα στον Τζακ τον Αντεροβγάλτη,

Παρόλο που η αστυνομία ερεύνησε και ανέκρινε πάνω από 2.500 πιθανούς υπόπτους, η υπόθεση δεν διαλευκάνθηκε επίσημα ποτέ. Υπήρξαν κάποιοι ύποπτοι που ξεχώρισαν, αλλά η ιατροδικαστική τεχνολογία της εποχής δεν ήταν αρκετά προηγμένη, ώστε να επιτρέψει την απαγγελία κατηγοριών σε κάποιον από αυτούς.

Ο Zodiac, λοιπόν, ανήκει στην κατηγορία εκείνη των κατά συρροή δολοφόνων που γίνονται θρύλοι, απλά και μόνο γιατί παρέμειναν ασύλληπτοι. Η δράση του εκτυλίχθηκε στην Καλιφόρνια, από το 1966 μέχρι το 1971, αν και υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές του 1980.

Ο Zodiac, χάρη στα μυστικιστικά μηνύματα που έστελνε στις εφημερίδες, δημιούργησε ένα σωρό ερωτηματικά γύρω από τον εαυτό του και τα κίνητρά του, τα οποία μάλλον θα μείνουν αναπάντητα για πάντα. Έτσι δεν μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα για το αν οι φόνοι που διέπραξε ήταν τυχαίοι ή

γίνονταν βάσει κάποιου σχεδίου, όπως και το πότε ακριβώς σταμάτησαν, μια και υπήρξε γράμμα του στις αρχές ότι τελείωσαν οριστικά πολύ αργότερα από την ημερομηνία που υπέθετε η αστυνομία.

Ο τρόπος που δρούσε παρουσιάζει ομοιότητες με αυτόν των Edward Emil Kemper και Sonof Sam. Ήταν μάλλον ντροπαλός με τις γυναίκες, απεχθανόταν τα ερωτευμένα ζευγάρια, ενώ τα τηλεφωνήματα που έκανε στην αστυνομία, δείχνουν ότι, τουλάχιστον ένα κομμάτι του εαυτού του, ήθελε να σταματήσει τους φόνους.

Υπάρχει όμως και η άποψη κάποιων συγγραφέων που ασχολήθηκαν με το θέμα, σύμφωνα με την οποία τα εγκλήματα του Zodiac έκρυβαν τελετουργικές σκοπιμότητες και αποτελούσαν μέρος ενός ευρύτερου μυστικιστικού πειράματος, στο οποίο συμμετείχαν και άλλοι κατά συρροή δολοφόνοι, καθώς και σατανιστικές οργανώσεις.

Ο τρόμος αρχίζει

Ο πρώτος φόνος του Zodiac λαμβάνει χώρα στις 30 Οκτωβρίου του 1966, στο Riverside. Θύμα η 18χρονη πρωτοετής φοιτήτρια Cheri Jo Bates. Η Cheri βγήκε από τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου και κατευθύνθηκε προς το αυτοκίνητό της. Δεν μπόρεσε να το βάλει μπροστά γιατί, όπως αποδείχθηκε αργότερα, κάποιος είχε αποσυνδέσει ορισμένα καλώδια. Σύμφωνα με την αστυνομία, την πλησίασε ένας άνδρας προσφέροντάς της βοήθεια. Στη συνέχεια την παρέσυρε σε ένα άδειο οικόπεδο, ανάμεσα σε δυο οικήματα του Πανεπιστημίου, και τη μαχαίρωσε στο στήθος, την πλάτη και το λαιμό. Τα πλήγματα στο λαιμό ήταν τόσο άγρια που, σχεδόν, την αποκεφάλισαν.

Η αστυνομία ανακαλύπτει ότι το όπλο του εγκλήματος ήταν ένα μικρό μαχαίρι με λεπίδαμήκους 3,5 ιντσών και πλάτους 0,5. Δέκα, περίπου, μέτρα μακρύτερα από το σώμα της Bates, βρέθηκε ένα ανδρικό ρολόι, μάρκας Timex, με σπασμένο δερμάτινο λουράκι, πιτσιλισμένο με μπογιά, και σταματημένο στις 12.23’ το οποίο, σύμφωνα με μία πηγή, είχε αγοραστεί σε ένα στρατιωτικό PX στην Αγγλία. Η μπογιά αναλύθηκε και αποδείχτηκε ότι επρόκειτο για κοινή μπογιά, χρησιμοποιούμενη για το βάψιμο εξωτερικού σπιτιών. Στον τόπο του εγκλήματος βρέθηκε επίσης το αποτύπωμα τακουνιού ενός παπουτσιού. Ακόμα περισυλλέγησαν τρίχες, αίμα και ίχνη δέρματος από τα νύχια του θύματος. Τέλος, βρέθηκαν λιπαρά αποτυπώματα παλάμης και δακτύλων, μέσα και πάνω στο αυτοκίνητο τα οποία, όμως, δεν αναγνωρίστηκαν.

Τον επόμενο μήνα μια επιστολή έφθασε στις τοπικές εφημερίδες, που έλεγε πως «η Cheriδεν ήταν η πρώτη και δεν θα είναι η τελευταία». Όταν δημοσιεύθηκε ένα άρθρο για την υπόθεση, στις 30 Απριλίου του 1967, παρόμοιες επιστολές στάλθηκαν στην αστυνομία, στις εφημερίδες, ακόμα και στον πατέρα της Cheri που έγραφαν: «Η Cheri έπρεπε να πεθάνει. Θα ακολουθήσουν και άλλοι».

David Faraday – Betty Lou Jensen

Το βράδυ της 20^ης Οκτωβρίου 1968, ο 17χρονος David Faraday και η 16χρονη φίλη τουBetty Lou Jensen, κάθονται στο αυτοκίνητο του πρώτου. Κάποιος τους πλησιάζει και τους πυροβολεί. Ο Faraday, που βρισκόταν στη θέση του οδηγού, δέχεται μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Η Betty Lou, πανικόβλητη, βγαίνει από το αυτοκίνητο και αρχίζει να τρέχει. Δεν προλαβαίνει να πάει μακριά, καθώς 5 σφαίρες στην πλάτη, από ένα αυτόματο πιστόλι 22 χιλιοστών, τη ρίχνουν νεκρή.

Αριστερά, ο ιατροδικαστής εξετάζει το αυτοκίνητο του Faraday. Δεξιά, τα τραύματα της Jensen.

Στις 4 Ιουλίου 1969, ο Michael Mageav παίρνει από το σπίτι της την 22χρονη φίλη τουDarlene Ferrin, για να πάνε να διασκεδάσουν. Ο Michael αντιλαμβάνεται κάποια στιγμή πως τους παρακολουθεί κάποιος με μια μοτοσικλέτα. Η Darlene τον καθησυχάζει λέγοντας πως τον γνωρίζει. Κοντά στα μεσάνυχτα, και ενώ είναι σταματημένοι σε ένα πάρκο, ένα αυτοκίνητο σταματά απέναντί τους. Οι προβολείς του τους τυφλώνουν και ο οδηγός του αρχίζει να τους πυροβολεί.

Michael Mageav-Darlene Ferrin

Τέσσερις σφαίρες για τον Michael, που θα τραυματιστεί σοβαρά αλλά θα ζήσει και εννέα μοιραίες για την Darlene. Σαράντα λεπτά μετά το μακελειό, η αστυνομία δέχεται ένα ανώνυμο τηλεφώνημα, που τους στέλνει στον τόπο του εγκλήματος. Αυτός που τηλεφώνησε είπε πως είχε σκοτώσει «κι εκείνα τα παιδιά πέρυσι», εννοώντας τουςFaraday και Jensen. Φίλοι και συγγενείς της Darlene κατέθεσαν ότι την παρενοχλούσε ένας μεγαλόσωμος άνδρας, τον οποίο εκείνη αποκαλούσε Paul. Είχε εκμυστηρευθεί σε κάποια φίλη της ότι ο Paul ήθελε να την κάνει να σωπάσει, επειδή τον είχε δει να διαπράττει ένα φόνο. Οι εξονυχιστικές έρευνες της αστυνομίας για τον εντοπισμό τουPaul δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα.

Κρυπτογραφημένα μηνύματα

Στις 31 Ιουλίου 1969, ο δολοφόνος στέλνει τρεις επιστολές σε ισάριθμες εφημερίδες της Καλιφόρνια. Κάθε μία από αυτές περιείχε το 1/3 ενός κρυπτογραφημένου μηνύματος. Τα μηνύματα δημοσιεύονται και ένας δάσκαλος καταφέρνει να σπάσει τον κώδικα. Το μήνυμα ήταν το εξής:

«Μου αρέσει να σκοτώνω ανθρώπους γιατί έχει πολύ πλάκα. Έχει πιο πολύ πλάκα από το κυνήγι, γιατί ο άνθρωπος είναι το πιο επικίνδυνο ζώο απ’ όλα. Το να σκοτώνω κάτι είναι η πιο δυνατή εμπειρία, είναι ακόμη καλύτερη από το να ξεδίνεις με ένα κορίτσι. Το καλύτερο όλων είναι πως, όταν πεθάνω, θα ξαναγεννηθώ στον Παράδεισο και όλοι όσους έχω σκοτώσει θα γίνουν σκλάβοι μου. Δεν θα σας πω το όνομά μου, γιατί θα προσπαθήσετε να με κάνετε να σταματήσω να συλλέγω σκλάβους για τη μετέπειτα ζωή»

Το αποκρυπτογραφημένο πια μήνυμα δημοσιεύεται στις εφημερίδες και γίνονται πάνω από 1000 καταγγελίες ανθρώπων που υποψιάζονταν την ταυτότητα του δολοφόνου. Η αστυνομία τις ερευνά όλες αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Στις 27 Σεπτεμβρίου του 1969, η αστυνομία δέχεται ένα τηλεφώνημα από έναν άνδρα, που αναφέρει έναν διπλό φόνο στις όχθες της λίμνης Berryessa, στην περιοχή Vallejo.

Bryan Hartnell – Cecillia Shepard

Οι αστυνομικοί σπεύδουν και ανακαλύπτουν ένα νεαρό ζευγάρι φοιτητών, που αιμορραγούν, τραυματισμένοι από μαχαίρι. Πρόκειται για τους Bryan Hartnell και CecilliaShepard. Ο Brayan θα επιζήσει για να αφηγηθεί στους αστυνομικούς την ιστορία. Ένας οπλισμένος κουκουλοφόρος τους πλησιάζει και ζητάει το αυτοκίνητό τους, προκειμένου να διαφύγει στο Μεξικό, επειδή ήταν δραπέτης. Δένει το ζευγάρι και με ένα μακρύ μαχαίρι χτυπά τον Bryan 5 φορές στην πλάτη και τη Cecillia 14. Φεύγοντας γράφει στο αυτοκίνητο του Hartnell:

Vallejo

12-20-69

7-4-69

Σεπτ. 27-69-6:30

Με μαχαίρι

Κοντά στη σκηνή του εγκλήματος υπήρχε ένας τηλεφωνικός θάλαμος, απ’ όπου ο δολοφόνος ειδοποίησε την αστυνομία. Στο τηλέφωνο βρέθηκαν αποτυπώματα, αλλά και πάλι δεν κατέστη δυνατή η αναγνώριση.

Ο τρόμος συνεχίζεται

Στις 11 Οκτωβρίου του 1969, ένας ταξιτζής του Σαν Φρανσίσκο, ο PaulStine, βρίσκεται πυροβολείται στο κεφάλι με ένα πιστόλι 9 χιλιοστών. Ο δολοφόνος του πήρε το πορτοφόλι, καθώς κι ένα κομμάτι από το ματωμένο του πουκάμισο και διαφεύγει πεζός ενώπιον πολλών μαρτύρων. Η περιοχή γεμίζει με αστυνομικούς και, κατά τη διάρκεια της έρευνας, ένας από αυτούς συνομιλεί με έναν σωματώδη άνδρα, ο οποίος του υποδεικνύει την κατεύθυνση προς την οποία έφυγε ο δράστης. Ο αστυνομικός αγνοεί πως μόλις είχε μιλήσει με το δολοφόνο.

Δυο μέρες αργότερα η εφημερίδα Chronicle λαμβάνει μία επιστολή. Στο φάκελο υπάρχει το χαρακτηριστικό σημάδι του Zodiac (ο σταυρός με τον κύκλο) και περιέχει μια χειρόγραφη σελίδα και ένα κομμάτι από το ματωμένο πουκάμισο του άτυχου ταξιτζή. Στο σημείωμα ο Zodiac αναλαμβάνει την ευθύνη για το φόνο του Stine, ισχυρίζεται πως τα θύματά του συνολικά είναι 7 και όχι 5, και απειλεί ότι «κάποιο πρωί θα ξεπαστρέψει ένα ολόκληρο σχολικό λεωφορείο». Ενημερώνει ακόμη ότι, από εκεί και πέρα, ο τρόπος των δολοφονιών θα αλλάξει και θα μοιάζουν περισσότερο με ληστείες ή αυτοκτονίες. Τέλος, ζητά να του δοθεί χρόνος σε μια τηλεοπτική εκπομπή, αίτημα που γίνεται δεκτό.

Την καθορισμένη ημερομηνία, χιλιάδες άνθρωποι στήνονται μπροστά στις οθόνες για να παρακολουθήσουν την εκπομπή του Jim Dunbar, που άρχιζε νωρίς το πρωί. Στις 07.45’ τηλεφωνεί κάποιος με απαλή φωνή και συστήνεται ως Zodiac. Κάλεσε γύρω στις 15 φορές και συνομίλησε με το δικηγόρο Melvin Belli. Του είπε για τους φόνους που είχε διαπράξει και για τους πονοκεφάλους από τους οποίους υπέφερε. Τρία άτομα που είχαν ακούσει τη φωνή του Zodiac (ο Bryan Hartnell, μια τηλεφωνήτρια και ένας αστυνομικός) κατέθεσαν πως η φωνή του άνδρα που τηλεφώνησε στην εκπομπή δεν έμοιαζε σε τίποτα με του πραγματικού δολοφόνου.

Οι απειλές και οι επιστολές στις εφημερίδες, εκ μέρους τουZodiac συνεχίζονται. Φτάνει, μάλιστα στο σημείο, να αποστέλλει σχεδιαγράμματα του τρόπου, σύμφωνα με τον οποίο, θα πραγματοποιούσε τη βομβιστική ενέργεια στο σχολικό λεωφορείο.

Δυο μήνες αργότερα ο Melvin Belli λαμβάνει μιαν επιστολή από το Zodiac, η οποία περιέχει άλλο ένα κομμάτι από το ματωμένο πουκάμισο του Stine. Ο δολοφόνος γράφει ότι ο αριθμός των θυμάτων ανέρχεται στα 9. Δεν κάνει, όμως, καμία κουβέντα για τον άνθρωπο που παρουσιάστηκε ως Zodiac στην εκπομπή του Dumbar.

Στις 22 Μαρτίου του 1970, η Kathleen John, με τη μόλις λίγων μηνών κόρη της, οδηγούσε το αυτοκίνητό της όταν, ξαφνικά, αντιλήφθηκε ένα άλλο όχημα πίσω της να της κορνάρει και να της αναβοσβήνει τα φώτα. Η Kathleen σταμάτησε και ο άλλος οδηγός την πλησίασε και της είπε ότι η μία πίσω ρόδα της ήταν έτοιμη να φύγει. Προσφέρθηκε να της τη σφίξει, αλλά όταν η Kathleen ξεκίνησε το αυτοκίνητό της η ρόδα έφυγε εντελώς.Ο οδηγός του άλλου αυτοκινήτου της πρότεινε να την μεταφέρει στο κοντινότερο γκαράζ και η Kathleenεπιβιβάστηκε με την κόρη της στο αυτοκίνητό του. Η κατάληξη ήταν να κάνουν βόλτες στη μέση του πουθενά και η Kathleen να ακούει έντρομη τον οδηγό να απειλεί τη ζωή της και τη ζωή της κόρης της. Σε κάποια στάση, καταφέρνει να του ξεφύγει και να κρυφτεί, με το μωρό, σ’ ένα χαντάκι.Διασώζεται από διερχόμενο αυτοκίνητο, ο οδηγός του οποίου τη μεταφέρει στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα.Την ώρα που δίνει την κατάθεσή της, η Kathleen προσέχει ένα σκίτσο του Zodiac στον πίνακα των ανακοινώσεων του τμήματος και αναγνωρίζει τον άντρα που την είχε απειλήσει.

Οι τελευταίες επιστολές

Από τον Απρίλιο του 1970 μέχρι το Μάρτιο του 1971, ο Zodiac έστειλε 9 επιστολές στις εφημερίδες. Σε αυτά ανέφερε ακόμα περισσότερα εγκλήματα που είχε διαπράξει, η αστυνομία όμως δεν κατάφερε να επαληθεύσει τους ισχυρισμούς του. Για τα επόμενα τρία χρόνια επικρατεί σιωπή, μέχρι τον Ιανουάριο του 1974, όπου η εφημερίδα του Σαν Φρανσίσκο Chronicle, λαμβάνει μιαν επιστολή από τον Zodiac, η οποία διαφέρει στο ύφος από τις άλλες. Δεν μιλάει για φόνους, αλλά κάνει αναφορά στην ταινία της εποχής «Εξορκιστής», την οποία χαρακτηρίζει ως «την καλύτερη σατιρική κωμωδία που είχε δει».

Στην επιστολή αυτή παραλείπει τα δύο του χαρακτηριστικά: τον αρχικό χαιρετισμό «Τhis isthe Zodiac speaking» και την υπογραφή με τον σταυρό και τον κύκλο. Αντ’ αυτής υπογράφει ως εξής: Me-37 SFPD-0. Η γνησιότητα της επιστολής αμφισβητήθηκε, όμως η ενδελεχής εξέταση από διακεκριμένους γραφολόγους της χώρας απέδειξε πως ήταν γνήσιο. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που ο Zodiac επικοινώνησε. Κάποιες άλλες επιστολές που στάλθηκαν το 1978, αποδείχθηκε πως δεν είχαν γραφεί από το ίδιο πρόσωπο.

Πολλοί θεωρήθηκαν ύποπτοι για τους φόνους που διέπραξε ο Zodiac. Οι επικρατέστεροι, ανάμεσά τους, ήταν ο Arthur Leigh Allen, ένας παιδεραστής που πέθανε το 1992 σε ηλικία 58 ετών, λόγω κακής υγείας και ο Theodore Kaczynski, πρώην μέλος της συμμορίας τουCharles Manson, τον οποίο υπέδειξε ο ίδιος του ο αδελφός ως τον Zodiac. Παρ’ όλο που η αστυνομία διεξήγαγε εξονυχιστικούς και εξαντλητικούς ελέγχους, δεν προέκυψε τίποτα που να συνδέει τους δύο υπόπτους με τις δολοφονίες που διέπραξε ο Zodiac.

Όπως η υπόθεση του Τζακ του Αντεροβγάλτη, έτσι και αυτή του Zodiac, μπαίνει στο χρονοντούλαπο, μέχρι η αστυνομία να καταφέρει να αναπτύξει ένα πλήρες προφίλ DNAπου να ταιριάζει με κάποιον ύποπτο. Μέχρι τότε, όπως ακριβώς συνέβη και με τον Τζακ, η φαντασία θα οργιάζει, το μυστήριο θα παραμένει άλυτο και ύποπτοι θα ανακαλύπτονται διαρκώς, ακόμα ανάμεσα και στα πιο απίθανα πρόσωπα.

Βιβλία

Για την ιστορία του Zodiac έχουν γραφεί δεκάδες βιβλία, με όλων των ειδών τις υποθέσεις. Ο συγγραφέας που έχει ασχοληθεί επί μακράν σειρά ετών με την υπόθεση είναι ο Robert Graysmith, ο οποίος έχει γράψει αρκετά βιβλία πάνω στο θέμα.

Κινηματογράφος

-Ο Steve McQueen βάσισε τον χαρακτήρα του στην ταινία του 1968 «Bullitt», στον ντετέκτιβ του Τμήματος Ανθρωποκτονιών του Σαν Φρανσίσκο Dave Toschi, ο οποίος διακρίθηκε για τη δουλειά του στην υπόθεση Zodiac, και από τον οποίο αντέγραψε τον τρόπο στήριξης του όπλου για γρήγορο τράβηγμα.

-Η ταινία «The Zodiac Killer» του Tom Hansen, με πρωταγωνιστές τους Hal Reed και BobJones, κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1971.

-Στην υπόθεση Zodiac βασίζεται η ταινία «Dirty Harry» του Don Siegel, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Clint Eastwood, στο ρόλο του επιθεωρητή Harry Callahan και ο AndyRobinson στο ρόλο του κατά συρροή δολοφόνου Scorpio.

-Η ταινία του 1985 «The Mean Season», στην οποία πρωταγωνιστεί ο Kurt Russell στο ρόλο ενός δημοσιογράφου με τον οποίο έρχεται σε επαφή ένας κατά συρροή δολοφόνος, βασίζεται κατά πολύ στον Zodiac.

-O «Gemini Killer», χαρακτήρας της ταινίας «Εξορκιστής ΙΙΙ» του 1990, βασίζεται επίσης στον Zodiac.

-To 1996, o Edward James Olmos πρωταγωνίστησε στην ταινία «The Limbic Region», ηοποία είχε βασιστεί στο βιβλίο του Robert Graysmith «Zodiac», έκδοσης 1986.

-Στην ταινία «Constantine» του 2005, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Keeanu Reeves, η χαρακτηριστική υπογραφή του Zodiac, ο σταυρός με τον κύκλο, χρησιμοποιείται ως το σύμβολο του Mamnon, γιου του Σατανά.

-Η ταινία «The Zodiac» του Alex Bulkley, αναφέρεται σε έναν ντετέκτιβ του Vallejo, ο οποίος ερευνά μανιωδώς την υπόθεση Zodiac. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 17 Μαρτίου του 2006, ημερομηνία κατά την οποία η Darlene Ferrin θα συμπλήρωνε τα 59 της χρόνια.Μία από τις αίθουσες βρισκόταν στο Vallejo, σε απόσταση μικρότερη του 1,5 μιλίου από τον τόπο της δολοφονίας της από τον Zodiac, το 1969.

-O σκηνοθέτης David Fincher (Alien, Se7en, The Game, Fight Club, Panic Room), ολοκλήρωσε πρόσφατα μια ταινία με τίτλο «Zodiac», η οποία βασίζεται στην υπόθεση τουZodiac, έτσι όπως την παρουσιάζει, μέσα από τα βιβλία του, ο Robert Graysmith.

Μουσική

Πολλά heavy metal και punk rock συγκροτήματα έχουν αποτίσει φόρο τιμής στους φόνους του Zodiac. Μεταξύ αυτών βρίσκονται οι Slayer, με το τραγούδι τους «Gemini» του 1996, οι Macabre με το τραγούδι «Zodiac» και το punk συγκρότημα του Σαν Φρανσίσκο The Zodiac Killers. Τέλος, το συγκρότημα Balzac έχει κάνει αρκετά μουσικά βιντεοκλίπ, στα οποία εμφανίζεται ο Zodiac, καθώς και μια μικρού μήκους ταινία τρόμου.

Βιβλιογραφία

-Crime Library

-«Zodiac» – Robert Graysmith

-www.answers.com

-IMDb

Πηγή

Περισσοτερα...