Ανακαλύφθηκε νέο είδος πουλιού στην Καμπότζη

Ένα νέο είδος πουλιού, που έχει μέγεθος σχεδόν όσο ο τρωγλοδύτης, ανακαλύφθηκε τυχαία στην Καμπότζη. Το επιστημονικό όνομα που του έδωσαν είναι Orthotomus chaktomuk αλλά στην καθομιλουμένη το λένε «πουλί-ράφτης».

Υπάρχουν στον υπόλοιπο κόσμο και άλλα 12 αντίστοιχα είδη, πουλιά - ράφτες, όμως το συγκεκριμένο διαφέρει στα γενετικά του χαρακτηριστικά. Τα λένε πουλιά-ράφτες επειδή χρησιμοποιούν ιστό αράχνης ή άλλου τύπου νήμα για να κεντήσουν φύλλα δέντρων και να φτιάξουν έτσι τις φωλιές τους.

Το συγκεκριμένο πουλί ανακαλύφθηκε στα προάστεια της πρωτεύουσας Πνομ Πενχ με τυχαίο τρόπο. Το 2009, κάποιοι ερευνητές μελετούσαν το ενδεχόμενο η γρίπη των πτηνών να μεταδίδεται μέσω μικρών πουλιών.

Είχαν αιχμαλωτίσει ορισμένα μικρά πουλιά και είχαν φωτογραφήσει τις φωλιές άλλων. Όταν κοινοποιήθηκαν ορισμένες από αυτές τις φωτογραφίες, ο Σιμόν Μαχούντ κατάλαβε ότι ο εικονιζόμενος…φτερωτός ράφτης, έμοιαζε να είναι άγνωστο έως τότε, είδος πουλιού.

Κάθε χρόνο ανακαλύπτονται σε όλο τον κόσμο 5-6 νέα είδη πουλιών.

Πηγη

Περισσοτερα...

Υπερκαταναλωτισμός (video)

Η υπερβολική κατανάλωση που κυριαρχεί στο σύγχρονο δυτικό κόσμο (και όχι μόνο) παρουσιάζεται με τον πιο γλαφυρό τρόπο μέσα από ένα εντυπωσιακό βίντεο που παρουσιάζει την πραγματικότητα που δε βλέπουμε.



Πηγη

Περισσοτερα...

Τα θηρία του σεξ: Εκθεση... για ψύλλου πήδημα

Η σεξουαλική συμπεριφορά των ζώων παρουσιάζεται στο Μουσείο Επιστημών του Παρισιού

Κολλημένα με το σεξ είναι τα κουνέλια. Τα θηλυκά παράγουν τόσα ωάρια όσες είναι και οι επαφές τους

Στις ταινίες που περιέχουν ερωτικές σκηνές ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες, η σήμανση που χρησιμοποιείται όταν προβάλλονται είναι ένα Χ μέσα σε έναν κόκκινο κύκλο.  Τι σήμα ωστόσο θα έμπαινε έξω από το Μουσείο Επιστημών Palais de la Découverte στο Παρίσι όπου μέχρι τις 25 Αυγούστου 2013 θα παρουσιάζεται η έκθεση «Τα θηρία του σεξ. Η αποπλάνηση στον κόσμο των ζώων»;

Σκοπός της συγκεκριμένης έκθεσης είναι να ανακαλύψουν οι επισκέπτες της μέσω ενός αρκετά χιουμοριστικού τρόπου την ποικιλία των μεθόδων αναπαραγωγής στο ζωικό βασίλειο. Στα 700 τ.μ. των αιθουσών μπορεί κάποιος να περιεργαστεί περισσότερα από 100 ταριχευμένα ζώα. Σε αντίθεση με την ανθρώπινη σεξουαλικότητα που όλο και κάτι γνωρίζουμε στη θεωρία (και στην πράξη), όταν πρόκειται για τις ερωτικές συμπεριφορές των ζώων οι γνώσεις μας περιορίζονται. Γνωρίζετε ότι οι αρσενικές πεταλίδες είναι οι πιο προικισμένες του ζωικού κόσμου αφού έχουν πέος 30 φορές το μήκος του σώματός τους; Οτι σε ένα συγκεκριμένο είδος μπλε κοτσυφιών, το 25% του σωματικού τους βάρους αποτελείται από τους όρχεις τους; Ακόμα, ότι τα αρσενικά φίδια έχουν διχαλωτό γεννητικό όργανο, που τους επιτρέπει να αποφεύγουν την ουρά του θηλυκού και να διεισδύσουν από οποιαδήποτε κατεύθυνση; Η αποπλάνηση του θηλυκού από το αρσενικό στο ζωικό βασίλειο δεν είναι εύκολη υπόθεση. Τα χελιδόνια διαλέγουν το ταίρι τους με βάση τη διχαλωτή ουρά τους γιατί όσο πιο καλό είναι το σχήμα της τόσο περισσότερες ελπίδες γεννά για τα καλά γονίδια του πουλιού. Αντίστοιχη τακτική ακολουθούν οι ακρίδες και οι βάτραχοι που κάνουν κυριολεκτικά καντάδες στο έτερόν τους ήμισυ. Πιο τρυφεροί είναι οι πιγκουίνοι, που για να «ρίξουν» την καλή τους της προσφέρουν βότσαλα ώστε να χτίσουν τη φωλιά της και να τη διατηρούν ζεστή. Στα παγώνια, η μήκους δύο μέτρων ουρά του αρσενικού είναι ενδεικτική της φυσικής κατάστασής του. Οσο πιο εντυπωσιακή είναι τόσο πιο καλή υγεία, άρα και καλύτερες σεξουαλικές επιδόσεις θα έχει. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και με το λειρί του κόκορα, που όσο πιο κόκκινο είναι τόσο μεγαλύτερη παραγωγή τεστοστερόνης έχει ο οργανισμός του. Στα θηλαστικά, όπως ελάφια, αντιλόπες και γαζέλες, τα κέρατα φανερώνουν την ποιότητα των γονιδίων τους. Μπορεί να φτάσουν τα 1,4 μέτρα σε μήκος υποδηλώνοντας ότι τα συγκεκριμένα ζώα διαθέτουν μια εκπληκτική ποσότητα ενέργειας και άρα σεξουαλικής αντοχής.

Οι πιστοί και οι ζηλιάρηδες

Η μονογαμία για τα ζώα είναι σχεδόν άγνωστη λέξη. Υπάρχουν ωστόσο και εκείνα που τιμούν το «στεφάνι» τους και αποφεύγουν τις πολλές σεξουαλικές επαφές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα…εγκράτειας είναι τα θαλασσοπούλια  άλμπατρος που αναπαράγονται κάθε δύο χρόνια. Τα δελφίνια επιθυμούν να αλλάζουν συνεχώς ερωτικούς συντρόφους, ενώ οι πιγκουίνοι είναι κολλημένοι…με το σεξ και δυσκολεύονται να ελέγξουν τις ορέξεις τους. Το ίδιο ταίρι επιζητούν οι μύγες κάθε φορά που βρίσκονται σε οίστρο.

Οι σκαντζόχοιροι, για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο ότι κανένα άλλο αρσενικό δεν θα συνευρεθεί με το θηλυκό τους, δίνουν στο σπέρμα τους σχήμα βύσματος το οποίο φράζει τον κόλπο του θηλυκού. Κάτι παρόμοιο κάνουν και οι αρσενικές αράχνες N. malabarensis. Αν και στο 75% των περιπτώσεων  πέφτουν θύματα κανιβαλισμού από τα θηλυκά μόλις τελειώσει η συνεύρεση, αν προλάβουν να δραπετεύσουν, χάνουν στον δρόμο το ένα ή και τα δύο από τα πέη τους. Το αποσπώμενο πέος ουσιαστικά σφραγίζει τα γεννητικά όργανα του θηλυκού και εμποδίζει τη γονιμοποίησή του από τους άλλους μνηστήρες που καραδοκούν. Απαλλαγμένο από το περιττό πια βάρος των μορίων του, το αρσενικό μπορεί να υπερασπιστεί με μεγαλύτερο σθένος την τιμή του, πολεμώντας συχνά μέχρι θανάτου με τους ανταγωνιστές του. Αντίθετα, με το ζόρι ξελογιάζει το φίδι, αφού προκειμένου να ολοκληρώσει τη συνεύρεσή του τυλίγεται στον λαιμό του θηλυκού, σχεδόν αναγκάζοντάς το να υποκύψει στις ορέξεις του.

Τα πορτοκαλί ψαράκια - κλόουν σαν κι αυτό της ταινίας «Ψάχνοντας το Νέμο» είναι τρανσέξουαλ, μια και γεννιούνται αρσενικά και μετεξελλίσονται σε θηλυκά όσο περνάει ο χρόνος.

Πηγη

Περισσοτερα...

Πρόβατα... φωσφοριζέ παρουσίασαν Ουρουγουανοί επιστήμονες!

Χρησιμοποίησαν γονίδια από μέδουσα

Πρόβατα που φωσφορίζουν στο σκοτάδι ανακοίνωσαν ότι “έφτιαξαν” επιστήμονες από την Ουρουγουάη, χρησιμοποιώντας γονίδια από μέδουσα!

Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα συγκεκριμένα γονίδια βοήθησαν στην παραγωγή μίας πράσινης φωσφορίζουσας πρωτεΐνης, χάρη στην οποία τα πρόβατα λάμπουν στο σκοτάδι.

Πάντως, οι επιστήμονες διευκρινίζουν πως και τα εννέα πρόβατα που γεννήθηκαν στο πλαίσιο ενός πειράματος τον Οκτώβριο του 2012 μεγάλωσαν φυσιολογικά και δεν παρουσίασαν γενετικές ανωμαλίες.

Τα πρόβατα γεννήθηκαν στο Ινστιτούτο Αναπαραγωγής Ζώων της Ουρουγουάης, ενώ το πείραμα διεξήχθη σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Παστέρ.

Πηγη

Περισσοτερα...

Φουτουριστικό ξενοδοχείο σε σχήμα «καρδιάς»!

Η πόλη της Νέας Υόρκης αποκτά την… καρδιά της! Ανάμεσα στα κτήρια της μεγαλούπολης ένα φουτουριστικό ξενοδοχείο εν ονόματι »The Heart of the District» (σ.σ. «Η καρδιά της περιφέρειας») σκοπό έχει να υποδηλώσει ότι αποτελεί το κεντρικό όργανο της πόλης. Λαμβάνοντας το σχήμα της καρδιάς, το ξενοδοχείο διά χειρός των αρχιτεκτόνων Arina Agieieva και Dmitri Zhuikov αποτελείται εξ ολοκλήρου από οργανικά δομικά στοιχεία ενώ διαθέτει έναν σύγχρονο και εντυπωσιακό σχεδιασμό που είναι τόσο φουτουριστικός όσο και το συναισθηματικό πλαίσιο που τον τυλίγει!



«Με την πεποίθηση ότι κάθε αστικό περιβάλλον έχει ψυχή είτε πρόκειται για ανθρώπους ή για κτήρια, η Νέα Υόρκη, που αποτελεί ένα ζωντανό κομμάτι που σφύζει καθημερινά από κίνηση, οφείλει να έχει τη δική της καρδιά!», λένε οι αρχιτέκτονες. Το ξενοδοχείο τοποθετείται ανάμεσα στα κτήρια και αναμένεται να προσφέρει ποιοτική διαμονή υψηλών προδιαγραφών σύμφωνα με τις σύγχρονες απαιτήσεις, ενώ θα κοσμήσει με την παρουσία του την πόλη και θα προσελκύσει πλήθος τουριστών.









Πηγη

Περισσοτερα...

Φάλαινες... οι κοινωνικές

Νέα έρευνα έδειξε ότι, παίρνουν "μαθήματα" συμπεριφοράς από συνομήλικές τους, ενώ μεταλαμπαδεύουν τις γνώσεις και τις τεχνικές τους στις επόμενες γενιές

Όταν ο Αριστοτέλης έλεγε ότι, ο άνθρωπος είναι "φύσει κοινωνικό ον", μάλλον δεν είχε λάβει υπόψιν το ζωικό βασίλειο. Νέα έρευνα του Πανεπιστημίου St. Andrews στη Σκωτία απέδειξε ότι, οι φάλαινες είναι - κι αυτές - κοινωνικά ζώα.

Συγκεκριμένα, διαπιστώθηκε ότι, οι φάλαινες παίρνουν "μαθήματα" συμπεριφοράς από συνομήλικές τους, ενώ μεταλαμπαδεύουν τις γνώσεις και τις τεχνικές τους στις επόμενες γενιές. Η έρευνα επικεντρώθηκε σε μια συγκεκριμένη τεχνική που χρησιμοποιούν τα θαλάσσια θηλαστικά για να τραφούν και οι ερευνητές ανέπτυξαν ένα υπολογιστικό μοντέλο, ώστε να ανακαλύψουν εάν οι φάλαινες μαθαίνουν από μόνες τους αυτή την τεχνική ή αν η εφαρμογή της είναι αποτέλεσμα κοινωνικής αλληλεπίδρασης.

Πριν 30 χρόνια εθεάθη για πρώτη φορά μία μεγάπτερη φάλαινα να χτυπά την ουρά της στην επιφάνεια του νερού για να πιάσει μικρά ψάρια. Ακόμα και σήμερα συνεχίζεται αυτή η συμπεριφορά που πέρασε από γενιά σε γενιά, με τα γιγάντια θηλαστικά να χτυπούν τις ουρές τους τέσσερις φορές στην επιφάνεια της θάλασσας, ώστε τα ψάρια να σχηματίσουν κοπάδια και εν τέλει, οι φάλαινες να τραφούν.

Με βάση λοιπόν το υπολογιστικό μοντέλο, αλλά και στοιχεία από 27 χρόνια παρατηρήσεων, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι, το πιο πιθανό είναι οι φάλαινες να έμαθαν αυτή την τεχνική τροφής από συνομήλικα ομοειδή τους θηλαστικά. Κάτι τέτοιο είναι που τις αναδεικνύει ως κοινωνικό είδος.

Πηγη

Περισσοτερα...

Στους 6.000 βαθμούς Κελσίου η θερμοκρασία του πλανήτη της Γης

Πιο καυτός από ό,τι πίστευαν ως τώρα οι επιστήμονες

Ο καυτός πυρήνας της Γης έχει ακόμα μεγαλύτερη θερμότητα από ό,τι πίστευαν ως τώρα οι επιστήμονες.

Η νέα εκτίμηση από Γάλλους ερευνητές δείχνει ότι είναι περίπου 1.000 βαθμούς Κελσίου θερμότερος, φθάνοντας τους 6.000 βαθμούς, δηλαδή τόσο καυτός όσο και η επιφάνεια του Ήλιου.

Οι ερευνητές από το γαλλικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (CNRS), τη γαλλική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας (CEA) και την Εγκατάσταση Ακτινοβολίας του Ευρωπαϊκού Σύγχροτρου (ESRF) στη Γκρενόμπλ, με επικεφαλής την Ανιές Ντεβαέλ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Science", ανέφεραν ότι η νέα μεγαλύτερη εκτίμηση της θερμοκρασίας εξηγεί καλύτερα ορισμένα ζωτικά γεωφυσικά φαινόμενα, όπως η δημιουργία του γήινου μαγνητικού πεδίου.

Επειδή δεν είναι δυνατό να γίνει απευθείας μέτρηση στο κέντρο της Γης, αλλά θεωρείται δεδομένο ότι αυτό περιέχει λιωμένο σίδηρο στο μεταίχμιο μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού τμήματός του πυρήνα, οι επιστήμονες έκαναν εργαστηριακά πειράματα ακριβείας για να μετρήσουν τη θερμοκρασία που λιώνει το συγκεκριμένο μέταλλο υπό συνθήκες μεγάλης πίεσης. Με αυτό τον τρόπο, έβγαλαν τα συμπεράσματά τους για τη θερμοκρασία που πρέπει να επικρατεί στα έγκατα της Γης.

Ο πλανήτης μας έχει ένα στερεό εσωτερικό πυρήνα κυρίως από σίδηρο, που περιβάλλεται από ένα ρευστό εξωτερικό πυρήνα (όπου ο λιωμένος σίδηρος ρέει σχεδόν όπως το νερό), γύρω από τον οποίο υπάρχει ο μανδύας, ενώ πιο επιφανειακά βρίσκεται το στρώμα του φλοιού. Ανάμεσα στον εσωτερικό πυρήνα και στον μανδύα εκτιμάται ότι υπάρχουν διαφορές θερμοκρασίας της τάξης των 1.500 βαθμών Κελσίου, έτσι ώστε να παράγεται το μαγνητικό πεδίο της Γης, σε συνδυασμό με την περιστροφή της γύρω από τον άξονά της (όπως σε ένα «δυναμό»).

Όμως ένα προηγούμενο ανάλογο πείραμα το 1993, με επικεφαλής τον Ράινχαρντ Μπέλερ του πανεπιστημίου του Μάιντς στη Γερμανία, δεν είχε μετρήσει μια τέτοια θερμοκρασιακή διαφορά, πράγμα που από τότε είχε προβληματίσει τους επιστήμονες, αλλά η νέα μέτρηση που εκτιμά πλέον πιο καυτό τον πυρήνα, συμφωνεί καλύτερα με τις κυρίαρχες γεωφυσικές θεωρίες.

Η νέα μέτρηση βασίστηκε σε μια εξελιγμένη τεχνική ακτίνων-Χ που επιτρέπει ταχύτερες και ακριβέστερες μετρήσεις. Το πείραμα έδειξε ότι ο σίδηρος, υπό πίεση 2,2 εκατ. φορές μεγαλύτερη από την επιφάνεια της Γης, λιώνει στους 4.800 βαθμούς Κελσίου. Από αυτή τη διαπίστωση, προκύπτει η νέα εκτίμηση ότι στο κέντρο της Γης, στο σύνορο ανάμεσα στον εσωτερικό και τον εξωτερικό πυρήνα, όπου υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη πίεση (3,3 εκατομμύρια φορές από ό,τι στην επιφάνεια του πλανήτη μας), η θερμοκρασία πρέπει να φθάνει στους 6.000 βαθμούς Κελσίου (συν/πλην 500 βαθμούς).

Πηγη

Περισσοτερα...

Τα μυρμήγκια ξέρουν μαθηματικά

Ακριβώς όπως και το φως, τα μυρμήγκια που κινούνται πάνω σε διαφορετικές επιφάνειες δεν επιλέγουν τη διαδρομή τους με βάση την απόσταση, αλλά με βάση την ταχύτητα με την οποία θα φτάσουν στον προορισμό τους.

Αυτό προκύπτει από νέα έρευνα του πανεπιστημίου του Ρέγκενσμπουργκ στη Γερμανία, σε μυρμήγκια του είδους Wasmannia auropunctata.

Στην επιστήμη της οπτικής μια ακτίνα φωτός επιλέγει τη διαδρομή που απαιτεί τον λιγότερο χρόνο, ακόμα και αν η απόσταση που πρέπει να διανύσει είναι μεγαλύτερη. Αυτή είναι η αρχή του ελαχίστου χρόνου, γνωστή και ως αρχή του Φερμά.

Όπως προέκυψε από τη μελέτη, την ίδια ακριβώς αρχή ακολουθούν και τα μυρμήγκια.

Στο πλαίσιο της έρευνας οι επιστήμονες καλλιέργησαν σε ειδικά διαμορφωμένο, κλειστό χώρο, αποικίες μυρμηγκιών, οι οποίες αποτελούνταν από χιλιάδες εργάτες και μερικές βασίλισσες.

Τα μυρμήγκια περιορίστηκαν στη μια γωνιά του χώρου, ενώ στην άλλη γωνιά, ακριβώς απέναντι, οι επιστήμονες έβαλαν ως δόλωμα νεκρές κατσαρίδες.

Για να φτάσουν στην τροφή τα μυρμήγκια έπρεπε να διανύσουν περιοχές καλυμμένες με διαφορετικά υλικά, τα οποία δημιουργούσαν λείες, τραχείες και γυάλινες επιφάνειες.

Μάλιστα οι επιστήμονες έφτιαξαν μονοπάτια συνδυάζοντας τα υλικά ανά δυο για να δημιουργήσουν διαφορετική αίσθηση και να εξετάσουν ποια διαδρομή θα επέλεγαν τα μυρμήγκια.

Οι συνδυασμοί ήταν οι εξής: γυάλινο υλικό και τραχεία επιφάνεια, γυάλινο υλικό και λεία επιφάνεια, λεία και τραχεία επιφάνεια.

Όπως προέκυψε από τη μελέτη, τα μυρμήγκια κινούνταν ταχύτερα πάνω στο γυάλινο υλικό συγκριτικά με οποιαδήποτε άλλη επιφάνεια, ενώ κινούνταν γρηγορότερα πάνω στη λεία επιφάνεια συγκριτικά με την τραχεία.

Για να φτάσουν στις κατσαρίδες τα μυρμήγκια δεν επέλεξαν την κοντινότερη, ευθεία διαδρομή, αλλά κινήθηκαν διαγώνια επιλέγοντας λείες επιφάνειες για να κερδίσουν χρόνο.

Η έρευνα δείχνει ότι, εκτός από το φως, η αρχή του Φερμά εφαρμόζεται και σε ζωντανούς οργανισμούς.

Τα μυρμήγκια κινούνται με βάση τα μονοπάτια φερομόνης. Μπορεί στην αρχή τα χημικά μονοπάτια να είναι τυχαία, ωστόσο με την πάροδο του χρόνου ταυτίζονται με τη βέλτιστη και πιο σύντομη διαδρομή.

Πηγη

Περισσοτερα...

Η Γη του… πυρός

Φλεγόμενη και κατακόκκινη πριν 66 εκ. έτη

Η πτώση του αστεροιδή μετέτρεψε τη Γη σε πραγματική κόλαση

Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για το τι συνέβη όταν πριν από 66 εκατομμύρια έτη ένας μεγάλος αστεροειδής έπεσε στη Γη προκαλώντας την εξαφάνιση των δεινοσαύρων. Μια νέα μελέτη σκιαγραφεί την εικόνα της Γης αμέσως μετά τη τρομερή σύγκρουση. Σύμφωνα με τους ερευνητές ο πλανήτης μας έγινε ένας κυριολεκτικά κολασμένος κόσμος όπου τα πάντα αποτεφρώνονταν κάτω από έναν κατακόκκινο ουρανό.

Κρητιδική... κόλαση
Ερευνητές του ινστιτούτου περιβαλλοντικών ερευνών CIRES πραγματοποίησαν μια προσομοίωση για να δουν τι συνέβη στη Γη μετά την πτώση του αστεροειδή πριν από 66 εκατομμύρια έτη. Η προσομοίωση αποκάλυψε μια εικόνα που ακόμη και εκφράσεις όπως «βιβλική καταστροφή» μοιάζουν πολύ φτωχές για να την περιγράψουν.
Η προσομοίωση έδειξε ότι η σύγκρουση προκάλεσε μια πλανητική θύελλα φωτιάς, όπως τη χαρακτηρίζουν οι ερευνητές. Τα δάση αποτεφρώθηκαν όπως και ο,τιδήποτε άλλο δεν ήταν προστατευμένο κάτω από το έδαφος ή κάτω από το νερό. «Είναι πιθανό ότι η  συνολική ποσότητα υπέρυθρης θερμότητας ισοδυναμούσε με εκείνη που θα παραγόταν αν σε όλη την επιφάνεια της Γης ανά επτά χλμ υπήρχε έκρηξη μιας βόμβας υδρογόνου ενός μεγατόνου» αναφέρει ο Ντάγκλας Ρόμπερτσον, μέλος της ερευνητικής ομάδας. Μια βόμβα υδρογόνου ενός μεγατόνου έχει ισχύ παρόμοια με εκείνη 80 πυρηνικών βομβών σαν εκείνη που έπεσε στη Χιροσίμα.
Εξαφανίστηκε το 80% των ειδών
Σύμφωνα με αυτό το σενάριο η θερμοκρασία στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας άγγιξε τους 1500 βαθμούς Κελσίου και ο ουρανός απέκτησε ένα έντονο κόκκινο χρώμα. Η θεωρία της πλανητικής θύελλας φωτιάς δεν είναι καινούργια και υπάρχουν μάλιστα και κάποια ευρήματα όπως στρώματα καπνού που χρονολογούνται στο όριο μεταξύ Κρητιδικής και παλαιογενής περιόδου περίπου ένα εκατομμύριο έτη μετά την σύγκρουση. Τα στρώματα αυτά οποία υποδηλώνουν την ύπαρξη μιας παγκόσμιας πυρκαγιάς. «Τα δεδομένα που προκύπτουν μας δείχνουν ότι σε όλο τον πλανήτη εκδηλώνονταν συνεχώς εκτεταμένες πυρκαγιές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να εξαφανισθεί το 80% της ζωής στη Γη» υποστηρίζει ο Ρόμπερτσον. Η νέα μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Geophysical Research-Biogeosciences».

Εν μέσω γιγάντιων πυρκαγιών εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι

Πηγη

Περισσοτερα...

Ρεκόρ απόδοσης 37,8% για νέο πολυστρωματικό φωτοβολταϊκό

Η εταιρεία Spectrolab, μια θυγατρική της Boeing γνωστή για την κατασκευή ηλιακών κυψελών για δορυφόρους και διαστημικά σκάφη, τα τελευταία χρόνια έχει στρέψει την προσοχή της στα επίγεια φωτοβολταϊκά συστήματα και παρουσίασε τους πρώτους εντυπωσιακούς “καρπούς” των προσπαθειών της: ένα πολυστρωματικό φωτοβολταϊκό κύτταρο (με στρώματα ημιαγώγιμων υλικών που συλλαμβάνουν διαφορετικό μήκος κύματος του ηλιακού φωτός το καθένα) απόδοσης 37,8%.

Το φωτοβολταϊκό κύτταρο της Spectrolab δεν χρησιμοποιεί συγκεντρωτικά κάτοπτρα όπως οι αντίστοιχες τεχνολογίες του είδους.

Η εταιρεία δεν αποκάλυψε ποια υλικά χρησιμοποίησε για το πολυστρωματικό κύτταρο, τεχνολογία που σε αντίθεση με τη συμβατική πυριτίου συντονίζεται με διάφορα μήκη κύματος φωτός ώστε να αυξηθεί η αποδοτικότητα.

Η εταιρεία δεν δείχνει διατεθειμένη να επαναπαυθεί στις δάφνες της με τον αντιπρόεδρο προηγμένης τεχνολογίας της Spectrolab, Νασέρ Καράμ να δηλώνει πως η εν λόγω τεχνολογία έχει δυνατότητες επίτευξης αποδόσεων της τάξης του 45% ακόμα και υπό συνθήκες χαμηλής ηλιοφάνειας.

Πηγη

Περισσοτερα...

Εσωτερικό GPS έχουν οι μονάρχες

Διαθέτουν σύνθετο μηχανισμό προσανατολισμού

Μια εσωτερική πυξίδα καθοδηγεί τις πεταλούδες μονάρχες στο μακρύ τους ταξίδι

Μια νέα μελέτη έρχεται να ανατρέψει την κρατούσα θεωρία για το πώς καταφέρνουν οι πεταλούδες μονάρχες να μεταναστεύουν από το Βόρειο Αμερική στο Μεξικό. Καναδοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι το πανέμορφο είδος δεν έχει χαρτογραφημένη στο DNA του τη διαδρομή όπως πιστευόταν μέχρι σήμερα αλλά διαθέτει έναν σύνθετο μηχανισμό προσανατολισμού – ένα είδος εσωτερικής πυξίδας σε συνδυασμό με ορισμένα «βοηθήματα».

Το ταξίδι
Οι μονάρχες ξεκινούν το ταξίδι τους από τον Καναδά μόλις κάνουν την εμφάνιση τους τα πρώτα κρύα για να καταλήξουν στο Μεξικό, περνώντας από τις ΗΠΑ ενώ επιστρέφουν στον Καναδά την άνοιξη. Φυσικά το ταξίδι από και προς τον Καναδά δεν το ολοκληρώνουν οι ίδιες πεταλούδες. Υπολογίζεται ότι στην επιστροφή βρίσκεται η τρίτη ή τέταρτη γενιά εκείνης που είχε ξεκινήσει πριν από μερικούς μήνες.

Το εσωτερικό GPS
Ερευνητές του Πανεπιστημίου Guelph στο Οντάριο πιστεύουν ότι οι μονάρχες διαθέτουν μια εσωτερική πυξίδα. Οπως αναφέρουν, χρησιμοποιούν τη θέση του Ηλιου και το μαγνητικό πεδίο της Γης για να προσανατολιστούν. Σύμφωνα με τους ερευνητές οι μονάρχες παράλληλα βάζουν και μεγάλα «σημάδια» όπως παραδείγματος χάριν, τα Βραχώδη Ορη, ώστε σε περίπτωση που για κάποιο λόγο βγουν εκτός πορείας να επιστρέψουν στη κανονική διαδρομή.
Οι ερευνητές κατέληξαν στα συμπεράσματα τους αναλύοντας δεδομένα από τη μετανάστευση των μοναρχών που έχουν συλλεχθεί τα τελευταία 50 έτη. Ορισμένα από τα δεδομένα προέρχονταν από πεταλούδες στις οποίες είχαν τοποθετηθεί πομποί παρακολούθησης. Ταυτόχρονα οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια ομάδα από μονάρχες τις οποίες απελευθέρωναν σε διαφορετικές περιοχές του Καναδά ώστε να μελετήσουν την πορεία τους για να δουν τις διαδρομές και τα μοτίβα που ακολουθούσαν κάθε φορά.
Αυτό που παραμένει ανεξιχνίαστο είναι το πώς οι μονάρχες πηγαίνουν κάθε φορά στα ίδια σημεία σε ορεινές περιοχές του Μεξικού. «Μια πιθανή εξήγηση που πρέπει να εξετάσουμε είναι ότι όπως και άλλα μεταναστευτικά είδη έτσι και οι μονάρχες χρησιμοποιούν την όσφρηση για να καθοδηγηθούν στον τελικό τους προορισμό» αναφέρει η Ρέιτσελ Ντέρμπισαιρ, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Πηγη

Περισσοτερα...

Alchemy - Εντυπωσιακό βίντεο ανάμεσα στο ουρανό και τη Γη!

Φανταστικό βίντεο με φορβερά τοπία και ενα ταξίδι μεταξυ εδάφους οροσειρών και ουρανού. Απολαύστε

Περισσοτερα...

Πίθηκοι που μιλούν;

Οι τζελάντα της Αιθιοπίας παράγουν σύνθετους φθόγγους σε τέμπο που μοιάζει με την ανρθώπινη ομιλία

Δείτε στο βίντεο πώς οι Theropithecus gelada πλαταγίζουν τα χείλη και παράγουν σύνθετους φθόγγους που μοιάζουν πολύ με την ανθρώπινη ομιλία

Πίθηκοι που μιλούν όπως οι άνθρωποι; Ισως όχι ακριβώς, όμως οι ήχοι με τους οποίους οι εκπρόσωποι ενός είδους πιθήκων της Αιθιοπίας επικοινωνούν μεταξύ τους μοιάζουν πολύ με την ανθρώπινη γλώσσα. Σε βαθμό ώστε οι ειδικοί θεωρούν ότι ίσως έχουν πολλά να μας πουν για τη γέννηση της ομιλίας στο είδος μας.

Ανθρώπινο φωνητικό τέμπο
Οι Theropithecus gelada, γνωστοί και ως μπαμπουίνοι τζελάντα, είναι ένα σχετικά άγνωστο είδος πιθήκων το οποίο συγγενεύει στενά με τους μπαμπουίνους και ζει αποκλειστικά και μόνο στα βουνά της Αιθιοπίας. Σε σχέση με άλλα είδη πιθήκων οι τζελάντα έχουν ιδιαίτερη εμφάνιση και ιδιαίτερο τρόπο ζωής ενώ επίσης – όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και στο σχετικό βίντεο – παράγουν ιδιαίτερα… ηχητικά εφέ.
Αντί για σύντομες, μονότονες κραυγές, όπως οι περισσότεροι άλλοι πίθηκοι, οι συγκεκριμένοι πίθηκοι της Αιθιοπίας επιδεικνύουν ιδιαίτερα πλούσιες και σύνθετες φωνητικές ικανότητες παράγοντας μικρές συλλαβές με κυματισμούς και τέμπο που μοιάζουν εξαιρετικά ανθρώπινα. Οι επιστήμονες που τους μελέτησαν λένε μάλιστα ότι αρχικά συχνά ξαφνιάζονταν ακούγοντάς τους στη φύση γιατί νόμιζαν ότι άκουγαν ανθρώπινες φωνές.
«Όταν αρχίσαμε να δουλεύουμε με τους τζελάντα, το 2006, παρατηρήσαμε ήχους σαν να μιλάνε γύρω μας άνθρωποι» ανέφερε ο Τορ Μπέργκμαν, εξελικτικός βιολόγος του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν και κύριος συγγραφέας της σχετικής μελέτης που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Current Biology». «Τα περισσότερα πρωτεύοντα βγάζουν μόνο μερικούς ήχους, οι τζελάντα όμως παράγουν μια σύνθετη ροή με ρυθμό παρόμοιο με αυτόν της ανθρώπινης γλώσσας».

Πλατάγισμα των χειλιών
Όπως και ορισμένα άλλα είδη πιθήκων – π.χ. οι μακάκοι – οι τζελάντα πλαταγίζουν τα χείλη τους και η «συνήθεια» αυτή θεωρείται από τους ειδικούς ένα δεύτερο χαρακτηριστικό που είναι καθοριστικό για τις «ομιλητικές» τους ικανότητες. Μελέτες που έχουν γίνει παλαιότερα σε μακάκους έχουν δείξει ότι το πλατάγισμα των χειλιών αποτελεί μια κίνηση διαφορετική από εκείνη που κάνουν τα ζώα με τα χείλη τους όταν τρώνε ενώ παράλληλα ανταποκρίνεται στους οικουμενικούς ρυθμούς της ανθρώπινης γλώσσας.
Μελετώντας το πλατάγισμα των χειλιών στους τζελάντα οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν παρατήρησαν ότι στο συγκεκριμένο είδος η φαινομενικά απλή αυτή κίνηση – η οποία απαιτεί ένα σύνθετο συγχρονισμό των χειλιών, της γλώσσας και του υοειδούς οστού ανάμεσα στο σαγόνι και τον θυρεοειδή – είναι πολύ πιο «εξελιγμένη».
Αν και τις περισσότερες φορές τα ζώα πλαταγίζουν τα χείλη τους χωρίς να εκφέρουν φθόγγους, οι ειδικοί θεωρούν ότι η κίνηση αυτή αποτελεί ενδεχομένως έναν «προθάλαμο» για την ικανότητα της ομιλίας. Εικάζουν δηλαδή ότι μια ανάλογη συνήθεια στους μακρινούς προγόνους μας πρόσφερε ουσιαστικά τη βάση για τον συγχρονισμό των κινήσεων που αργότερα συνοδεύτηκαν από ηχητικούς φθόγγους οδηγώντας στον σχηματισμό των πρώτων λέξεων.
Οι τζελάντα στηρίζουν ακόμη περισσότερο αυτή την υπόθεση με ένα άλλο χαρακτηριστικό, το ότι παράλληλα με το πλούσιο φωνητικό ρεπερτόριό τους μερικές φορές πλαταγίζουν τα χείλη για να δώσουν συγκεκριμένη μορφή στις κραυγές τους – κάτι το οποίο, όπως τονίζει ο δρ Μπέργκμαν, μοιάζει πολύ με τον ανθρώπινο τρόπο ομιλίας. Παρ’ όλα αυτά ακόμη οι ειδικοί δεν γνωρίζουν αν κραυγές που παράγονται με το πλατάγισμα των χειλιών έχουν ιδιαίτερο νόημα. «Θα είναι ενδιαφέρον να δούμε αν αυτοί οι σύνθετοι ήχοι τους επιτρέπουν να επικοινωνούν πληροφορίες που άλλοι πίθηκοι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν» δήλωσε ο βιολόγος.

Κοινωνική πολυπλοκότητα και ομιλία
Οι επιστήμονες θεωρούν ότι οι τζελάντα προσφέρουν επίσης μια απόδειξη για μια άλλη υπόθεση – το ότι η ικανότητα παραγωγής σύνθετων φθόγγων φαίνεται να συνδέεται με την κοινωνική πολυπλοκότητα. Αυτή αναδεικνύεται, όπως τονίζουν, από τον παραλληλισμό τους με τους μπαμπουίνους. Αν και συγγενεύουν τόσο στενά με τους «ομιλητικούς» πιθήκους της Αιθιοπίας, οι μπαμπουίνοι παράγουν πολύ λιγότερους φθόγγους και δεν πλαταγίζουν τα χείλη τους. Παράλληλα, υπογραμμίζουν οι ειδικοί, ζουν σε σχετικά μικρές ομάδες που δεν μένουν μαζί για πολύ καιρό.
Αντίθετα οι τζελάντα ζουν σε πολύ μεγάλες ομάδες – μερικές φορές σχηματίζουν σύνολα ακόμη και αρκετών εκατοντάδων ατόμων – που μένουν μαζί για πολλά χρόνια ενώ ειδικά τα θηλυκά διατηρούν εξαιρετικά μακροχρόνιους δεσμούς. «Εχουν ένα πολύ σύνθετο κοινωνικό σύστημα. Εχουν μερικές από τις μεγαλύτερες ομάδες μεταξύ των πρωτευόντων» λέει ο δρ Μπέργκμαν. «Αυτές οι πολύ μεγάλες ομαδικές δομές μπορεί να συνδέονται με τη φωνητική πολυπλοκότητα. Υπάρχουν ενδείξεις στα πρωτεύοντα ότι οι μεγαλύτερες ομάδες παράγουν περισσότερους ήχους».

Πηγη

Περισσοτερα...

Ανακαλύφθηκε σπάνιο είδος ταραντούλας με μέγεθος πιάτου φαγητού

Το νέο είδος ταραντούλας που ανακαλύφθηκε στη Σρι Λάνκα, έχει διάμετρο μεγαλύτερη από 20 εκατοστά και ζει σε δέντρα μεγάλης ηλικίας.

Ένα καινούργιο είδος ταραντούλας που το μέγεθός της είναι όσο ένα πιάτο φαγητού, ανακάλυψαν επιστήμονες σε χωριό της Σρι Λάνκα. Μάλιστα, επειδή στις έρευνες για τον εντοπισμό της μέσα στα τροπικά δάση, συνέβαλε και ένας …ανώτερος αξιωματικός της Αστυνομίας, οι επιστήμονες έδωσαν στο νέο είδος το όνομά του! Poecilotheria rajaei.

Η ανακάλυψη του νέου είδους ταραντούλας χαρακτηρίζεται από τους επιστήμονες ως «πολύ σημαντική». Παρά το μέγεθος της, που ξεπερνά σε διάμετρο τα 20 εκατοστά, το δάγκωμα της δεν είναι θανάσιμο για τον άνθρωπο.

Παρόλα αυτά, στην περιοχή Μανκουλάμ της Σρι Λάνκα, οι ντόπιοι είναι τόσο τρομοκρατημένοι ώστε μόλις αντικρύζουν τις ταραντούλες τις σκοτώνουν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο πληθυσμός του σπάνιου είδους να έχει ελαττωθεί σημαντικά.

Η ταραντούλα έχει οκτώ πόδια και οκτώ μάτια. Η πρώτη φορά που εντοπίστηκε από ντόπιους, ήταν το 2009. Όμως εξαιτίας του 25ετούς εμφυλίου πολέμου στη χώρα, δεν ήταν δυνατό με μελετηθεί επιστημονικά και να εξακριβωθεί ότι πρόκειται για νέο και σπάνιο είδος.

Ο Ρανίλ Ναναγιακάρα από το Κέντρο Εκπαίδευσης και Έρευνας στη Βιοποικιλότητα μαζί με τον Πήτερ Κιρκ που είναι πρόεδρος της Βρετανικής Εταιρείας για τις Ταραντούλες μελέτησαν το νέο είδος.

Όπως είπαν, η ταραντούλα ζει σε δέντρα μεγάλης ηλικίας και ορισμένες εξ αυτών έχουν εντυπωσιακή όψη. Ο Κιρκ υποστηρίζει ότι το δάγκωμα της ταραντούλας μπορεί να προκαλέσει πόνο αλλά δεν επιφέρει το θάνατο.

Πάντως, το μεγαλύτερο είδος ταραντούλας που έχει ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα, ζει στη Νότια Αφρική και το μέγεθος της ξεπερνά τα 25 εκατοστά. Λέγεται δε, Γολιάθ ο Πτηνοφάγος!

Πηγη

Περισσοτερα...

Τμήμα του μεγαλύτερου παγόβουνου του κόσμου επιζεί 13 χρόνια μετά

Πλάνητας της Ανταρκτικής

Το παγόβουνο, το οποίο διακρίνεται αριστερά, φωτογραφήθηκε από τον δορυφόρο Aqua στα μέσα Μαρτίου

Δεκατρία χρόνια μετά την αποκόλληση του μεγαλύτερου γνωστού παγόβουνου από τις ακτές της Ανταρκτικής, δορυφόρος της ΝASA εντόπισε ένα σχετικά μεγάλο τμήμα του να επιπλέει ακόμα σχεδόν στην άλλη άκρη της ηπείρου.
Στις 16 Μαρτίου, τo παγόβουνο B-15T φωτογραφήθηκε από το δορυφόρο Aqua έξω από το Μόσον Κοστ της Ανατολικής Ανταρκτικής (ανοιχτό πράσινο στην ένθετη εικόνα), πολύ μακριά από τον τόπο καταγωγής του, αναφέρει η εφημερίδα Antarctic Sun.

Το B-15T ήταν κάποτε τμήμα του γιγάντιου παγόβουνου B-15, το οποίο  αποσπάστηκε το 2000 από την Παγοκρηπίδα Ρος (κόκκινο στην ένθετη εικόνα) και είχε έκταση 11.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, περισσότερο από ό,τι η Κρήτη και η Ρόδος μαζί. To Β-15 διαλύθηκε γρήγορα σε μικρότερα κομμάτια. Το μεγαλύτερο από αυτά, το B-15A, με έκταση 6.400 χιλιομέτρων, έφραξε τελικά τον κόλπο του ΜακΜέρντο Σάουντ, σκοτώνοντας αρκετούς αυτοκρατορικούς πιγκουίνους και αναγκάζοντας πολλούς άλλους να μετακινηθούν σε λιγότερο κατάλληλες τοποθεσίες.
Η αποκόλληση του γιγάντιου παγόβουνου από την παγοκρηπίδα Ρος, καθώς και η  διάλυση της μικρότερης παγοκρηπίδας Λάρσεν-Β το 2002, ήταν ένα δυσοίωνο σημάδι για το κλίμα.
Οι παγοκρηπίδες της Ανταρκτικής (οι χρωματιστές περιοχές του χάρτη) είναι γιγάντιες πλάκες πάγου γλυκού νερού που περιβάλλουν τις ακτές και συγκρατούν τους παγετώνες της ξηράς. Η διάλυσή τους θα οδηγούσε ενδεχομένως σε αύξηση της ροής των παγετώνων, λέπτυνση του καλύμματος πάγου της ξηράς και άνοδο της στάθμης της θάλασσας.
Για το λόγο αυτό η κατάσταση των παγοκρηπίδων παρακολουθείται στενά από τους επιστήμονες εδώ και χρόνια.
Δεν είναι πάντως σπάνιο για τα παγόβουνα να επιζούν έως και 25 χρόνια στο Νότιο Ωκεανό γύρω από την Ανταρκτική, αρκεί να μην παρασυρθούν προς τα θερμότερα βόρεια νερά. Ένα άλλο θραύσμα του B-15 διαλύθηκε περίπου 2.700 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Νέας Ζηλανδίας το Δεκέμβριο του 2011.

Πηγη

Περισσοτερα...

Η Σαχάρα μετατράπηκε σε έρημο «μέσα σε μια στιγμή»

Ο παράδεισος που έγινε άμμος

Σαχάρα: το χρώμα ήταν κάποτε πράσινο

Εχει διαπιστωθεί ότι η περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα η Σαχάρα δεν ήταν πάντοτε έρημος αλλά στο παρελθόν -και μάλιστα το πρόσφατο- ήταν μια περιοχή με έντονη βλάστηση, λίμνες και αναπτυγμένο οικοσύστημα.
Ομως οι επιστήμονες ερίζουν για το πότε ξεκίνησε και πότε ολοκληρώθηκε η διαδικασία ερημοποίησης αυτής της τεράστιας περιοχής που καλύπτει σχεδόν ολόκληρη τη Βόρειο Αφρική. Μια νέα μελέτη ερευνητών στις ΗΠΑ αναφέρει ότι η μετάλλαξη της Σαχάρας από «όαση» σε έρημο έγινε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα εξαιτίας απότομων κλιματικών μεταβολών.

Η πράσινη περίοδος και η μετάλλαξη
Πριν από 11 χιλιάδες χρόνια ξεκίνησε στη Βόρειο Αφρική μια κλιματική περίοδος που διήρκεσε 6 χιλιάδες έτη. Η εποχή αυτή έχει ονομαστεί από τους επιστήμονες «Αφρικανική Υγρή Περίοδος» και στη διάρκεια της η περιοχή της Σαχάρας είχε έντονη βλάστηση, υπήρχαν λίμνες και ζούσαν εκεί πολλά είδη ζώων ανάμεσα στα οποία ιπποπόταμοι, ελέφαντες και καμηλοπαρδάλεις.
Διάφορες μελέτες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να διαπιστώσουν πότε, πώς και γιατί η περιοχή από πράσινη μεταβλήθηκε σε έρημο. Κάποιες θεωρούν ότι η διαδικασία αυτή ήταν αργή και εξελίχθηκε σταδιακά κατά τη διάρκεια της Υγρής Περιόδου.
Ομάδα ερευνητών στις ΗΠΑ υποστηρίζει ότι όλα συνέβησαν πολύ γρήγορα. Σύμφωνα με τους ερευνητές έλαβαν χώρα απότομες κλιματικές μεταβολές οι οποίες εξαφάνισαν τη βλάστηση και το νερό και μετέτρεψαν την περιοχή σε έρημο μέσα σε διάστημα 100-200 ετών. Αν οι ερευνητές του ΜΙΤ έχουν δίκιο τότε η Σαχάρα μόλις πριν από περίπου 5 χιλιάδες έτη ήταν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που βλέπουμε σήμερα, γεγονός αν μη τι άλλο εξαιρετικά ενδιαφέρον όσο και εντυπωσιακό αν φέρει κάποιος στο νου του την εικόνα.

Τα ιζήματα
Ερευνητές από μεγάλα αμερικανικά πανεπιστήμια όπως το ΜΙΤ και το Κολούμπια συνέλεξαν δεδομένα τόσο από τις ξηρές όσο και τις υγρές περιόδους της Βόρειας Αφρικής τα τελευταία 30 χιλιάδες έτη. Οι ερευνητές ανέλυσαν δείγματα ιζημάτων που έχουν συλλεχθεί σε διάφορες αποστολές που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια έξω από τις αφρικανικές ακτές. Πιο συγκεκριμένα οι ερευνητές μελέτησαν δείγματα που είχαν ληφθεί σε θαλάσσιες περιοχές που βρίσκονται ακόμη και σε αποστάσεις 900 χλμ μακριά από τις βορειοδυτικές ακτές της Αφρικής.
Αυτά τα ιζήματα σχηματίζονται εν μέρει και από τη σκόνη που προέρχεται από την Αφρική. Ο σχηματισμός αυτών των ιζημάτων διαρκεί πολλές χιλιάδες έτη και για αυτό κρύβουν κλιματικά δεδομένα. Παραδείγματος χάριν, όσο περισσότερη σκόνη συσσωρεύεται στα ιζήματα σε μια συγκεκριμένη περίοδο τόσο πιο ξηρό ήταν το κλίμα εκείνη την εποχή στην ήπειρο.

Τα ευρήματα
Από τις μετρήσεις που έκαναν οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η εκπομπή σκόνης από την περιοχή της Σαχάρας κατά τη διάρκεια της Υγρής Περιόδου ήταν πέντε φορές μικρότερη από αυτή που εκπέμπεται από εκεί σήμερα. Αυτό υποδηλώνει μια πιο δραστική μεταβολή στο κλίμα της Αφρικής από το επίπεδο των μεταβολών που οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι είχε συντελεστεί.
Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια σειρά από περίπλοκες μεθόδους ανάλυσης των δειγμάτων για να αποκαλύψουν αρχικά τα στρώματα από τα οποία αποτελούνταν το κάθε δείγμα και στη συνέχεια τον ρυθμό με τον οποίο συσσωρεύονταν τα υλικά στο κάθε στρώμα. Μια από αυτές τις μεθόδους ήταν ένα είδος ραδιοχρονολόγησης που βασίζεται στις αντιράσεις του ουρανίου με το θαλασσινό νερό.Με το πέρασμα του χρόνου το ουράνιο που βρίσκεται στη θάλασσα διασπάται και μετατρέπεται σε θόριο-230, ένα μη διαλυτό ισότοπο που κολλά πάνω στα ιζήματα που βυθίζονται προς τον πυθμένα.
Με άλλες τεχνικές κατάφεραν να ξεχωρίσουν τα υλικά από τα οποία αποτελούνταν τα ιζήματα ώστε να διαχωρίσουν εκείνα που προέρχονταν από τη θάλασσα και εκείνα που θα μπορούσαν να προέρχονται από τη στεριά όπως η σκόνη που είχε μεταφερθεί με τον αέρα εκεί. Με αυτές τις μεθόδους κατάφεραν να απομονώσουν τη σκόνη που προερχόταν από την αφρικανική ήπειρο και ταυτόχρονα να διακρίνουν τις συσσωρεύσεις της στα ιζήματα κατά τη διάρκεια των τελευταίων 30 χιλιάδων ετών.
Μελετώντας τις συσσωρεύσεις διαπίστωσαν ότι πριν από έξι χιλιάδες έτη η Βόρειος Αφρική ήταν υγρή και ότι η δημιουργία της ερήμου σημειώθηκε γρήγορα εκτιμώντας ότι η διαδικασία εξελίχθηκε και ολοκληρώθηκε πριν από περίπου πέντε χιλιάδες έτη, μέσα σε διάστημα 1-2 αιώνων. Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Earth and Planetary Science Letters».

Πηγη

Περισσοτερα...

Η Αρκτική γίνεται καταπράσινη και υπερθερμαίνεται

Η υπερθέρμανση του πλανήτη θα μετατρέψει την Αρκτική σε ένα πλούσιο και καταπράσινο τοπίο, υποστηρίζει μια νέα επιστημονική έρευνα.  Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι δασικές εκτάσεις της περιοχής μπορεί να αυξηθούν κατά 50% στη διάρκεια των επόμενων δεκαετιών και η εξέλιξη αυτή θα επιταχύνει ακολούθως την παγκόσμια υπερθέρμανση.

Η επιστημονική ομάδα, η οποία περιλαμβάνει επιστήμονες των AT&T Labs-Research, Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, Ερευνητικού Κέντρου Woods Hole, Πανεπιστημίου Colgate, Πανεπιστημίου Cornell και Πανεπιστημίου του York, παρουσίασε τον πιο ακριβή χάρτη της εξέλιξης της βλάστησης στην περιοχή. Σημειώνεται πως στην ομάδα συμμετέχει και ένας Έλληνας ερευνητής, ο Θεόδωρος Δαμουλάς, ο οποίος είναι μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Cornell.

«Η ευρεία ανακατανομή της βλάστησης στην Αρκτική θα έχει επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικοσύστημα», δηλώνει ο Ρίτσαρντ Πίρσον, επικεφαλής  της έρευνας και ερευνητής του Κέντρου Βιοποικιλλότητας και Προστασίας της Φύσης (CBC) του Αμερικάνικου Μουσείου Φυσικής Ιστορίας

Στην έρευνα που δημοσιεύτηκε στις 31 Μαρτίου, οι επιστήμονες αποκαλύπτουν νέα μοντέλα που προβλέπουν ότι οι δασικές περιοχές της Αρκτικής ενδέχεται να επεκταθούν κατά 50% τις επόμενες δεκαετίες. Η ομάδα χρησιμοποίησε κλιματικά σενάρια για τη δεκαετία του 2050 για να προβλέψει πώς αυτή η τάση θα εξελιχθεί στο μέλλον.

Οι ερευνητές ανέπτυξαν μοντέλα που προβλέπουν στατιστικά τα είδη των φυτών που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν σε συγκεκριμένες κλιματικές συνθήκες. Στη Σιβηρία για παράδειγμα τα δέντρα θα μπορούσαν να αναπτυχθούν εκτοντάδες χιλιόμετρα βόρεια της υπάρχουσας γραμμής δέντρων, υποστηρίζουν οι επιστήμονες.

Οι επιπτώσεις αυτές μπορεί να επεκταθούν και πέρα από την περιοχή της Αρκτικής, σημειώνει ο Πίρσον.

Παράλληλα, οι επιστήμονες ερεύνησαν τις επιτπώσεις αυτής της αύξησης στη βλάστηση στην κλιματική αλλαγή. Διαπίστωσαν ότι ένα φαινόμενο που αποκαλείται «the albedo effect», βασισμένο στην αντανακλαστικότητα της επιφάνειας της Γης, θα έχει το μεγαλύτερο αντίκτυπο στο κλίμα της Αρκτικής.

Όταν οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν στο χιόνι, η περισσότερη ακτινοβολία αντανακλάται πίσω στο διάστημα. Όταν όμως πέφτουν σε μια «σκοτεινή» περιοχή ή σε μια περιοχή γεμάτη δέντρα, περισσότερη ηλιακή ακτινοβολία απορροφάται και η θερμοκρασία αυξάνεται. Το τελευταίο εντείνει το πρόβλημα της παγκόσμιας υπερθέρμανσης.

«Συνδιάζοντας τις παρατηρούμενες σχέσεις μεταξύ φυτών και φαινομένου albedo, δείχνουμε ότι η εναλλαγή στην κατανομή της βλάστησης θα έχει ως αποτέλεσμα μια θετική ενίσχυση του κλίματος, κάτι που πιθανόν να προκαλέσει μεγαλύτερη θέρμανση σε σχέση με αυτή που έχει προβλεφθεί παλιότερα», δηλώνει ο ερευνητής Scott Goetz του Ερευνητικού Κέντρου Woods Hole.

Πηγη

Περισσοτερα...

Οι παλαιότεροι ζωντανοί οργανισμοί της Γης!

Το 2004 η 37χρονη φωτογράφος από το Μπρούκλιν Rachel Sussman αντίκρισε έναν ιαπωνικό κέδρο που φημολογείται ότι  είναι 7.000 ετών. Τόσο μεγάλη ήταν η εντύπωση που της έανε η ηλικία του αλλά και πλημμυρισμένη από την αίσθηση του εύθραυστου και την επιμονή του για ζωή, ξεκίνησε μια ερευνητική αποστολή προκειμένου να φωτογραφίσει κάθε οργανισμό που ήταν τουλάχιστον 2.000 ετών. Με την ονομασία «Oldest Living Things in thw World Project», η Rachel ταξίδεψε σε διάφορα μέρη της Γης ανακαλύπτοντας πολλά αρχαία είδη που έχουν καταφέρει να επιβιώσουν μέχρι σήμερα…

1. Στρωματόλιθοι: προκύπτουν από απολιθώματα μικροοργανισμών, οι παλαιότεροι βρίσκονται στη Δυτική Αυστραλία και είναι 2.000-3.000 ετών.


2. Οξιά: ζει 12.000 χρόνια στο Κουίνσλαντ της Αυστραλίας και αυξάνεται κανονικά, αναπαράγοντας νέα κλαδιά.


3. Llareta: ιθαγενές φυτό της νότιας Αμερικής που φτάνει τα 1,5 μέτρα σε ύψος και το συγκεκριμένο στην έρημο Ακατάμα της Χιλής υπολογίζεται ότι ζει πάνω από 3.000 χρόνια.


4. Βρύα: της Ανταρκτικής, που ζουν 2.200 χρόνια στη Γη (τα πράσινα, στο βάθος της φωτογραφίας).


5. Welwitschia: ιθαγενές φυτό της Ναμίμπια που ζει πάνω από 2.000 χρόνια σε συνθήκες απόλυτης ξηρασίας.


6. Λεύκες: στη λίμνη Fish της Γιούτα, αριθμούν πάνω από 47.000 δέντρα και η ηλικία τους υπολογίζεται στα 80.000 χρόνια.


7. Baobab: είναι ένα από τα πιο δυνατά δέντρα της Γης, που ευδοκιμει στη Νότια Αφρική. Το συγκεκριμένο βρίσκεται στην επαρχία Limporo και είναι πάνω από 2.000 ετών.


Πηγη

Περισσοτερα...

Η ασυνήθιστη «ραγισμένη» κόκκινη λίμνη!

Στο βόρειο τμήμα της Τανζανίας, κοντά στα σύνορα με την Κένυα, το τοπίο μοιάζει εξωγήινο, καθώς στην περιοχή δεσπόζει η παράδοξη «ραγισμένη» λίμνη Natron. Ανάμεσα σε ηφαιστειακούς λόφους και μεγάλους κρατήρες, 600 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας απλώνεται σε μεγάλη έκταση ίσως το πιο… καυστικό σώμα νερού στον κόσμο. Η λίμνη τροφοδοτείται από θερμές πηγές πλούσιες σε μεταλλικά άλατα, κυρίως ανθρακικό νάτριο (natron), ενώ τα κυανοβακτήρια που εμπεριέχονται στο νερό είναι υπεύθυνα για το κόκκινο χρώμα της.



Λόγω της εκτεταμένης ξηρασίας που επικρατεί στην περιοχή, το νερό εξατμίζεται με αποτέλεσμα το αλάτι να μένει στην επιφάνεια, σχηματίζοντας περίεργες «ραβδώσεις» και σχηματισμούς που θυμίζουν έντονα ράγισμα. Για το λόγω αυτό οι ντόπιοι συνηθίζουν να αποκαλούν τη λίμνη Netron ως «ραγισμένη λίμνη». Το σημείο δεν αποτελεί πόλο έλξης για τους επισκέπτες, αν και όσοι επιλέξουν να βρεθούν εκεί θα αναταμειφθούν με ορισμένα από τα ωραιότερα τοπία που έχουν δει ποτέ στην Τανζανία.



Η θερμοκρασία της φτάνει μέχρι 41 °C, ενώ η υψηλή και πολύ μεταβλητή περιεκτικότητα άλατος της λίμνης δεν υποστηρίζει την άγρια ​​ζωή. Ωστόσο, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους βιοτόπους για φλαμίνγκο, καθώς 2,5 εκατομμύρια πτηνά που τρέφονται με σπιρουλίνα (είδος φυκιών) ενδημούν εδώ εξαιτίας του ιδιαίτερα καυστικού περιβάλλοντος που εμποδίζουν τα αρπακτικά πτηνά να προσεγγίσουν και κατ’ επέκταση τα φλαμίνγκο προστατεύονται από τους εχθρούς τους.









Πηγη

Περισσοτερα...

Μια σπάνια περίεργη σαύρα της ερήμου!

Ο 57χρονος φωτογράφος της άγριας ζωής Martin Harvey απαθανάτισε στο φακό του μια πρωτότυπη εικόνα, όπου μια σαύρα palmato, ιθαγενής της ερήμου της Ναμίμπια δείχνει τον τρόπο που επιβιώνει στις υψηλές θερμοκρασίες: Με τη μακριά γλώσσα της πίνει την υγρασία από τα μάτια της, προκειμένου να επιβιώσει στον καύσωνα! «Δύο μέρες πέρασα στην περιοχή, παρέα με τη σαύρα, η οποία συλλέγει με τη γλώσσα της όλη την πρωινή δροσιά που κάθεται στα μάτια της και έτσι καταφέρνει να παραμείνει ζωντανή σε δύσκολες συνθήκες.



Το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας το περνά μέσα στην άμμο, σκάβοντας τρύπες και λαγούμια για να προφυλαχτεί από τους εχθρούς της και ζει από τις δροσοσταλίδες που κάθονται από την πρωινή ομίχλη στα μάτια της. Τι έξυπνη ιδέα!», εξηγεί ο φωτογράφος. Το συγκεκριμένο είδος σαύρας είναι πολύ δύσκολο στον εντοπισμό του, ενώ ξεχωρίζει για τα ωραία χρώματα που φέρει στο σώμα του. Άλλωστε, η ομορφιά του φαίνεται και στις υπόλοιπες εικόνες του φωτογράφου…





Πηγη

Περισσοτερα...